bunuel culturecy

 

του Δώρου Δημητρίου

 

Ο Λουίς Μπουνιουέλ έγινε μια διεθνής διασημότητα με την άνοδο του καλλιτεχνικού κινηματογράφου, γυρίζοντας πειραματικές αλλά και σχετικά συμβατικές ταινίες. Θεωρείται ο πατέρας του κινηματογραφικού σουρεαλισμού και ένας από τους πιο αυθεντικούς σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου,

Γεννήθηκε στην Ισπανία το 1900. Σπούδασε πρώτα σε σχολείο Ιησουιτών και μετά γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης για να ειδικευθεί στην επιστήμη. Στο πανεπιστήμιο γνώρισε τον Σαλβαδόρ Νταλί και τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Eμπνευσμένος από την ταινία του FritzLangDestiny, ο Μπουνιουέλ πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει κινηματογράφο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 μέσα σε μια άνθηση της avant - garde. Εκεί έγινε βοηθός του πειραματικού σκηνοθέτη JeanEpstein, και το 1928 συνεργάστηκε με μερικούς φίλους, συμπεριλαμβανομένου και του Σαλβαδόρ Νταλί στην ταινία Un Chien Andalou, η οποία θεωρείται ένα κλασικό σουρεαλιστικό έργο.

 

un-chien-andalou culturecy

 

 

Η ταινία προκάλεσε σκάνδαλο, αλλά Μπουνιουέλ απτόητος γύρισε το L' Aged'or το 1930, δημιουργώντας ένα άλλο σκάνδαλο. Το L' Aged'Or θα είναι και η τελευταία φορά που ο SalvadorDali θα συνεργαστεί με τον Μπουνιουέλ αφού ήρθαν σε ρήξη για τον αντι - καθολικισμό της ταινίας.

 

LAge dOr culturecy

 

 

Μετά L' Aged'Or, η αντικληρικοφροσύνη του Μπουνιουέλ γίνεται πιο έντονη και γυρίζει το ντοκιμαντέρ Las Hurdes: Tierra Sin Pan (1932), μελετώντας την αντίθεση ανάμεσα στην φτώχεια, τις ασθένειες και τη μιζέρια του ισπανικού λαού και τον πλούτο της ισπανικής Καθολικής Εκκλησίας. Ακολούθως ο Μπουνιουέλ πήγε να εργαστεί στα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ. Ανάλαβε την μεταγλώττιση στα ισπανικά για λογαριασμό της Paramount στο Παρίσι και την εποπτεία των συμπαραγωγών για την WarnerBrothers στην Ισπανία. Πριν να φύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, είχε γυρίσει και κάποιες άλλες ταινίες στην Ισπανία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, διετέλεσε διευθυντής του ντοκιμαντέρ στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Και πάλι δουλεύει για τα μεγάλα στούντιο του Hollywood, καθώς επίσης και για την κυβέρνηση των ΗΠΑ όπου εποπτεύει τις ισπανόφωνες ταινίες της MGM, γυρίζει ντοκιμαντέρ για τον αμερικανικό στρατό, και επιβλέπει την μεταγλώττιση για την WarnerBrothers. Ο Μπουνιουέλ άρχισε να σκηνοθετεί ταινίες και πάλι μετά από ένα δημιουργικό διάλειμμα σχεδόν 15 ετών, όταν πήγε στο Μεξικό. Εκεί έκανε μια σειρά από ταινίες , συμπεριλαμβανομένων των: Los Olvidados (1950 - βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών), El (1952), και The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz (1955). 

 

The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz-culturecylos-olvidados culturecy

 

 

Οι ταινίες αυτές έφεραν στον Μπουνιουέλ για μια ακόμη φορά τη διεθνή αναγνώριση. Στις μεξικάνικες του ταινίες αρχίζουν να διαφαίνονται και τα μοναδικά χαρακτηριστικά του έργου του, όπως ο συνδυασμός του χιουμοριστικού σουρεαλισμού και της κοινωνικής μελαγχολίας, η αίσθηση ντοκιμαντέρ (‘η έλλειψη στυλ στις ταινίες του είναι ένα είδος στυλ από μόνη της’), η χαλαρή, ασυνεχής μορφή της αφήγησης.

Ο Μπουνιουέλ θα συνεχίσει να κάνει ταινίες στο Μεξικό όπως το Nazarin (1958) ακόμη και μετά τη μετακόμιση του στην Ευρώπη. Ο Μπουνιουέλ επέστρεψε στη Γαλλία το 1955. Οι ταινίες που γύρισε μετά την επιστροφή του στην Ευρώπη τον τοποθέτησαν οριστικά και αμετάκλητα στο πανθεον των σπουδαίων δημιουργών του 20ου αιώνα: Η πρώτη ήταν και μια ευκαιρία να επιστρέψει στην Ισπανία: Το Viridiana που γυρίστηκε το 1961 (Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών). Αν και το σενάριο του εγκρίθηκε αρχικά, η ταινία απαγορεύτηκε μετά την κυκλοφορία της λόγω της αντικληρικότητας της. (Η ταινία περιλαμβάνει μια παρωδία του πίνακα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι 'ο Μυστικός Δείπνος'). Παρ’όλα αυτά η ταινία επιτυγχάνει διεθνή αναγνώριση. 

 

Viridiana culturecy

 

 

Η τελευταία του περίοδος απέδειξε ότι δεν έχασε - ακόμη και σε μεγάλη ηλικία – τίποτα από τη νεανική του δημιουργική ορμή. Όλες του σχεδόν οι ταινίες λάμβαναν σημαντικά βραβεία σε φεστιβάλ κινηματογράφου στην Αμερική και την Ευρώπη. Φυσικά τα προβλήματα είτε με τη διανομή και με τη λογοκρισία συνέχισαν να εμφανίζονται σε όλη τη σταδιοδρομία του, όπως στη γαλλική ταινία του Belle de Jour (1967). Παρά τις επιπλοκές με θέματα λογοκρισίας, ο Μπουνιουέλ συνέχισε να είναι ένας από τις πιο δημιουργικούς, πρωτοποριακούς και παραγωγικούς σκηνοθέτες. Για τα επόμενα δέκα χρόνια, πάντα με σουρεαλιστική διάθεση, παρουσίαζε την κάθε του νέα ταινία ως την τελευταία του.

 

Belle de jour culturecy

 

Μέχρι που το That Obscure Object of Desire (1977) έγινε όντως το τελευταίο του αριστούργημα. Πέθανε στην Πόλη του Μεξικού το 1983. Η αυτοβιογραφία του έχει τίτλο Mon Dernier Soupir (1982)

 

Obscure-object-desire culturecy

 

 

Ο μεγάλος Μεξικανός συγγραφέας Οκτάβιο Παζ είχε αποκαλέσει το έργο του Μπουνιουέλ "ένα πάντρεμα της κινηματογραφικής και της ποιητικής εικόνας που δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα... σκανδαλώδη και ανατρεπτική." Και φυσικά ο κινηματογράφος υπήρξε μια ‘τυχερή’ μορφή τέχνης, αφού αυτός ο μεγάλος σουρεαλιστής καλλιτέχνης τον υπηρέτησε.

 

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ:
Unchienandalou (Ο ανδαλουσιανός σκύλος), 1929
Lged'or (Η χρυσή εποχή), 1930
LasHurdes (Γη χωρίς ψωμί) (1933)
Elgrancalavera, 1949
Losolvidados (Ξεχασμένοι από την κοινωνία), 1950
Susana (Κυλισμένη στο βούρκο), 1951
El (Αυτός), 1953
Elbruto, 1953
Las aventuras de Robinson Crusoe (Ροβινσών Κρούσος), 1954
Ensayodeuncrimen (Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο ντε Λα Κρουζ), 1955
Nazarín (Ναζαρέν), 1959
Viridiana (Βιριδιάνα), 1961
El ángelexterminador (Εξολοθρευτής άγγελος), 1962
Le journal d'une femme de chambre (Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας), 1964
Simódel desierto, 1965
Belledejour (Η ωραία της ημέρας), 1967
Lavoielactée (Ο γαλαξίας), 1969
Tristana (Τριστάνα), 1970
Le charme discret de la bourgeoisie (Η διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας), 1972
Le fantôme de la liberté (Το φάντασμα της ελευθερίας), 1974
Cet obscur objet du désir (Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου), 1977

 

 

 

Ο Δώρος Δημητρίου κατάγεται από τη Λευκωσία.

Είναι 44 ετών, απόφοιτοςτου Queen Mary University Of London (BEng) καιτου University of East London με MA στο Visual Theories.

Ειδικεύεται στην ιστορία του κινηματογράφου την οποία διδάσκει.

Είναι επίσης ιδιοκτήτης του χώρου εκδηλώσεων 'Συνεμά Ξάνθης 3' στο Καϊμακλί.

 

 

"Το Νταντά είναι το θεμέλιο της αφηρημένης τέχνης, της ακουστικής ποίησης, ένα σημείο εκκίνησης για την performance art, ένα προανάκρουσμα για τον μετα-μοντερνισμό, μια επιρροή για την pop art, μια γιορτή της αντι-τέχνης η οποία μετέπειτα έμελε να αγκαλιαστεί από αναρχο- πολιτικές χρήσεις στη δεκαετία του 1960 και το κίνημα που έθεσε τα θεμέλια του Σουρεαλισμού".-- Marc Lowenthan, στην εισαγωγή της μετάφρασης του Francis Picabia Είμαι ένα όμορφο Τέρας: Ποίηση, Πεζογραφία και Προβοκάτσια.

 

picabia culturecy

 

από την Αναστασία Βουτσά για το http://www.artmag.gr/

 

Εάν διαβάσουμε με προσοχή το παραπάνω παράθεμα του Marc Lowenthan, το οποίο βρίσκεται στην εισαγωγή της μετάφρασης του έργου του Francis Picabia «Είμαι ένα όμορφο τέρας», μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο Picabia παρόλο που συνδέθηκε κατά καιρούς με διάφορα καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ου αιώνα, δεν έμεινε ιδιαίτερα πιστός σε κανένα από αυτά. Ωστόσο, πειραματίστηκε με αρκετά από αυτά και σε πολλά άσκησε έντονα την επιρροή του.

Ο Francis Picabia [Francisco Maria Martinez Picabia della Torre] γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1879 στο Παρίσι της Γαλλίας όπου και πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1953. Θεωρείται μιας από τις σημαντικότερες φιγούρες του καλλιτεχνικού κινήματος του Ντανταϊσμού τόσο στη Γαλλία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες παρόλο που ο ίδιος πεισματικά κατάφερε να παραμείνει εκτός οποιασδήποτε καλλιτεχνικής κατηγοριοποίησης «περνώντας» από διάφορα καλλιτεχνικά κινήματα και ασκώντας μεγάλη επιρροή σε άλλους καλλιτέχνες τόσο της εποχής του όσο και μεταγενέστερους.

Εκτός από σημαντικός καλλιτέχνης της avant- garde τέχνης, ο Picabia υπήρξε επίσης ποιητής και λογοτέχνης. Στα 1916 περίπου και ενώ βρίσκονταν στην Βαρκελώνη ανάμεσα σε έναν μικρό κύκλο μεταναστών καλλιτεχνών στον οποία ονήκαν επίσης και οι Marie Laurencin, Robert Delaunay, Sonia Delaunay και η Olga Sacharoff, ξεκίνησε το διάσημο Νταντά περιοδικό του «391» βασισμένο στο πρότυπο περιοδικό του Stieglitz «291» της Gallery 291.

 

Dada Periodicals - 391 - Francis Picabia culturecy

 

Μπορεί ένα αρκετά μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής διαδρομής του Picabia να είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το καλλιτεχνικό κίνημα του Ντανταϊσμού, ωστόσο ο ίδιος, είχε περάσει από πολλά περισσότερα καλλιτεχνικά κινήματα του 20ου αιώνα χωρίς να συνδεθεί ποτέ ουσιαστικά με κάποιο από αυτά.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1890, ο Picabia σπούδασε στην École des Arts Decoratifs υπό της εποπτεία του Fernand Cormon. Ο Cormon, τον πήρε στην Ακαδημία του, της οδού 104 boulevard de Clichy, όπου είχα φοιτήσει επίσης και άλλοι καλλιτέχνες όπως ο Van Gogh ή ο Toulouse Lautrec. Έτσι, ο Picabia, από την ηλικία των είκοσι χρόνων κέρδιζε τα προς το ζην ζωγραφίζοντας. Αργότερα, κληρονόμησε κάποια χρήματα από τη Γαλλίδα μητέρα του η οποία είχε πεθάνει από φυματίωση όταν εκείνος ήταν μόλις επτά ετών.

Όπως αναφέραμε ήδη, ο Picabia ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που επηρέασαν και επηρεάστηκαν έντονα από τις συνεχείς εξελίξεις και αλλαγές της τέχνης του εικοστού αιώνα, αλλά δεν ταυτίστηκε ποτέ ιδιαίτερα με κάποιο συγκεκριμένο καλλιτεχνικό ρεύμα. Στην αρχή της καριέρας του, από το 1903 περίπου έως και το 1908, ο Picabia ήταν κυρίως επηρεασμένος από την Ιμπρεσιονιστική ζωγραφική και συγκεκριμένα από την ζωγραφική του Alfred Sisley. Έτσι, τα θέματα που ζωγράφιζε αποτελούνταν κυρίως από μικρές εκκλησίες, γαλλικές στέγες του Παρισιού ή όχθες ποταμών.

 

Francis Picabia 1879-1953 Notre Dame le matin culturecy

Francis Picabia, Notre Dame, Le Matin, 1879-1953

 

Σταδιακά, κάποιοι άρχισαν να αμφισβητούν την ειλικρίνεια των έργων του και να ισχυρίζονται πως απλά αντιγράφει τον Sisley ή ότι οι Καθεδρικοί ναοί του μοιάζουν με εκείνους του Monet, ή ακόμη πως ζωγραφίζει ακριβώς όπως ο Signac. Έτσι λοιπόν, από το 1909 περίπου ήρθε κάτω από την επιρροή εκείνων των καλλιτεχνών που πολύ σύντομα θα αποκαλούνταν Κυβιστές, με τα έργα του Picabia να αποτελούνται από εξαιρετικά αφαιρετικές επίπεδες συνθέσεις γεμάτες με χρώματα και έντονες αντιθέσεις.

 

Francis Picabia 1912 La Source The Spring oil on canvas 249.6 x 249.3 cm Museum of Modern Art New York. Exhibited 1912 Salon dAutomne Paris culturecyFrancis Picabia 1913 Udnie Young American Girl The Dance oil on canvas 290 x 300 cm Musée National dArt Moderne Centre Georges Pompidou Paris culturecy

Francis Picabia, La Source, 1912, Museum of Modern Art, New York       Udnie Young American Girl, The Dance, 1913, Musée National dArt Moderne                                                                                                            Centre Georges Pompidou, Paris

 

Περίπου στα 1911 εντάχθηκε σε μια καλλιτεχνική κοινότητα που βρίσκονταν στα προάστια του Παρισιού. Εκεί έγινε φίλος με τον Marcel Duchamp και πολύ στενός φίλος με τον Guillaume Appolinaire. Η καλλιτεχνική αυτή κοινότητα του Puteaux συμπεριελάμβανε και άλλα μέλη όπως οι Albert Gleizes, Roger de la Dresnayer, Jean Metzinger, κ.α. Το 1913, ο Picabia ήταν το μοναδικό μέλος αυτής της ομάδας των κυβιστών που παρακολούθησε το Armory Show και ο Alfred Stieglitz του έκανε ατομική έκθεση στη Gallery 291.

Ανάμεσα στα 1913 και 1915, ο καλλιτέχνης ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη αρκετές φορές ενώ είχε ενεργή παρουσία στα avant- garde καλλιτεχνικά κινήματα εισάγοντας ακόμα και την Μοντέρνα Τέχνη στην Αμερική. Η Νέα Υόρκη ήταν ένα από τα μέρη που τον μαγνήτισε έντονα και τον «αιχμαλώτισε» αφού το 1915 προσγειώθηκε εκεί μόνο και μόνο επειδή θα μεταβιβάζονταν σε έναν αερολιμένα με σκοπό να ταξιδέψει στην Κούβα, αλλά η παραμονή του στην Νέα Υόρκη έγινε παρατεταμένη.

Τα υπέρ και τα κατά της παραμονής του καλλιτέχνη στη Νέα Υόρκη δεν άργησαν να έρθουν. Το περιοδικό «291» του αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος. Επίσης, εκεί συνάντησε τον Man Ray. Στην Νέα Υόρκη τον ακολούθησαν και άλλοι καλλιτέχνης όπως ο Gabrielle και ο Duchamp. Δυστυχώς, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ του έγιναν μεγάλο πρόβλημα και η υγεία του άρχισε να καταρρέει. Στα πρώτα χρόνια της Νταντά καλλιτεχνικής του εποχής υπέφερε από ταχυκαρδία και υδρωπικία. Σε αυτή την «πρωτο- Νταντά» καλλιτεχνική του περίοδο, τα έργα του Picabia αποτελούνται κυρίως από τα διάσημα «πορτρέτα ανελκυστήρων» του.

 

Daughter Born Without A Mother Francis Picabia 1917 culturecy

Love Parade Francis Picabia 1917 culturecy

Francis Picabia, Daughter Born Without A Mother, 1917                                Francis Picabia, Love Parade, 1917

 

Κατά το 1916 στη Βαρκελώνη ξεκίνησε το περιοδικό «391» το οποίο και συνέχισε με τη βοήθεια του Marcel Duchamp και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύντομα, περίπου στα 1919, βρέθηκε στη Ζυρίχη προς αναζήτηση θεραπείας για την κατάθλιψη και των τάσεων αυτοκτονίας από τα οποία έπασχε, γνώρισε τον Tristan Tzara, του οποίου οι ριζοσπαστικές ιδέες και προσεγγίσεις τον ενθουσίασαν. Έπειτα, ο προβοκάτορας επέστρεψε σπίτι του, στο Παρίσι συνεχίζοντας την ενεργή συμμετοχή του στο κίνημα του Ντανταϊσμού. Στα 1921, αποκήρυξε το Νταντά εκδίδοντας, μέσω του τελευταίου τεύχους του «391», προσωπική επίθεση εναντίον του Breton και έκτοτε ανέπτυξε ενδιαφέρον για το καλλιτεχνικό κίνημα του Σουρεαλισμού.

 

Villica safe 1929 sourrealism culturecy

Francis Picabia, Villica safe, 1929

 

Στα 1925, επέστρεψε στην εικονιστική ζωγραφική και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 έγινε στενός φίλος της συγγραφέως του μοντερνισμού Gestrude Stein. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 μετακόμισε στη Νότια Γαλλία όπου η δουλειά του πήρε μια αναπάντεχη στροφή. Παρήγαγε ζωγραφικά έργα βασισμένα στις γυμνές φωτογραφίες των Γαλλικών «girlie» περιοδικών με ύφος φανταχτερό που εμφανίστηκε να ανατρέψει τα καθώς κείμενα της παραδοσιακής ακαδημαϊκής ζωγραφικής του γυμνού.

Στην ουσία, ο Picabia πάντα γοητεύονταν από την λαϊκή εικονογραφία την οποία πολύ συχνά χρησιμοποιούσε και ως μέσο για να υπονομεύσει τη σοβαρότητα και τους προβληματισμούς που έφερε η σύγχρονη τέχνη. Σε αυτή τη κατηγορία και καλλιτεχνική προσέγγιση ανήκουν και αυτά τα ερωτικά γυμνά που φιλοτέχνησε στις αρχές του 1940, όπως είναι το γνωστό του έργο «Women and Bulldog» του 1941. Αυτά τα έργα, οι επιμελητές τέχνης ιδιαίτερα από το 1980 και μετά τα κατέταξαν στο καλλιτεχνικό κίνημα του Kitsch εντοπίζοντας την επιρροή που άσκησαν σε καλλιτέχνες όπως τον David Salle ή τον John Currin.

 

Women and Bulldog 1941 culturecy

Francis Picabia, Women and Bulldog, 1941

 

Πριν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στην πόλη του Παρισιού όπου συνέχισε την αφηρημένη ζωγραφική του. Μια μεγάλη αναδρομική έκθεση των έργων του έγινε στην Galerie René Drouin στο Παρίσι την άνοιξη του 1949. Ο Francis Picabia πέθανε στην πόλη του Παρισιού το 1953 και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της Μονμάρτης.

Όπως μπορούμε να καταλάβουμε, ο Picabia υπήρξε ένας καλλιτέχνης που επηρέασε και επηρεάστηκε από πολλά και διαφορετικά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ου αιώνα. Δοκίμασε και δοκιμάστηκε ενώ το έργο του συνδέθηκε τόσο με τις εικαστικές τέχνης όσο και με τον χώρο της Λογοτεχνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του συνδέθηκε και συναντήθηκε με πολλούς καλλιτέχνες που επηρέασαν το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι στον κόσμο της avant- garde τέχνης της εποχής.

 

Francis Picabia Tableau Rastadada 1920 culturecy

 Francis Picabia, Tableau Rastadada, 1920

 

 

Σήμερα, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ) σχεδιάζει μια αναδρομική έκθεση με έργα του καλλιτέχνη για τον Νοέμβριο του 2016. Οι φήμες αναφορικά με την αναδρομική έκθεση που κυκλοφορούσαν έντονα ανάμεσα στους καλλιτεχνικούς κύκλους, επιβεβαιώθηκαν από το Μουσείο στις 30 Οκτωβρίου στις New York Times. Σύμφωνα με την εφημερίδα Times, το μουσείο έχει δέκα τυπώματα, εννέα ζωγραφικά έργα και οκτώ σχέδια του καλλιτέχνη στη συλλογή του, ενώ στην έκθεση Art Basel στην Ελβετία τον προηγούμενο Ιούνιο, το μουσείο απέκτησε το έργο του Picabia «Tableau Rastadada» του 1920 το οποίο θα συμπεριληφθεί επίσης στην έκθεση.

Αναστασία Βουτσά (Εικαστικός - Μουσειολόγος)

Ενδεικτική Βιβλιογραφία:

Hopkins, D., «Questioning Dada's Potency: Picabia's 'La Sainte Vierge' and the Dialogue with Duchamp», Art History 15, No. 3 (September 1992): 317-333
Kenneth, A.,R., «Metamorphosis in 391: A Cryptographic Collaboration by Francis Picabia, Man Ray, and Erik Satie», Art History 34, No. 1 (February, 2011): 102-125.
Picabia, F., « I Am a Beautiful Monster: Poetry, Prose, and Provocation», (trans. Marc Lowenthal), Cambridge, 2007.
Richter, H., «Dada: Art and Anti- Art», Paperback, 1997.
http://www.artnews.com/2014/10/30/moma-plans-picabia-retrospective-for-2016/

http://www.picabia.com/FP_WEB/FR/accueil.awp

 

voutsa culturecy

Αναστασία Βουτσά

Είμαι απόφοιτη του τμήματος Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με εξειδίκευση στη Γλυπτική και τις Εγκαταστάσεις. Το μεταπτυχιακό μου (Master of Arts) στο Πανεπιστήμιο του Newcastle του Ηνωμένου Βασιλείου, είναι στο πεδίο της Μουσειολογίας και συγκεκριμένα της επιμέλειας εκθέσεων (art curatorship). Έχω εργαστεί σε Μουσεία και Κέντρα Σύγχρονης Τέχνης σε Ελλάδα και Αγγλία ενώ ασχολούμαι με την εκπαίδευση τέχνης και τις επιμέλεια έργων τέχνης ως ανεξάρτητη επιμελήτρια εκθέσεων.

Published in Τέχνη

More...

No sub-categories to show!
Template Settings

Color

For each color, the params below will give default values
Tomato Green Blue Cyan Pink Purple

Body

Background Color
Text Color

Footer

Select menu
Google Font
Body Font-size
Body Font-family
Direction