william kentridge -culturecy

 

Ο William Kentridge έγινε ευρύτερα γνωστός για τα σχέδια και τα χαρακτικά του. Επίσης για τις ταινίες κινουμένων σχεδίων του που δημιούργησε από κάρβουνο.


Το 1976, αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Witwatersrand και αργότερα σπούδασε ζωγραφική στο Art Foundation του Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το 1978. Σε αυτά τα χρόνια εργάστηκε ως σχεδιαστής για τον κινηματογράφο και διδάσκει χαρακτική. Το 1981 μετακόμισε στο Παρίσι για να σπουδάσει θέατρο στο L'École Internationale de Théâtre Jacques Lecoq. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ογδόντα ο Κέντριτζ βρίσκει δουλειά ως καλλιτεχνικός διευθυντής για πολλές τηλεοπτικές σειρές. Αργότερα άρχισε να δημιουργεί ταινίες κινουμένων σχεδίων με τα σχέδια του. Εκτός από τα σχέδια και ταινίες, μέρος της καριέρας του, συνδέεται με το πάθος του για το θέατρο. Από το 1975 έως το 1991 υπήρξε μέλος της Junction Avenue Theatre Company του Γιοχάνεσμπουργκ και Soweto. Το 1992 άρχισε να εργάζεται ως ηθοποιός, σκηνοθέτης και σχεδιαστής των τοπίων στην Εταιρεία Puppet Handspring. Δημιούργησε αντισυμβατικές παραστάσεις με μαριονέτες, ηθοποιούς και κινούμενα σχέδια.

 

 

Οι ταινίες του είναι γυρισμένες σε βιομηχανικές και μεταλλευτικές περιοχές του Γιοχάνεσμπουργκ, ένα σύμβολο της κακοποίησης και της αδικίας. Πράγμα που φαίνεται έντονα στο «Stereoscope» του 1999

 

 

Τα έργα του σε μεγάλο βαθμό φτιαγμένα από πλάνα σχεδίου που βρίσκονται σε εξέλιξη, μια εξέλιξη που διαγράφεται και επανασχεδιάζεται. Συνεχίζει αυτή τη διαδικασία σχολαστικά αλλάζοντας κάθε σχέδιο μέχρι το τέλος της σκηνής.
Ο William Kentridge είναι ένας ευέλικτος καλλιτέχνης του οποίου το έργο συνδυάζει την πολιτική και την ποίηση. Τα έργα του ασχολούνται με θέματα όπως η αποικιοκρατία, το απαρτχάιντ και ο ολοκληρωτισμός, που συνοδεύονται με το ονειρικό, με λυρικές αποχρώσεις ή κωμικά κομμάτια. Αυτή η ένωση επιτρέπει τα μηνύματα να είναι τόσο ισχυρά και συναρπαστικά. Μέσα από την ποιητική, ο Κέντριτζ, δίνει ένα στίγμα συμβολικό και εμβληματικό της τρέχουσας κατάστασης της Νότιας Αφρικής.

Οι ταινίες του είναι:

1989 Johannesburg: 2nd Greatest City After Paris

 

 

1990 Monument
1991 Mine
1991 Sobriety, Obesity & growing old
1994 Felix in Exile
1996 History of the Main Complaint
1996-97 Ubu Tells the Truth
1998 Weighing and Wanting
1999 Stereoscope
2001 Medicine Chest
2003 Automatic Writing
2003 Tide Table

 

 

Η τελευταία του δουλειά είναι το «Refuse the hour» και όπως λέει ο ίδιος είναι το αντίθετο του «Seize the day» (άδραξε τη μέρα). Είναι μια θεατρική παράσταση, την οποία χαρακτηρίζει «όπερα δωματίου», που ξεκινά με την αφήγηση του Γουίλιαμ Κέντριτζ (σαν θεατρικό αναλόγιο) σε ένα απόσπασμα από τον μύθο του Περσέα και της Ανδρομέδας και ιδιαίτερα τον φόνο του Ακρίσιου, παππού του Περσέα.

«Με ενδιέφερε ο χρησμός ότι μια μέρα θα σκότωνε τον παππού του, η μοίρα που είναι αδύνατον να της ξεφύγεις, το πόσο παγιδευμένοι είμαστε, αν και κατά πόσο μπορούμε να ορίσουμε τη ζωή μας, το ότι νομίζουμε ότι μπορούμε, αλλά είναι αδύνατο.»

Το έργο ξεκινάει από τον μύθο και καταλήγει στη "μαύρη τρύπα", δηλαδή στη σύγχρονη επιστήμη που μιλάει για την κοσμολογία, τη βαρύτητα και τον χωροχρόνο ως μεταφορά και περιγραφή του θανάτου. Για την κατάσταση που κάθε ανάμνηση, κάθε ίχνος, κάθε σκέψη εξαφανίζεται στο σκοτάδι, καταπίνεται από τη δεξαμενή της βαρύτητας, αλλά και για ένα ιστορικό γεγονός: Στα τέλη του 19ου αιώνα η αποικιοκρατική Βρετανία επέβαλε και στη Νότια Αφρική την ώρα Γκρίνουιτς. Κάποιος τότε προσπάθησε να ανατινάξει το Αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς στο Λονδίνο. «Ηταν μια πράξη αντίστασης στην αποικιοκρατία, μια συμβολική πράξη εναντίον του παγκόσμιου ελέγχου του κόσμου», λέει ο Κέντριτζ και συνεχίζει, «Όταν ξεκίνησα, αυτό που ήθελα ήταν να μιλήσω για τον χρόνο και να προσπαθήσω να τον περιγράψω, να τον οπτικοποιήσω»

 

william kentridge2 -culturecy

 

Αφορμή της δημιουργίας του «Refuse the hour» ήταν μια σειρά συζητήσεων με τον Αμερικανό φυσικό και ιστορικό της φυσικής Πίτερ Γκάλισον.
«Δεν με ενδιέφερε τόσο το επιστημονικό κομμάτι όσο το πώς σκεφτόμαστε και εκλογικεύουμε την έννοια του χρόνου. Όσο πιο κοντά πήγαινα προς την επιστημονική εξήγηση, τόσο πιο πολύ πλησίαζα τη μεταφορά. Δεν προτείνω ούτε μια νέα ερμηνεία της έννοιας του χρόνου ούτε καταλήγω σε κάποιο συμπέρασμα για τον χρόνο. Η παράσταση σχετίζεται περισσότερο με ένα μέρος του ορθολογισμού, που κατέρρευσε. Μιλώ για τον μηχανικό και μεταφυσικό χρόνο, μέσα από τα μαθηματικά, τις θετικές επιστήμες, την έννοια του χωροχρόνου και τις μαύρες τρύπες του σύμπαντος. Το έργο μιλάει για τις αλλαγές που έχουν συμβεί σε σχέση με τον τρόπο που ερμηνεύουμε τον χρόνο, από τον Νεύτωνα που είδε τον χρόνο ως ένα ρολόι του σύμπαντος μέχρι την απόπειρα του 19ου αιώνα να ενώσει τον χρόνο, να συγχρονίσει όλα τα ρολόγια. Ήταν η απαρχή της παγκοσμιοποίησης. Ξαφνικά, έπρεπε όλα τα ρολόγια να συντονιστούν ώστε να αποφευχθούν οι συγκρούσεις των τρένων. Στο τρίτο μέρος της παράστασης έχουμε τον χρόνο όπως ορίζεται μετά τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, όταν πια κάθε άνθρωπος έχει στη διάθεσή του ένα ρολόι και η ενοποιημένη ώρα εξαφανίζεται, ενώ εμφανίζεται η "μαύρη τρύπα"». δηλώνει ο Κέντριτζ.

 

 

Πρόκειται για τη θεατρική εκδοχή της μεγάλης εγκατάστασης του «The Refusal of Time», με την οποία συμμετείχε στην Documenta 13, του Κάσσελ.

Πρωταγωνιστής στην παράσταση είναι ο μετρονόμος, που με τον ρυθμικό του ήχο, υπογραμμίζει τη διαστολή και συστολή του χρόνου. Επίσης, ο σκηνοθέτης συνδέει τον χρόνο με τη μουσική (Φίλιπ Μίλλερ), όπως και «με την κίνηση του ανθρώπινου σώματος σαν ρολόι», μέσα από τις χορογραφίες της Ντάντα Μασίλο.

william kentridge3 -culturecy

πηγές: www.lifo.gr, http://www.newsbeast.gr, http://it.wikipedia.org, http://www2.rizospastis.gr, www.youtube.com

Published in cinema

More...

No sub-categories to show!
Template Settings

Color

For each color, the params below will give default values
Tomato Green Blue Cyan Pink Purple

Body

Background Color
Text Color

Footer

Select menu
Google Font
Body Font-size
Body Font-family
Direction