cinema

cinema (20)

Sunday, 07 May 2017 00:00

O Nagisa Oshima 1932 – 2013

Written by

oshima 

 

O Iάπωνας σκηνοθέτης Ναγκίσα Οσιμα, δημιουργός μερικών από τις πιο γνωστές ταινίες της Εβδομης Τέχνης όπως «Η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων», «Η Αυτοκρατορία του Πάθους» και το «Καλά Χριστούγεννα κύριε Λόρενς». 

 

Με την «Αυτοκρατορία των Αισθήσεων»(Αi no korida) το 1976, ο ιάπωνας σκηνοθέτης «πάντρεψε» το πολιτικό με το ερωτικό και η ταινία απετέλεσε ορόσημο στην σύζευξη της πορνογραφίας με το καλλιτεχνικό σινεμά.

 

Η ταινία είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ των Καννών τον Μάιο του 1976 προκαλώντας αίσθηση, για να ακολουθήσουν άλλες δύο πρεμιέρες σε φεστιβάλ των ΗΠΑ (Σικάγο και Νέα Υόρκη) την ίδια χρονιά.

 

Ακριβώς λόγω των εξαιρετικά τολμηρών - αν και καλλιτεχνικά και αισθητικά άψογων - ερωτικών σκηνών του, το φιλμ του Οσιμα άργησε να προβληθεί στις χώρες της Δύσης, με συνέπεια σε πολλές να προλάβει να κάνει πρώτα «καριέρα» ως βιντεοκασέτα.

 

Γεννημένος στο Κιότο, ο Οσιμα σπούδασε πολιτική ιστορία στο Πανεπιστήμιο του Κιότο. Στη συνέχεια εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου και βοηθός σκηνοθέτη.

 

 

Ξεκίνησε να γυρίζει τις πρώτες του ταινίες την εποχή του Γαλλικού Νέου Κύματος και εμπνεύστηκε από αυτό, κυρίως από τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ.

 

Οι πρώτες του ταινίες είχαν ως πρωταγωνιστές νέους ανθρώπους και περιείχαν μερικές πειραματικές σκηνές, αναφέρει η βρετανική εφημερίδα TheGuardian.

 

Στη διάρκεια της καριέρας του σκηνοθέτησε δεκάδες ταινίες, ανάμεσά τους τις: «Το Αγόρι», «Η παγίδα», «Η εξέγερση», «Ο δαίμονας του μεσημεριού», «Το ημερολόγιο ενός κλέφτη της Σιντζούκου», «Η Τελετή», «Η Αυτοκρατορία των Αισθήσεων», «Η Αυτοκρατορία του Πάθους» και «Καλά Χριστούγεννα, Κύριε Λόρενς».

 

πηγή κειμένου: http://www.staxtes.com

 

216869-nospheratou 02

 

Γεννημένος στις 28 Δεκεμβρίου του 1888, ο Φρίντριχ Βίλχελμ Μούρναου, υπήρξε ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς της βωβής περιόδου του σινεμά. Ένας βιρτουόζος της κινούμενης εικόνας, ο οποίος επέφερε τομές στην τέχνη της κινηματογραφικής έκφρασης, χρησιμοποιώντας εντελώς υποκειμενικά και μ' έναν δικό του τρόπο την κάμερα για να ερμηνεύσει την συναισθηματική κατάσταση ενός χαρακτήρα. Κορυφαίο δείγμα γραφής παραμένει η ταινία ορόσημο του γερμανικού, κινηματογραφικού εξπρεσιονισμού: «Νοσφεράτου: Μια Συμφωνία Τρόμου» (Nosferatu: Εine Symphonie des Grauens) του 1922.

 

216869g-nospheratou 03

 

Στη Βρέμη της Γερμανίας, ο κτηματομεσίτης Κνόκ αναθέτει στον νεαρό υπάλληλό του Χούτερ να ταξιδέψει στα Καρπάθια όρη, για να παραδώσει κάποια συμβόλαια στον μυστηριώδη Κόμη Όρλοκ, ο οποίος ψάχνει για σπίτι στην γερμανική πόλη. Πριν ακόμη φτάσει στο κάστρο του Κόμη, ο Χούτερ αντιλαμβάνεται τον τρόμο των κατοίκων του κοντινού χωριού. Κρυφά του δίνουν ένα βιβλίο σχετικά με τους βρικόλακες, που αρχικά βρίσκει διασκεδαστικό. Κάποια στιγμή θα συναντήσει τον Κόμη, που στην εμφάνιση δεν έχει μεγάλη σχέση με το ανθρώπινο είδος.

Τα αυτιά του είναι μυτερά, το κρανίο του παραμορφωμένο και τα νύχια του μακριά. Παρουσιάζεται εξαιρετικά ευθύγραμμος και οι κινήσεις του χαρακτηρίζονται από εφιαλτική βραδύτητα. Όταν δει το φυλακτό του Χούτερ με τη φωτογραφία της όμορφης συζύγου του, της Έλεν, υπογράφει αμέσως το συμβόλαιο και αποκτά το παλιό σπίτι στην Βρέμη. Σύντομα ο Χούτερ ανακαλύπτει ότι με το συμβόλαιο αυτό άνοιξε τον δρόμο στον ίδιο τον Τρόμο να έρθει στην πόλη του. Τη νύχτα, όταν ο αιμοδιψής Κόμης εμφανίζεται στο δωμάτιο του, η Έλεν ξυπνά στη μακρινή Βρέμη και φωνάζει το όνομα του συζύγου της.

 

216869g-nospheratou 04

 

 

Κατόπιν ο Όρλοκ ξεκινά το ταξίδι του για τη Βρέμη. Ένας ένας οι ναύτες του πλοίου που μεταφέρει τον Όρλοκ αρρωσταίνουν και πεθαίνουν. Καθώς ο Όρλοκ φτάνει σχεδόν συγχρόνως με τον Χούτερ στη Βρέμη, η επιδημία εξαπλώνεται ταχύτατα στην πόλη. Αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό όλων των θυμάτων: οι πληγές στον λαιμό. Η Έλεν βρίσκει το βιβλίο των βρικολάκων του συζύγου της και διαβάζει εκεί, ότι μόνον η θυσία μιας αθώας γυναίκας θα θέσει τέλος στο κακό. Αποφασίζει να αναλάβει η ίδια τον ρόλο αυτό...

Ο μύθος του Κόμη Δράκουλα, μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη, από τον σπουδαίο σκηνοθέτη Φρίντριχ Β. Μουρνάου. Η υποβλητική ατμόσφαιρα, οι απόκοσμες φιγούρες και η αριστουργηματική φωτογραφία, καθιστούν το «Νοσφεράτου» μία απ’ τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Βασισμένοι στο μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ "Δράκουλας", ο Μουρνάου και ο σεναριογράφος του Χέρνικ Γκαλέεν, δημιούργησαν τον πιο τρομερό εφιάλτη της Έβδομης Τέχνης.

 

216869g-nospheratou 06

 

Αρχετυπική ταινία της μυθολογίας τρόμου, το «Νοσφεράτου, με τις σκοτεινές της εικόνες, τη φιγούρα του βαμπίρ, τον ερεβώδη ρομαντισμό της, τη μελαγχολική υποβλητική ατμόσφαιρά της και βέβαια την απόκοσμη ερμηνεία του Μαξ Σρεκ. Όλα αυτά διατηρούνται αλώβητα από την φθορά του χρόνου, γι' αυτό και το φιλμ δικαίως αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές και θρυλικές δημιουργίες του Γερμανικού Κινηματογραφικού Εξπρεσιονισμού.

 

Φρίντριχ Βίλχελμ Μούρναου / Friedrich Wilhelm Murnau (28 Δεκεμβρίου 1888 - 11 Μαρτίου 1931)

216869g-murnau 01

 

Στη Γερμανία του Μεσοπολέμου είχε αναπτυχθεί ένα είδος κινηματογράφου εντελώς ιδιαίτερο και πρωτοποριακό, που οι κριτικοί της εποχής του είχαν δώσει το όνομα «Γερμανικός Εξπρεσιονισμός» - κυρίως από τα σκηνικά της ταινίας του Ρόμπερτ Βίνε: «Το εργαστήρι του Δρ Καλιγκάρι», που γυρίστηκε το 1919. Ο όρος αυτός καθιερώθηκε να αναφέρεται για ένα σινεμά με απόκοσμα πλάνα, σκοτεινές εικόνες, γοτθικό περιβάλλον και τρομακτικά πρόσωπα, συνιστώσες ενός φιλμικού περιβάλλοντος ξεχωριστού στα κινηματογραφικά χρονικά, το οποίο ανέδειξε σπουδαίους σκηνοθέτες.

Στη βωβή περίοδο της «εξπρεσιονιστικής» αυτής εποχής το όνομα του Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου είναι σίγουρα από τα πιο σημαντικά. Ο Μουρνάου, ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς της βωβής περιόδου του σινεμά, υπήρξε κάτι παραπάνω από σπουδαίος σκηνοθέτης: ήταν ένας βιρτουόζος της κινούμενης εικόνας. Ο Τσάρλι Τσάπλιν, μέγας θαυμαστής του Γερμανού δημιουργού, έχει δηλώσει ότι «ο Μουρνάου έφερε το βουβό σινεμά σε ένα σημείο απόλυτης τελειότητας».

 

216869g-nospheratou 07

 

Το αν θα είχε συνεχίσει τα επιτεύγματά του και στον ομιλούντα κινηματογράφο είναι κάτι τελείως υποθετικό, αφού ο τραγικός του θάνατος το 1931 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα διέκοψε απότομα τον δημιουργικό του οίστρο, βάζοντας τελεία στην οργιαστική εξέλιξη ενός καλλιτέχνη που μόλις είχε περάσει το κατώφλι της ωριμότητάς του.

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Μούρναου ήρθε στη ζωή λίγο πριν την γέννηση του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου του 1888, στην πόλη Μπίλεφελντ της Βεστφαλίας, μιας γερμανικής επαρχίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Φρίντριχ Βίλχελμ Πλούμπε. Ο πατέρας του ήταν υφαντουργός και λεγόταν Χάινριχ Πλούμπε, ενώ μητέρα του ήταν η Οτίλια Πλούμπε, δασκάλα στο επάγγελμα, η οποία ήταν δεύτερη σύζυγος του πατέρα του. Ο Φρίντριχ είχε τέσσερα αδέλφια, δύο αδελφούς (τον Μπέρναρντ και τον Ρόμπερτ) και δύο μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές (Ίντα και Άννα), οι οποίες προέρχονταν από τον πρώτο γάμο του πατέρα Χάινριχ και ζούσαν μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια στην ίδια εστία.

 

216869g-murnau 02

 

Το 1892 η οικογένεια Πλούμπε άφησε το Μπίλεφελντ, μετακομίζοντας στην μικρότερη πόλη Κάσελ, όπου εγκαταστάθηκαν σε ένα μεγάλο εξοχικό σπίτι. Το σπίτι αυτό ήταν μακριά από την αστική περιοχή του Κάσελ, έτσι ο μικρός Φρίντριχ δεν είχε πολλές ευκαιρίες να παίζει και να κάνει παρέες με άλλα παιδιά, αν εξαιρέσουμε τα αδέλφια του. Μόνο στο σχολείο του Κάσελ μπορούσε να έχει επαφές με συμμαθητές του. Ήταν ένα σοβαρό και ήσυχο παιδί. Στο σχολείο ήταν πολύ καλός μαθητής, έχοντας αναπτύξει μεγάλη έφεση στην μελέτη βιβλίων.

Πριν ακόμη κλείσει τα 12, ο νεαρός Φρίντριχ Πλούμπε είχε γοητευθεί από το θέατρο και ιδιαίτερα από τα έργα του Σαίξπηρ και του Ίψεν. Δεν περιορίστηκε απλώς στο να μελετά τα θεατρικά έργα, αλλά είχε ξεκινήσει από τις αρχές της εφηβικής του ηλικίας να γράφει κάποια δικά του θεατρικά έργα σύντομης διαρκείας. Τόσο η μητέρα του, όσο και οι δύο ετεροθαλείς αδελφές του ήσαν απόλυτα σύμφωνες με τα καλλιτεχνικά όνειρα του Φρίντριχ και τον ενθάρρυναν να συνεχίσει. Όμως ο πατέρας του κάθε άλλο παρά ενθουσιασμένος ήταν με μια τέτοια προοπτική για το γιο του, τον οποίο προόριζε για καθηγητή. Μάλιστα του απαγόρευσε να ασχολείται με το θέατρο.

 

216869g-nospheratou 05

 

Ο νεαρός Φρίντριχ δεν ήθελε σε καμμία περίπτωση να στενοχωρήσει τον πατέρα του, ούτε να έρθει σε διαμάχη μαζί του. Έτσι προσποιήθηκε ότι εγκαταλείπει τις θεατρικές ενασχολήσεις όσο ζούσε στην οικογενειακή εστία. Το 1907 όμως τελείωσε το λύκειο στο Κάσελ και αποφασίστηκε να μεταβεί στο Βερολίνο για σπουδές. Συμμορφωμένος με την επιθυμία του πατέρα του, σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και λογοτεχνία. Αλλά παράλληλα με τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο, γράφτηκε – κρυφά από την οικογένειά του και ιδιαίτερα από τον αυστηρό πατέρα του - σε μια σχολή θεάτρου της γερμανικής πρωτεύουσας, όπου περνούσε τις περισσότερες ώρες του.

Για να μην ανακαλύψει ο πατέρας του την παράλληλη δραστηριότητά του, ο Φρίντριχ γράφτηκε στη σχολή θεάτρου με το επώνυμο Μουρνάου. Το όνομα αυτό το εμπνεύστηκε από μια μικρή επαρχιακή πόλη με το όνομα Μουρνάου Αμ Σταφελσέε, στην οποία είχε περάσει ονειρεμένες διακοπές. Το 1911, ο Φρίντριχ αποφάσισε να σταματήσει τις σπουδές και να ενταχθεί σε έναν θεατρικό θίασο ως ηθοποιός. Αυτές του οι ασχολίες έφθασαν μοιραία στο να γίνουν γνωστές στην οικογένειά του, που ψυχράνθηκε μαζί του. Με τον πατέρα του μάλιστα είχε μια άγρια διένεξη, αφού ο δεύτερος αδυνατούσε να αποδεχθεί τις επιλογές του. Μετά από όλα αυτά, ήρθε η ώρα για σημαντικές αποφάσεις από την πλευρά του Φρίντριχ, ο οποίος διέγραψε το πατρικό επώνυμο Πλούμπε, το οποίο θα ήταν στο εξής μια κακή ανάμνηση, παίρνοντας επίσημα το επώνυμο Μουρνάου. Οικογένειά του πλέον θα είναι οι εκλεκτοί του φίλοι στο Βερολίνο (όπου είχε ήδη επιστρέψει από το 1911) και τα μέλη του θιάσου του Ράινχαρντ, τον οποίο ακολουθούσε παντού όχι μόνο ως ηθοποιός σε μικρούς ρόλους, αλλά πλέον και ως βοηθός σκηνοθέτη.

 

216869g-murnau 03

 

Η περίοδος των παραστάσεων με τον θίασο διεκόπησαν ξαφνικά το 1914, αφού εκείνη τη χρονιά ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Μουρνάου θα καταταγεί στο γερμανικό στρατό και θα σταλεί στο μέτωπο, πρώτα στην Πολωνία και έναν χρόνο αργότερα στη Ρωσία. Ο στρατός, γνωρίζοντας τις προπολεμικές δραστηριότητές του, τον είχε εντάξει στην κινηματογραφική - θεατρική υπηρεσία. Εκεί έμαθε καλά τις τεχνικές του γυρίσματος μιας ταινίας (σκηνοθεσία, μοντάζ, σκηνογραφία, κ.α.), ερχόμενος σε διαρκή τριβή με το αντικείμενο. Το 1918 ο πόλεμος θα τελειώσει με ήττα της Γερμανίας και ο Μουρνάου θα επιστρέψει στην πατρίδα του. Μετέβη στο Βερολίνο, αποφασισμένος να σταδιοδρομήσει στο χώρο του θεάματος. Το 1919 θα γνωριστεί και θα γίνει φίλος με τον ηθοποιό Κόνραντ Φάιτ, ο οποίος είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Το εργαστήρι του Δρ. Καλιγκάρι», που είχε βγεί στις αίθουσες λίγο καιρό πρίν. Ο Μουρνάου μαζί με τον Φάιτ αποφάσισαν να γίνουν συνέταιροι, ιδρύοντας από κοινού το μικρό, ανεξάρτητο στούντιο Murnau-Veidt Filmgesellchatt, με σκοπό την παραγωγή ταινιών για τον κινηματογράφο.

Ήταν τότε μια εποχή που το σινεμά είχε μεγάλη πέραση στο κοινό, στη Γερμανία δε η κινηματογραφική δραστηριότητα είχε αρχίσει να είναι πολύ έντονη. Ο Μουρνάου λοιπόν ήρθε σε επαφή με τον παραγωγό Έριχ Πόμερ, ο οποίος τον βοήθησε να γυρίσει την πρώτη του ταινία με τίτλο «Το αγόρι στα μπλέ», πριν ακόμα παρέλθει το 1919. Το 55λεπτο αυτό δράμα (το οποίο ο Μουρνάου εμπνεύστηκε από το «Μπλέ αγόρι», έναν πίνακα του ζωγράφου Τόμας Γκένσμπουργκ του 1770, αλλά και από το έργο του Όσκαρ Ουάιλντ με τίτλο «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι») αναφέρεται σε ένα πορτραίτο ενός άνδρα, το οποίο ζωντανεύει όταν ο ιδιοκτήτης του κοιμάται και τον απειλεί.

Με 21 ταινίες σε 12 μόλις χρόνια, μεταξύ των οποίων μπορούμε να διακρίνουμε τέσσερα ή πέντε αυθεντικά αριστουργήματα, ο Φρίντριχ Βίλχελμ Μουρνάου θα μείνει στην ιστορία του σινεμά ως ένας εν των πρώτων ποιητών της μεγάλης οθόνης. Αν και συνδέεται στενά με το κινηματογραφικό ρεύμα του εξπρεσιονισμού, η αισθητική του πολυπλοκότητα το ξεπερνά.

Εξαιρετικός στην περιγραφή της ανθρώπινης αγωνίας μπροστά στο πεπρωμένο, μέγας εικονογράφος της πάλης ανάμεσα στη φύση και στον σύγχρονο πολιτισμό, ο Μουρνάου ήξερε όσο λίγοι να φιλμάρει την σκοτεινή πλευρά των πραγμάτων. Μέσα από τις αριστοτεχνικές συνθέσεις του σε κιαροσκούρο, τα παιχνίδια με τις αντανακλάσεις και την εμφατική, σχεδόν βίαιη αποθέωση της κίνησης, το κινηματογραφικό του σύμπαν χαρίζει ψυχή ακόμα και στα αντικείμενα ή στα τοπία...

πηγή: http://tvxs.gr/

 

 

 

934671 aferim5cuzintoma si alberto dinache silviu Ghetie

 

Παρόλο που ο 38χρονος Ρουμάνος Radu Jude πήρε την Αργυρή Άρκτο στο τελευταίο φεστιβάλ του Βερολίνου ως «καλύτερος σκηνοθέτης», το «Αφερίμ» είναι μια ταινία που δεν συζητήθηκε σχεδόν καθόλου και είχε ελάχιστη δημοσιότητα. Κι ας είναι η μοναδική ταινία που έχει ασχοληθεί με το θέμα της σκλαβιάς των τσιγγάνων στα Βαλκάνια των αρχών του 19ου αιώνα –κάτι που έχει αμφισβητηθεί έντονα και είναι πονεμένη ιστορία, γιατί έχει ελάχιστα καταγραφεί- κι ας έχει προκαλέσει τόσες αντιδράσεις εθνικιστών στη Ρουμανία. Το «Αφερίμ» ανήκει στο «νέο κύμα» του ρουμάνικου σινεμά που ξεκίνησαν ταινίες όπως το 4 Months, 3 Weeks and 2 Days του Cristian Mungiu και το Child’sPose του Peter Netzer, αλλά δεν έχει καμία σχέση αισθητικά ούτε και θεματικά, περισσότερο θυμίζει τα γουέστερν του John Ford και το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο. Κι έχει τόσα ελληνικά στοιχεία που σε εκπλήσσει. Ακόμα και οι παροιμίες που χρησιμοποιούν στους διαλόγους και οι φράσεις από κείμενα της εποχής είναι παρόμοιες. Αυτό όμως που είναι πιο εντυπωσιακό είναι η αμηχανία που σου προκαλούν τα ρατσιστικά ξεσπάσματα μέσα από σκηνές που είναι κωμικές (όπως το 5λεπτο παραλήρημα ενός παπά που στολίζει με επίθετα όλες τις φυλές της Ευρώπης με αποκορύφωμα τα δηλητηριώδη σχόλια για τους Εβραίους) και όλες οι προλήψεις που βγαίνουν από τα λόγια του πρωταγωνιστή και σου είναι απίστευτα οικείες. Είναι πράγματα που λίγο-πολύ τα έχεις ακούσει από ηλικιωμένους αν έχεις μεγαλώσει στην ελληνική επαρχία.

 

934672 6 AFERIM Teodor Corban Mihai Comanoiu Alberto Dinache photo credit Silviu Ghetie

 

Το «Αφερίμ» είναι μια σκληρή ταινία. Παρόλο που είναι έντονο το κωμικό στοιχείο, μέσα από τα αστεία ακούγονται τα πιο φρικτά πράγματα. Αν προσέξεις τους διαλόγους -που βασίζονται σε κείμενα των αρχών του 19ου αιώνα για να είναι όσο το δυνατόν πιο αληθινοί και πιστοί στο πνεύμα της εποχής- ακόμα και όσα σου φαίνονται ανώδυνα έχουν κάτι ωμό και άγριο. Επίσης, προσπαθούν να περάσουν κάποιο μήνυμα για την υπερ-θυματοποίηση των Ρουμάνων που θωρούν ότι είναι οι πιο καταπιεσμένοι –ακριβώς όπως και οι Έλληνες εκείνης της εποχής -ακόμα κι όταν γύρω τους πωλούνται και αγοράζονται άνθρωποι σε ένα σκλαβοπάζαρο που όλοι θεωρούν φυσιολογικό. Ο σκηνοθέτης έχει χωρέσει όλα αυτά τα στοιχεία που χαρακτήριζαν τους Ρουμάνους ραγιάδες, οι οποίοι θεωρούσαν πάντα τους εαυτούς τους «αθώους μάρτυρες», και τα περνάει μέσα από ένα πικρό χιούμορ που κάνει την ταινία λίγο πιο "ελαφριά".

Η υποκρισία που άφησε την σκλαβιά να ανθίσει και η «κληρονομιά» που άφησε πίσω της και συνεχίζεται με ίδιο ή διαφορετικό τρόπο μέχρι σήμερα είναι το θέμα του Αφερίμ. Και είναι μια πολιτική ταινία, κι ας μην φαίνεται απ’ την αρχή. Οι «ήρωες» είναι ένας «σερίφης»-αρματολός στην υπηρεσία ενός βογίαρου, άρχοντα-φεουδάρχη της Βλαχίας και ο γιος του, οι οποίοι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία: να βρουν και να φέρουν πίσω έναν τσιγγάνο σκλάβο που το έσκασε από το αφεντικό του. Ο πατέρας είναι αδίστακτος, ο γιος είναι ακόμα αγνός και άβγαλτος και όλη η διαδρομή είναι ένα μάθημα για το πώς θα γίνει κι αυτός ίδιος, μολυσμένος από το συμφέρον και τη βαρβαρότητα. Περιπλανιούνται σε τοπία που είναι αναγνωρίσιμα γιατί θυμίζουν ελληνική επαρχία, εκπληκτικής ομορφιάς και φωτογραφημένα συγκλονιστικά (κάποιες σκηνές είναι πραγματικά μεγαλειώδεις, που φέρνουν στο μυαλό τα γουέστερν του Φορντ και του Howard Hawkes ή το ταξίδι του Νεκρού του Τζάρμους) και συναντούν διεφθαρμένους μοναχούς και δουλοπάροικους, σκλάβους και χρυσοθήρες τσιγγάνους, καταυλισμούς γύφτων, βοσκούς, πόρνες, πανηγύρια και Οθωμανούς πασάδες, περνώντας μέσα από δάση και λαγκάδια, γυμνά βουνά, βαλτότοπους και χωριά μέχρι να βρουν τον δραπέτη τσιγγάνο. Κι όταν τον βρίσκουν τον δένουν χειροπόδαρα, τον φορτώνουν στο άλογο και τον επιστρέφουν στον φεουδάρχη. Στο δρόμο της επιστροφής μαθαίνουν ότι ο λόγος που τον ψάχνει δεν είναι επειδή έκλεψε, αλλά επειδή είχε σχέση με τη γυναίκα του – η οποία τον αποπλάνησε. Κι αν τον επιστρέψουν δεν θα τον μαστιγώσει, αλλά θα τον σκοτώσει. Παρόλα τα παρακάλια και τις ικεσίες ο σκληρός σερίφης δεν αλλάζει γνώμη και τον επιστρέφει στον φεουδάρχη.

 

 

Μαζί με τον μεγάλο δραπέτη πιάνουν και επιστρέφουν ένα παιδί που το έσκασε μαζί του, το οποίο κλαίει και ζητάει απ’ τον σερίφη να τον πάρει στο δικό του σπίτι και να μην τον ξαναγυρίσουν στον βάρβαρο αφέντη, αλλά εκείνος τον πουλάει στο δρόμο σε ένα σκλαβοπάζαρο σε μία από τις πιο δυνατές σκηνές της ταινίας. Όταν φτάνουν στο χωριό και παραδίνει τον σκλάβο-δραπέτη, βρίσκει την Σουλτάνα, την ελληνίδα γυναίκα του φεουδάρχη κλειδωμένη στο δώμα του σπιτιού για τιμωρία, και όταν την επισκέπτεται για να τη ρωτήσει, παραδέχεται ότι αυτή τον αποπλάνησε. Η συνέχεια της ταινίας είναι πολύ δυνατή. Οι συμβουλές του σερίφη λίγο πριν το τέλος της ταινίας προς τον γιο του που προσπάθησε ανεπιτυχώς να σώσει τον τσιγγάνο, σε στοιχειώνουν: του λέει «έτσι βάναυσα έπρεπε να φερθούν στον τσιγγάνο γιατί έτσι τους φέρονταν πάντα» και ότι «αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάζει ποτέ».

 

934674 aferim

 

«Το Αφερίμ είναι μια τραγωδία» λέει ο σκηνοθέτης του. «Οι άνθρωποι δικαιολογούν την βαρβαρότητά τους κάνοντας αναφορές στα δικά τους βάσανα. Πάντα αυτό γινόταν. Σε 100 χρόνια, άραγε, θα λένε οι άνθρωποι καλά πράγματα για μας;». «Ποιος έχει αντικαταστήσει τους Οθωμανούς και τους Ρώσους στη φαντασία των σημερινών Ρουμάνων;». «Οι Ρώσοι είναι ακόμα εκεί», λέει και γελάει. «Νομίζω ότι είναι δύσκολο για πολλούς Ρουμάνους να χωνέψουν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σοκαρίστηκα πραγματικά κατά τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης όταν είδα την αντίδρασή μας. Οι πιο πολλοί Ρουμάνοι είναι κατά της βοήθειας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι πολύ περίεργη αντίδραση από μια χώρα που οι άνθρωποι έχουν ευεργετηθεί ακριβώς από αυτή την ανεκτική συμπεριφορά. Δεν την καταλαβαίνω». Μέχρι το 1860 οι Ρομά χρησιμοποιούνταν ως σκλάβοι. Αφερίμ σημαίνει «μπράβο, εύγε» στα τούρκικα και στην ταινία ακούγονται και κάποιες ελληνικές λέξεις. Η Σουλτάνα αποκαλεί τον άντρα-δυνάστη της «ψυχή μου» και αυτός την αποκαλεί «αγάπη μου» λίγο πριν την διαπομπεύσει δημόσια.

 

934673 11154

 

Γράφει ο M.Hulot 

πηγή: http://www.lifo.gr/

zabriskie point culturecy

 

Είναι μια τόσο χαζή και ηλίθια ταινία, γεμάτη από την κορφή μέχρι τα νύχια με ιδεολογικό βάρος το οποίο είναι προφανές ότι δεν καταλαβαίνει που η μόνη μας αντίδραση είναι η λύπηση». Αυτά είχε γράψει ο σπουδαίος κριτικός του κινηματογράφου Roger Ebert στην κριτική του για το Zabriskie Point, την αμερικάνικη ταινία του 1970 που σκηνοθέτησε το Michelangelo Antonioni.

Η προηγούμενη ταινία του ήταν το πολύ πετυχημένο Blow-Up του 1966, μια ιστορία φόνου και μυστηρίου στo Swinging London. Το Zabriskie Point όμως ήταν μια κριτική αποτυχία, με τους επικριτές του να επισημαίνουν το χαοτικό του σενάριο και την ψυχρότητα των ηρώων του. Η ιστορία ήταν λίγο στοιχειώδης σε σημεία και οι χαρακτήρες φαινόντουσαν βαριεστημένοι, ρευστοί και ανέκφραστοι αλλά αυτό ήταν το νόημα. Δυστυχώς όταν κυκλοφόρησε, το επίσης απογοητευμένο κοινό που περίμενε να βρει απλά να μην ενδιαφερθεί καθόλου.   Οι βασικοί πρωταγωνιστές του φιλμ η Daria Halpirn και ο Mark Frechette δεν ήταν επαγγελματίες.  Προσέλαβαν τον Frechette όταν τον είδε η βοηθός του Antonioni να μαλώνει σε μια στάση λεωφορείο. Εντυπωσιάστηκε με την συμπεριφορά του («Είναι 20 και μισεί τα πάντα», είπε τότε στον σκηνοθέτη).  Διάλεξαν την Halprin όταν είδαν την εμφάνιση της στο χίπι ντοκιμαντέρ Revolution. Τo φιλμ προκάλεσε μεγάλο σούσουρο στην εποχή του κυκλοφόρησε και τώρα θεωρείται ένα καλτ αριστούργημα, που εμπνέει μέχρι και σήμερα.   Αυτά είναι τρία απίθανα facts που έγιναν πίσω από τις κάμερες που δεν είναι ευρέως γνωστά:

 

Οι πρωταγωνιστές του έγιναν μέλη μιας αίρεσης

Οι δυο βασικοί ηθοποιοί τα έφτιαξαν καθώς γυρίζονταν το φιλμ. Ο Frechette εκείνη την εποχή είχε επενδύσει σε ένα γκρουπ ενός τύπου που λεγόταν Mel Lyman – σε σημείο που δώριζε όλο το μισθό στο κοινόβιο και εκνεύριζε τον Antonioni συνέχεια λέγοντας να διαβάσει τα βιβλία του Lyman. Μαζί με την Halprin μετακόμισαν στα αρχηγεία του που βρισκόταν έξω από την Βοστόνη. Όταν προωθούσαν την ταινία, εμφανίστηκαν σαν να είναι ζόμπι σε μια τηλεοπτική συνέντευξη με τον Frechette να λέει ότι ζούσαν σε ένα κοινόβιο και είχαν μόνο σκοπό της ζωής τους να υπηρετούν τον Lyman. Αργότερα η Halrpin τον παράτησε και παντρεύτηκε τον Dennis Hopper ενώ ο Franchette σκοτώθηκε σε ένα ατύχημα στην φυλακή το 1975 – τον είχαν συλλάβει επειδή είχε αποπειραθεί να ληστέψει μια τράπεζα σαν ένα είδος διαμαρτυρίας ενάντια στο Watergate. Το έβλεπε σαν ένα τρόπο να κλέψει από τον Πρόεδρο Νίξον.

 

 

Η σκηνή του σεξ της ταινίας έμπλεξε την κυβέρνηση

Μάλλον δεν ήταν η πιο έξυπνη ιδέα του Antonioni να βρει τους έξτρα ηθοποιούς που χρειαζόταν για την διαβόητη μαζική σκηνή οργίου στην έρημο μέσω μιας αγγελίας στην εφημερίδα. Δεν χρησιμοποίησε κανένα τρικ της κάμερας, όντως αυτοί είναι περίπου 100 χίπιδες που κυλιόντουσαν στην Καλιφορνέζικη σκόνη. Οι αρχικές αναφορές που κυκλοφορούσαν, έλεγαν ότι η ταινία θα προσλάμβανε περίπου 10.000 άτομα για την σκηνή και δεν προκαλεί έκπληξη που αμερικάνικη κυβέρνηση άρχισε να ερευνά το φιλμ, ειδικά αφότου προσέλαβαν στο καστ την γυναίκα ενός αρχηγού των Black Panthers. Προσπάθησαν να δουν αν ο Antonioni καταπατούσε το Mann Act ή ότι έφερνε ανήλικες γυναίκες στην πολιτεία για παράνομους σκοπούς αλλά επειδή δεν κινηματογράφησε καθόλου πραγματικό σεξ (και πολλοί από αυτούς που εμπλέκονταν ήταν επαγγελματίες ηθοποιό, δεν του απαγγέλθηκαν κατηγορίες. «Είδαν ένα αεροπλάνο, όλο βαμμένο και τα παιδιά να μιλάνε για πολιτική, έτσι ίσως μάλλον νόμισαν ότι ήμουν ένας κομμουνιστής που ξεκινούσε επανάσταση», είπε ο διάσημος σκηνοθέτης μετά την κυκλοφορία του φιλμ.

 

 

Το κανονικό τέλος του φιλμ κόπηκε

Αν και η τελευταία σκηνή της ταινίας είναι πραγματικά εμβληματική– ένα μοντέλο ενός σπιτιού που βρίσκεται στο βουνό ανατινάζεται σε μια ένδειξη διαμαρτυρίας για την καπιταλιστική Αμερική με τα συντρίμμια να πετάνε στον ουρανό υπό τους ήχους των Pink Floyd – δεν ήταν αυτό που ο Antonioni είχε σκεφτεί και σχεδιάσει αρχικά. Στην δική του εκδοχή που γυρίστηκε αλλά δεν προβλήθηκε ποτέ, ένα αεροπλάνο πετάει και γράφει στον αέρα την πρόταση ‘Fuck You America’. Καθόλου διακριτικός. Δυστυχώς οι παραγωγοί της ταινίας (MGM) δεν μπορούσαν να επιτρέψουν μια τόσο κραυγαλέα επίδειξη αντιαμερικανισμού έτσι η σκηνή κόπηκε. Στο τέλος της παραγωγής, ο Ιταλός είχε τόσο πολύ βαρεθεί με την άσκοπη κινηματογράφηση στην Αμερική και απλά δήλωσε τον εκνευρισμό του με τον πιο προφανές τρόπο που μπορούσε να σκεφτεί για να το εκφράσει στο κοινό εκείνη την εποχή.

 

zabriskie point 2 culturecy

πηγή: http://www.lifo.gr/

cannes-film-festival-poster-2015 culturecy

 

Οι ταινίες που ανακοινώθηκαν αποτελούν το Διαγωνιστικό Τμήμα, το τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα», τις Ειδικές Προβολές, τις ταινίες Εκτός Συναγωνισμού και τις Μεταμεσονύκτιες Προβολές - συμπληρωματικοί τίτλοι θ' ανακοινωθούν στο τέλος της ερχόμενης εβδομάδας. Στην ομιλία του, ο Τιερί Φρεμό επεσήμανε ότι το Φεστιβάλ Καννών, παρότι συχνά κατηγορείται γι' αυτό, φρόντισε να μην επιλέξει ταινίες μόνο των «γνωστών αγνώστων», τακτικών επισκεπτών auteurs του Φεστιβάλ, παρότι δεν παρέλειψε να τονίσει πόσο πολύ σπουδαίες είναι οι δικές τους ταινίες σε αντιδιαστολή μ' εκείνες των νέων δημιουργών. Ωστόσο, το Διαγωνιστικό Πρόγραμμα συμπεριλαμβάνει από τη μια γνωστά, μεγάλα ονόματα, όπως τους Τοντ Χέινς, Ζακ Οντιάρ, Χου Χσιάο Χσιεν, Νάνι Μορέτι, Ματέο Γκαρόνε, Γκας Βαν Σαντ, αλλά και δημιουργούς στις πρώτες τους ταινίες, έως και τον πρωτοεμφανιζόμενο Ούγγρο σκηνοθέτη Λάζλο Νέμες, βοηθό ως τώρα του Μπέλα Ταρ. Παράλληλα, το Φεστιβάλ εξασφαλίζει δυνατές παρουσίες στο κόκκινο χαλί και με τις Εκτός Συναγωνισμού και Ειδικές προβολές του, όπως με το «Irrational Man» του Γούντι Αλεν, ή με το ήδη ανακοινωμένο «Mad Max: Fury Road» του Τζορτζ Μίλερ. Τεράστιο hype έχει ήδη συγκεντρώσει το ντοκιμαντέρ του Ασίφ Καπάντια, «Amy», φυσικά για τη ζωή, τη μουσική και τη μοιραία μελαγχολία της Εϊμι Γουάινχαους.

Τέσσερις είναι οι γαλλικές ταινίες του Επίσημου Προγράμματος (μαζί, φυσικά και η επίσημη πρεμιέρα του Φεστιβάλ, το «La Tête Ηaute» της Εμανουέλ Μπερκό κι αρκετές οι ταινίες από γυναίκες σκηνοθέτες, καθώς το Φεστιβάλ Καννών συχνά στο παρελθόν κατηγορήθηκε ότι τις παραγνωρίζει. Στο φετινό Φεστιβάλ υποβλήθηκαν συνολικά 1.854 ταινίες κι όπως είπε ο Τιερί Φρεμό, επιλέχθηκαν εκείνες που «συνθέτουν μια επιλογή φρέσκια, που παίρνει ρίσκα, σχολιάζει τη σύγχρονη δημιουργικότητα στον κόσμο, εκφράζει την εξέλιξη του κινηματογράφου που, πια, δεν είναι η μόνη τέχνη της εικόνας στην εποχή μας.» Στο σύνολο του Επίσημου Προγράμματος, 8 είναι οι ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών, ενώ η χώρα στην οποία ο Φρεμό επέλεξε φέτος να επιστήσει την προσοχή είναι η Ινδία και το νέο, εκτός Bollywood, σινεμά της.

Από τις ταινίες που απουσιάζουν από το πρόγραμμα (τουλάχιστον προς το παρόν), ας σημειώσουμε το «Midnight Special» του Τζεφ Νίκολς, το «Love» του Γκασπάρ Νοέ, ή το «Beasts of No Nation» του Κάρι Φουκουνάγκα, αν και καμιά από αυτές, παρότι θα ήταν εξαιρετικά ευπρόσδεκτες, δεν αποτελεί και τρανταχτή παράλειψη.

Αναλυτικά το Επισημο Πρόγραμμα του 68ου Φεστιβάλ Καννών

 

ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

 

1.dheepan culturecy

 

Dheepan του Ζακ Οντιάρ, Γαλλία. / Ο σκηνοθέτης του «Προφήτη» και του «Σώμα με Σώμα», παρακολουθεί στη νέα του ταινία την ιστορία ενός Ταμίλ μαχητή από τη Σρι-Λάνκα που ζητά πολιτικό άσυλο στη Γαλλία και πιάνει δουλειά ως νοσοκόμος στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού. Μένει να δούμε αν ο πρωτοεμφανιζόμενος Αντονιταζάν Ζεζουταζάν στον κεντρικό ρόλο θα είναι αντίστοιχη αποκάλυψη με τον Ταχάρ Ραχίμ ή τον Ματίας Σένερτς.

 

2.la loi du marche culturecy

 

La Loi du Marché του Στεφάν Μπριζέ, Γαλλία. / Τρίτη συνεργασία του σκηνοθέτη με τον Βενσάν Λεντόν, με τα «Mademoiselle Chambon» και «Quelques heures de printemps». Κεντρικός ήρωας είναι ο 51χρονος Τιερί που, μετά από 20 μήνες ανεργίας, βρίσκει μια δουλειά που τον φέρνει σ’ ένα ηθικό δίλημμα: πόσα μπορεί ν’ ανεχτεί για να μην τη χάσει; Ο Μπριζέ είναι ο μόνος από τους φετινούς Γάλλους διαγωνιζόμενους που συμμετέχει για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ.

 

3.marguerite culturecy

 

Marguerite et Julien της Βαλερί Ντονζελί, Γαλλία. / Η σκηνοθέτης (και ηθοποιός) που άνοιξε το 2011 την Εβδομάδα Κριτικής με το αριστουργηματικό «Πολεμώντας για τη Νίκη», το οποίο ακολούθησε το «Main dans la main», επιστρέφει στις Κάννες, πρώτη φορά στο Διαγωνιστικό, με την ιστορία της Μαργκερίτ και του Ζιλιέν, δυο αδελφιών ερωτευμένων από παιδιά, που βρίσκονται στο στόχαστρο της κοινότητάς τους, σ’ ένα σύμπαν, όπως λέει η σκηνοθέτης, «ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα». Πρωταγωνιστούν ο Ζερεμί Ελκάιμ και η γοργά ανερχόμενη Αναΐς Ντεμουστιέ.

 

4.tale culturecy

 

The Tale of Tales του Ματέο Γκαρόνε, Ιταλία, Γαλλία, Μεγ. Βρετανία. / Ο Γκαρόνε έχει πάει με δυο ταινίες στις Κάννες κι έχει τιμηθεί με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και τις δυο φορές, και για το «Gomorrah» το 2008 και για το «Reality» το 2012. Το καινούριο του φιλμ, αγγλόφωνο αυτή τη φορά, βασίζεται σε ιταλικά παραμύθια του 17ου αιώνα, με πρωταγωνιστές τη Σάλμα Χάγιεκ, τον Τζον Σι Ράιλι (διπλό ταμπλό μαζί με το «Lobster») και τον Βενσάν Κασέλ

 

5.carol culturecy

 

Carol του Τοντ Χέινς, H.Π.Α., Μεγ. Βρετανία. / Πατρίσια Χάισμιθ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ρούνι Μάρα, Νέα Υόρκη του '50 κι ένα αδιέξοδος ομοφυλικός έρωτας. Ο Τοντ Χέινς έχει να κάνει πρεμιέρα στις Κάννες από το «Velvet Goldmine» και τώρα μάλλον ήρθε η ώρα για τη θριαμβευτική επιστροφή του. Παραδινόμαστε άνευ όρων.

 

6.assassin culturecy

 

The Assassin του Χου Χσιάο-Χσιεν, Ταϊβάν. / Εχει να σκηνοθετήσει μεγάλου μήκους ταινία από το «Κυνηγώντας το Κόκκινο Μπαλόνι» το 2007. Το νέο πόνημα του μεγάλου Κινέζου δημιουργού, βραβευμένου στις Κάννες το 1993 για το «The Puppetmaster», είναι μια ταινία πολεμικών τεχνών που εκτυλίσσεται στην Κίνα της δυναστείας των Τανγκ, απ’ το 618 ως το 907, όπου σε μια πληρωμένη δολοφόνο ανατίθεται να σκοτώσει τον άντρα που αγαπά.

 

7.mountains culturecy

 

Mountains May Depart του Ζια Ζάνγκε, Κίνα, Ιαπωνία. / Πέμπτη φορά στις Κάννες, βραβευμένος το 2013 για το σενάριο την «Αίσθηση Αμαρτίας», ο Κινέζος σκηνοθέτης καταπιάνεται με την ιστορία ενός ζευγαριού, συναντώντας το σε τρεις διαφορετικές στιγμές της σχέσης του.

 

8.our little sister culturecy

 

Our Little Sister του Χιροκάζου Κόρε-Εντα, Ιαπωνία. / Τέταρτη φορά στο Διαγωνιστικό για τον Ιάπωνα σκηνοθέτη, μόλις δυο χρόνια μετά το «Πατέρας και Γιος» που τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής. Η νέα του ταινία, διασκευή ενός manga του Ακίμι Γιοσίντα, πάντα με το θέμα της οικογένειας στο επίκεντρο, παρακολουθεί τρεις αδελφές που ζουν στο ίδιο σπίτι μαζί με τη γιαγιά τους, οι οποίες βλέπουν τις ισορροπίες της ζωής τους ν’ αλλάζουν όταν τις επισκέπτεται η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή τους.

 

9.macbeth culturecy

 

Macbeth του Τζάστιν Κερζέλ, Μεγ. Βρετανία, Γαλλία, Η.Π.Α. / Η Μαριόν Κοτιγιάρ και ο Μάικλ Φασμπέντερ do Shakespeare, σ' αυτήν την, κατά τα λεγόμενα, ζοφερή διασκευή του κλασικού θεατρικού έργου, από τον Αυστραλό σκηνοθέτη του ανατριχιαστικού «The Snowtown Murders» που κέρδισε το βραβείο της Εβδομάδας Κριτικής το 2011. Η τελειότερη ευκαιρία να συναντήσουμε τον Μάικλ Φασμπέντερ και τη Μαριόν Κοτιγιάρ στην Κρουαζέτ, μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες του προγράμματος.

 

10.lobster 607 culturecy

 

The Lobster του Γιώργου Λάνθιμου, Ελλάδα, Μεγ. Βρετανία, Ιρλανδία, Ολλανδία, Γαλλία. / Εξι χρόνια μετά την πρεμιέρα και το βραβείο του «Κυνόδοντα» στο Ενα Κάποιο Βλέμμα, ο Γιώργος Λάνθιμος σημειώνει ήδη τεράστια επιτυχία συμμετέχοντας στο Διαγωνιστικό Τμήμα – θα παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα.

 

11.mon roi culturecy

Mon Roi της Μαϊγουέν, Γαλλία. / Τέσσερα χρόνια αφότου τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής για το «Polisse», η αγαπημένη των Γάλλων Μαϊγουέν επιστρέφει στο Διαγωνιστικό μ’ ένα παθιασμένο ερωτικό δράμα που κυλά στο πέρασμα των χρόνων, με πρωταγωνιστές τον Βενσάν Κασέλ και την Εμανουέλ Μπερκό (ηθοποιό εδώ μεν, αλλά σκηνοθέτη της ταινίας έναρξης, «La Tête Haute» και κοντά τους τον Λουί Γκαρέλ και την Ιζίλντ Λε Μπεσκό.

 

12.mia madre culturecy

Mia Madre του Νάνι Μορέτι, Ιταλία, Γαλλία. / Ο Μορέτι πρωτοδιαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Καννών το 1978 με το «Ecce Bombo» κι από τότε συμμετείχε στο επίσημο πρόγραμμα άλλες πέντε φορές, κερδίζοντας το Βραβείο Σκηνοθεσίας για το «Caro Diario» το 1994 και τον Χρυσό Φοίνικα για το «Δωμάτιο του Γιου» το 2001. Η νέα του ταινία παρακολουθεί τη Μαργκερίτα (υποδύεται και πάλι η Μαργκερίτα Μπούι του «Il Caimano» και του «Habemus Papam»), μια σκηνοθέτη που γυρίζει μια ταινία με έναν διάσημο Αμερικανό ηθοποιό (ο Τζον Τορτούρο στο ρόλο), που της κάνει δύσκολη τη ζωή εντός και εκτός σετ, την ίδια στιγμή που η ίδια προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αρρώστια της μητέρας της και την εφηβεία της κόρης της.

 

13.son of saul culturecy

Son of Saul του Λάζλο Νέμες , Ουγγαρία. / Αυτός είναι ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης του Διαγωνιστικού, γιος του Αντρας Γιέλες, βοηθός του Μπέλα Ταρ. Η ταινία του είναι ένα πολιτικό και υπαρξιακό δράμα: Μέσα στη φρίκη του Αουσβιτς του 1944, ένας αιχμάλωτος υποχρεώνεται να κάψει τα πτώματα των δικών του ανθρώπων αλλά για να διατηρήσει κάποια ηθική ισορροπία που τόσο χρειάζεται, προσπαθεί να σώσει από τις φλόγες το σώμα ενός αγοριού που θεωρεί ότι είναι ο γιος του. Περιμένουμε με ανυπομονησία να δούμε τι μας επιφυλάσσει η ταινία-ανακάλυψη του Διαγωνιστικού.

 

14.youth culturecy

La Giovinezza / Youth του Πάολο Σορεντίνο, Ιταλία, Γαλλία, Ελβετία, Μεγ. Βρετανία. / Δεύτερη αγγλόφωνη ταινία για τον Σορεντίνο μετά το «This Must Be the Place», με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Κέιν στο ρόλο ενός συνταξιοδοτημένου διευθυντή ορχήστρας που καλείται να παίξει για τη Βασίλισσα Ελισάβετ. Συμπρωταγωνιστούν ο Χάρβεϊ Καϊτέλ και η Ρέιτσελ Γουάις, σε διπλό ταμπλό μαζί με το «The Lobster». Εκτη συμμετοχή του Σορεντίνο στο τμήμα, από τις 7 ταινίες που έχει σκηνοθετήσει μέσα σε 14 χρόνια, με πιο πρόσφατη την «Τέλεια Ομορφιά» το 2013 και, ελπίζουμε, ισάξιο αριστούργημα.

 

15.louder than bombs culturecy

The Sea of Trees του Γκας Βαν Σαντ, Η.Π.Α. / Μπορεί η τελευταία συμμετοχή του σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ να ήταν με το «Restless» το 2011, νωρίτερα όμως από αυτό άφησε ιστορία, κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα με το «Elephant» και διαγωνιζόμενος με το «Last Days» και το «Paranoid Park». Η νέα του ταινία παρακολουθεί τη συνάντηση δυο αντρών στο «Δάσος των Αυτοκτονιών» στην Ιαπωνία, όπου έχουν πάει για να δώσουν τέλος στη ζωή τους και πρωταγωνιστούν ο Κεν Γουατανάμπε, η Ναόμι Γουοτς και, ακόμα καλύτερα, ο Μάθιου ΜακΚόναχεϊ. Αlright, alright, alright... 

 

16.seaoftreesfirst culturecy

Sicario του Ντενί Βιλνέβ, Η.Π.Α. / Ο Καναδός σκηνοθέτης του «Incendies», του «Prisoners» και του «Enemy», ξαναβρέθηκε στις Κάννες μόνο το 2008 όπου βραβεύτηκε για τη μικρού μήκους ταινίας του, «Next Floor». Τώρα επιστρέφει ήδη αναγνωρισμένος, με ανεβασμένες προσδοκίες κι ένα θαυμάσιο καστ. Μια πράκτορας του FBI συνεργάζεται μυστικά με τη CIA για τη σύλληψη του αφεντικού του ενός μεξικανικού καρτέλ, αλλά η αποστολή θα ωθήσει τις ηθικές αξίες της πέρα από τις αντοχές της. Πρωταγωνιστεί η Εμιλι Μπλαντ και δίπλα της οι Τζος Μπρόλιν, Μπενίσιο Ντελ Τόρο και Τζον Μπέρνθαλ.

----------------------------------------------------------------------

 

ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ

 

18.asphalte culturecy

Asphalte του Σαμιουέλ Μπενσετρίτ, Γαλλία / To χαλασμένο ασανσέρ μιας δημόσιας υπηρεσίας φέρνει κοντά ανθρώπους που σε άλλη περίπτωση δεν θα συναντούσε ποτέ ο ένας τον άλλον. Πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του Γάλλου συγγραφέα, ηθοποιού, σεναριογράφου, σκηνοθέτη και πρώην σύζυγο της ηθοποιού Μαρί Τρεντινιάν και της Ανα Μουγκλαλίς, Σαμιουέλ Μπενσετρίτ βασισμένη στους τόμους της αυτοβιογραφίας του (2005 - 2010) με τίτλο «Les Chroniques de l’Asphalte». Πρωταγωνιστούν η Ιζαμπέλ Ιπέρ, ο Μάικλ Πιτ και η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι.

 

19.masaan culturecy

Fly Away Solo του Νιράτζ Γκεϊγουαν, Ινδία - Γαλλία / Ντεμπούτο του Ινδού σκηνοθέτη που βραβεύτηκε για το σενάριο του από το Sundance Institute, το φιλμ ακολουθεί τις ζωές δύο νεαρών αγοριών που θα βρουν μια νέα οικογένεια στο σπίτι ενός πλούσιου Ινδού μπλεγμένου σε σεξουαλικό σκάνδαλο.

 

20.hrutar culturecy

Hrutar του Γκρίμουρ Χάκοναρσον, Ισλανδία / Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Ισλανδού σκηνοθέτη, βραβευμένου στο Λοκάρνο ως σκηνοθέτης του μέλλοντος για τη μικρού μήκους ταινία του «Wrestling» το 2007, το «Hrutar» αφηγείται την ιστορία δύο αδερφών που δεν έχουν μιλήσει εδώ και σαράντα χρόνια και που θα αναγκαστούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να σώσουν τα προβατά τους από μια αρρώστια που τα απειλεί με αφανισμό.

 

21.journey to the shore culturecy

Journey to the Shore του Κιγιόσι Κουροσάβα, Ιαπωνία / Βασισμένο σε ένα βιβλίο του Καζούμι Γιουμότο, το «Journey to the Shore» αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που βλέπει τον άντρα της να επιστρέφει μετά από τρία χρόνια εξαφάνισης. Μαζί θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι ώστε να επισκεφθούν όλους όσους τον βοήθησαν στο ταξίδι του. Τρίτη συμμετοχή του Κουροσάβα στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» μετά τα «Seance» του 2000 και το «Tokyo Sonata» του 2008, το οποίο κέρδισε και το βραβείο του τμήματος. Το 2003 ο Κουροσάβα είχε βρεθεί για μοναδική φορά στο Διαγωνιστικό Τμήμα με το «Bright Future».

 

22.iamasoldier culturecy

I Am a Soldier του Λοράν Λαριβιέρ, Γαλλία / Ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Λοράν Λαριβιέρ με την ιστορία μιας τριαντάχρονης γυναίκας που αναγκάζεται να επιστρέψει στο σπίτι της μητέρας της όταν μένει άνεργη και να βρει δουλειά μαζί με τον θείο της στην παράνομη εισαγωγή σκυλιών από τις ανατολικές χώρες. Μπόνους η συμμετοχή στο καστ του Ζαν-Χιου Ανγκλάντ («Betty Blue»).

 

23.highsun culturecy

The High Sun του Νταλιμπόρ Μάτανιτς, Κροατία - Σλοβενία / Τρεις ερωτικές ιστορίες απαγορευμένης αγάπης τοποθετημένες σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες με φόντο δύο γειτονικά χωριά της Κροατίας τραυματισμένα από την ιστορία της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Από τον Νταλιμπόρ Μάτανιντς, έναν από τους πιο γνωστούς Κροάτες σκηνοθέτες, εδώ στην πρώτη του μεγάλη εξόρμηση στο διεθνές προσκήνιο.

 

24.theotherside culturecy

The Other Side του Ρομπέρτο Μινερβίνι, Ιταλία / Τέταρτος Ιταλός στο επίσημο πρόγραμμα των Καννών μετά το τρίο των Ματέο Γκαρόνε, Πάολο Σορεντίνο και Νάνι Μορέτι στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα, ο Ρομπέρτο Μινερβίνι φέρνει στο Φεστιβάλ μια ταινία μυθοπλασίας που θα μπορούσε να είναι και ντοκιμαντέρ για την αθέατη πλευρά της Λουιζιάνα, ένα μέρος όπου ζουν συνταξιούχοι βετεράνοι του πολέμου, προβληματικοί νέοι, ναρκομανείς, ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις, μητέρες που προσπαθούν να επιβιώσουν και μια τρίτη ηλικία που δεν έχει παραιτηθεί από τη ζωή. Το 2013 είχε παρουσιάσει εκτός Διαγωνιστικού Προγράμματος το ντοκιμαντέρ «Stop The Pounding Heart – Texas Trilogy, Part III».

 

25.OneFloorBelow culturecy

One Floor Below του Ράντου Μουντεάν, Ρουμανία / Ο σκηνοθέτης του εξαιρετικού «Τρίτη, Μετά τα Χριστούγεννα» που είχε συμμετάσχει και αυτό στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» το 2010, επιστρέφει στις Κάννες με την πέμπτη του ταινία που αφηγείται την ιστορία ενός μεσήλικα που είναι ο μοναδικός μάρτυρας ενός φόνου στο γειτονικό του διαμέρισμα. Ρουμάνικο σινεμά στα καλύτερά του.

 

26.shameless culturecy

The Shameless του Ο Σενγκ-Ουκ, Νότια Κορέα / H σχέση ενός ντετέκτιβ και μιας γυναίκας της μαφίας, σε ένα γνήσιο νοτιοκορεάτικο νουάρ. Πρωταγωνιστεί η Τζεόν Ντον-γιέον που είχε βραβευθεί στο Διαγωνιστικό των Καννών με το «Secret Sunshine» του Λι Τσανγκ-ντονγκ το 2007.

 

27.laselegidas culturecy

The Chosen Ones του Νταβίντ Πάμπλος, Μεξικό / Δεύτερη ταινία για τον Μεξικάνο Νταβίντ Πάμπλος μετά το «Η Ζωή Μετά» του 2013 που βραβεύθηκε στο τμήμα «Ορίζοντες» του Φεστιβάλ Βενετίας, το «The Chosen Ones» είναι μια παραγωγή του Ντιέγκο Λούνα και της Σάλμα Χάγιεκ και αφηγείται την ιστορία δύο ερωτευμένων νεαρών, του Οδυσσέα και της Σοφία, οι οποίοι θα πέσουν στα χέρια του πατέρα του Οδυσσέα και θα γίνουν τα θύματα μιας επιχείρησης trafficking γυναικών παρά τη θέλησή τους.

 

28.idapanahandeh culturecy

Nahid της Ιντα Παναχάντε, Ιράν / Ντεμπούτο για το σινεμά της Ιρανής Ιντα Παναχάντε, με μια ερωτική ιστορία που για την ώρα παραμένει επτασφράγιστο μυστικό, προφανώς και λόγω χώρας καταγωγής της ταινίας.

 

29.treasure culturecy

Comoara του Κορνέλιου Πορομπίου, Ρουμανία / Ο δεύτερος Ρουμάνος του τμήματος, ένας από τους πιο διάσημους δημιουργούς της χώρας του, Βραβευμένος στις Κάννες ήδη από τις μικρού μήκους ταινίες του, με Χρυσή Κάμερα για πρώτη ταινία για το «12:08 East of Bucharest» το 2006 και με το βραβείο της Επιτροπής στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» το 2010 με το «Politist, Αdjectiv», ο Πορομπίου επιστρέφει με την ιστορία δύο αντρών που κυνηγούν ένα θησαυρό και τις περιπέτειες που θα συναντήσουν στη διαδρομή.

 

30.thefourthdimension culturecy

The Fourth Direction του Γκουρβίντερ Σινγκ, Ινδία / Βασισμένο στα διηγήματα «The Fourth Direction» και «I Am Feeling Fine Now» του Ινδού Γουαριαάμ Σινγκ Σαντού, το δεύτερο μεγάλου μήκους φιλμ του Γκουρβίντερ Σινγκ διαδραματίζεται στη δεκαετία του '80 με φόντο το κίνημα ανεξαρτητοποίησης των Σιχ.

 

31.madonna culturecy

Madonna της Σιν Σου-όν, Nότια Κορέα / Βραβευμένη το 2012 στις Κάννες για το μικρού μήκους «Circle Line» και στο Βερολίνο (στο τμήμα «Generation 14+) το 2013 με το «Pluto», η Σιν Σου-όν επιστρέφει στο Φεστιβάλ με την ιστορία μιας γυναίκας με το όνομα Μίνα (γνωστής και ως Μαντόνα), η οποία πέφτε σε κώμα, αναγκάζοντας όλους όσους θα προσπαθήσουν να αναζητήσουν την ταυτότητά της να ανακαλύψουν μυστικά που δεν γνώριζαν γι' αυτήν.

 

32.maryland culturecy

Maryland της Αλίς Γουινοκούρ, Γαλλία / H τέταρτη Γαλλίδα σκηνοθέτης μετά την Εμανουέλ Μπερκό, τη Μαιγουέν και την Βαλερί Ντονζελί που βρίσκονται στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα, η Αλίς Γουινοκούρ παρουσιάζει στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα» τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της μετά το «Augustine» που είχε κάνει πρεμιέρα στην «Εβδομάδα Κριτικής» το 2012. Στο φιλμ που αφηγείται την ιστορία ενός στρατιώτη που πάσχει από μετατραυματικό στρες και ο οποίος πρέπει να προστατεύσει τη γυναίκα και το παιδί ενός Λιβανέζου επιχειρηματία πρωταγωνιστούν ο Ματίας Σένερτς και η Ντάιαν Κρούγκερ.

-------------------------------------------------------------------------

ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

 

33.tete haute culturecy

La Tête Haute της Εμανουέλ Μπερκό (ταινία έναρξης, Γαλλία). / Επίσημη πρεμιέρα με Γαλλίδα γυναίκα σκηνοθέτη, την Μπερκό του «Elle s’ en va», η οποία ως ηθοποιός, ταυτόχρονα, πρωταγωνιστεί στο «Mon roi» της Μαϊγουέν που βρίσκεται επίσης στο διαγωνιστικό! Τo «La Tête Ηaute» αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού εγκληματία, του Μαλονί και τη διαδρομή του από την παιδική ηλικία έως και την ενηλικίωση, καθώς μια δικαστής ανηλίκων (Κατρίν Ντενέβ) και κοινωνική λειτουργός προσπαθεί να τον σώσει.

 

34.irrational culturecy

Irrational Man του Γούντι Αλεν, Η.Π.Α. / Λένε ότι η νέα ταινία του Γούντι Αλεν κινείται σε ύφος περισσότερο σκοτεινό και κυνικό, όπως το «Match Point» που, άλλωστε, είχε επίσης κάνει την πρεμιέρα του στις Κάννες. Ο Αλεν είναι σταθερός φίλος του Φεστιβάλ κι αν, ακόμη, ο ίδιος αποφύγει τη δημοσιότητα, οι πρωταγωνιστές της ταινίας, Γιοακίν Φίνιξ και Εμα Στόουν θ' ανεβάσουν το ενδιαφέρον για το κόκκινο χαλί. Αυτή είναι η 46η ταινία του Γούντι Αλεν κι η ιστορία της στρέφεται γύρω από τη θανάσιμη σχέση ενός Πανεπιστημιακού καθηγητή και μιας φοιτήτριάς του.

 

35.inside out culturecy

Inside Out των Πιτ Ντόκτερ και Ρονάλντο Ντελ Κάρμεν, Η.Π.Α. / Η Pixar είχε ανέκαθεν άριστες σχέσεις με το Φεστιβάλ Καννών, εκεί λανσαρίστηκε για παράδειγμα το «Up», άρα η Κρουαζέτ αποτελεί ιδανικό τόπο για την πρεμιέρα της νέας ταινίας του στούντιο, της ιστορίας των συναισθηματικών κέντρων του εγκεφάλου ενός μικρού κοριτσιού, που θα φέρει και στο Φεστιβάλ ηθοποιούς όπως η Εϊμι Πόλερ και η Νταϊάν Λέιν. Η ταινία έχει ημερομηνία εξόδου στην Αμερική τις 19 Ιουνίου, άρα μια επίσημη πρώτη στις Κάννες έρχεται σε τέλειο timing.

 

36.Mad Max culturecy

Mad Max: Fury Road του Τζορτζ Μίλερ, Αυστραλία, Η.Π.Α. / Το τελολογικό έπος φαντασίας θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ Καννών, τη δεύτερη μέρα της διοργάνωσης, στις 14 Μαΐου, μια μέρα πριν την αμερικανική πρεμιέρα του. Περιμένουμε να δούμε σκονισμένα άρματα και πανύψηλα δόρατα να κατεβαίνουν την Κρουαζέτ. Ή, απλώς, περιμένουμε να δούμε τον Τομ Χάρντι και τη Σαρλίζ Θερόν στο κόκκινο χαλί!

 

37.petit prince culturecy

Ο Μικρός Πρίγκηπας του Μαρκ Οσμπορν, Γαλλία. / Ο Μαρκ Οσμπορν έχει ξαναεπισκεφτεί το Φεστιβάλ με το «Κουνγκ-Φου Πάντα», όμως αυτή είναι μια ολωσδιόλου γαλλική παραγωγή, από τις ακριβότερες όλων των εποχών για τη χώρα, με budget 80 εκ. δολαρίων, βασισμένη στο μυθιστόρημα του πιο-Γάλλος-δεν-γίνεται Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, που όμως χρησιμοποιεί τις φωνές ενός ονειρεμένου διεθνούς καστ, από τη Μαριόν Κοτιγιάρ και τον Τζεφ Μπρίτζες μέχρι τη Ρέιτσελ ΜακΑνταμς και τον Τζέιμς Φράνκο.

 

---------------------------------------------------------------------------------

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

 

38.office culturecy

Office του Χονγκ Γουον-Τσαν, Κορέα. / Εχοντας ήδη τέσσερις ταινίες στο ενεργητικό του ως σεναριογράφος, ο Γουον-Τσαν Χονγκ σκηνοθετεί για πρώτη φορά, μια ταινία που μοιάζει με κλασικό αστυνομικό θρίλερ, αλλά κάπου πιστεύουμε ότι θα υπάρξει μια ανατροπή, σεναριακή ή… αισθητική! Μια ολόκληρη οικογένεια δολοφονείται στα χέρια ενός serial killer, μέσα στο γραφείο της οικογενειακής επιχείρησης. Η Λι Μι-Ρι δουλεύει στην εταιρεία ως πρακτικάριος κι ο ντετέκτιβ Τζονγκ-Χουν αναζητά τον κατά συρροή δολοφόνο μέσα στο γραφείο.

 

39.amy culturecy

Amy του Ασίφ Καπάντια, Μεγ. Βρετανία. / Ο Ασίφ Καπάντια, ο δημιουργός του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ «Senna», δεν σκηνοθετεί την άνοδο και την πτώση της Εϊμι Γουάινχαουζ, αλλά μια σπαρακτική πορεία από το όνειρο στον εφιάλτη, δικαιώνοντας ένα από τα μεγαλύτερα είδωλα του 21ου αιώνα. Από τις ταινίες που έχουν ήδη δημιουργήσει το μεγαλύτερο hype, την περιμένουμε με ανυπομονησία και χαρτομάντιλα.

 

-----------------------------------------------------

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ

Οka του Σουλεϊμάν Σισέ. / Ηταν ο πρώτος Αφρικανός σκηνοθέτης που κέρδισε ποτέ βραβείο στις Κάννες (το 1987, το Βραβείο της Επιτροπής για το «Yellen»), ενώ συμμετείχε ξανά στο Διαγωνιστικό Τμήμα το 1995 με το «Waati» και στο Επίσημο Πρόγραμμα το 2009 με το «Min Ye». Ο δημιουργός από το Μάλι επιστρέφει στο Φεστιβάλ με το νέο του πόνημα, την όγδοη ταινία του μέσα σε 42 χρόνια.

Hayored Lema'ala του Ελάντ Κεϊντάν, Ισραήλ. / Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία για τον σκηνοθέτη, γνώριμο των Καννών μια και η τελευταία μικρού μήκους του, «Of Our Economic Situation», είχε επιλεγεί από το L’ Atelier της Cinefondation και το «Anthem» του 2008 είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο του τμήματος.

 

40.tale of love culturecy

A Tale of Love and Darkness της Νάταλι Πόρτμαν, Ισραήλ, Η.Π.Α. / Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τη Νάταλι Πόρτμαν που διασκευάζει τ’ απομνημονεύματα του Αμος Οζ – πρωταγωνιστεί επίσης στην ταινία, που γυρίστηκε εξολοκλήρου στην Ιερουσαλήμ.

 

41.amnesia culturecy

Amnesia του Μπάρμπετ Σρέντερ, Ελβετία, Γαλλία. / Ο σκηνοθέτης του «Murder by Numbers», του «Single White Female», του «Barfly», του «Reversal of Fortune», συμμετέχει για τρίτη μόλις φορά στο Φεστιβάλ Καννών. Η νέα του ταινία παρακολουθεί τη σχέση ενός 25χρονου dj με μια πολύ μεγαλύτερή του γυναίκα, στην Ιμπιζα των ‘90s και πρωταγωνιστούν η Μαρτ Κέλερ, ο Μαξ Ρίμελτ κι ο Μπρούνο Γκανς.

 

42.panama culturecy

 Panama του Πάβλε Βούσκοβιτς, Σερβία. / Σκηνοθέτης δυο φορές βραβευμένος στη Cinefondation, για τις μικρού μήκους ταινίες «Run Rabbit Run» το 2003 και «Minus» το 2007. Αυτή είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους, η ιστορία του Γιόβαν και της Μάγια που αρχίζουν μια χαλαρή σχέση, μόνο που στην πορεία ο Γιόβαν εγκλωβίζεται από τις διαφορετικές ταυτότητες της Μάγια που ανακαλύπτει στα social media της, διαπιστώνοντας ότι εκείνη ζει πολλές παράλληλες ζωές.

 

πηγή: http://flix.gr/

Manoel-de-Oliveira culturecy

 

Ήταν ο γηραιότερος εν ενεργεία κινηματογραφιστής ο Πορτογάλος σκηνοθέτης Μανουέλ ντε Ολιβέιρα, που πέθανε χθες σε ηλικία 106 ετών, και ασφαλώς ένας από τους σημαντικότερους παγκοσμίως.

Την είδηση του θανάτου του διάσημου σκηνοθέτη ανακοίνωσε στην ιστοσελίδα του το δημοτικό συμβούλιο της γενέτειράς του Πόρτο, χωρίς περαιτέρω λεπτομέρειες, ενώ την επιβεβαίωσε και ο παραγωγός Λουίς Ουρμπάνο, επικαλούμενος πηγές της οικογένειας, μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Στο Πόρτο, όπου γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1908, ήταν αφιερωμένη η πρώτη του βουβή ταινία, το 1931, ντοκιμαντέρ με τίτλο Douro, Faina Fluvial. Την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία γύρισε το 1942. Το Aniki Bobo απέσπασε κολακευτικά σχόλια από τους κριτικούς, όμως δεν συνάντησε την ίδια επιτυχία και στο κοινό. Παράλληλα, ο νεορεαλιστικός χαρακτήρας της ταινίας απασχόλησε και την ασφάλεια του καθεστώτος Σαλαζάρ, με αποτέλεσμα να κληθεί ο σκηνοθέτης της για ανάκριση. Η αποτυχία αυτή έκανε τον Ολιβέιρα να παρατήσει για ένα μεγάλο διάστημα το σινεμά και να ασχοληθεί με τους αμπελώνες που είχε κληρονομήσει η γυναίκα του. Οι απόπειρες να βρει χρηματοδότηση για τα κινηματογραφικά του σχέδια συνάντησαν την παγερή αδιαφορία του πορτογαλικού "Νέου Κράτους", καθώς ο σκηνοθέτης ήταν γνωστός αντίπαλος του δικτατορικού καθεστώτος του Σαλαζάρ.

Επιστρέφοντας διστακτικά στην κινηματογραφία μετά το 1955, άρχισε να ασχολείται και πάλι με το ντοκιμαντέρ και τα μικρού μήκους φιλμ, για να επιστρέψει στις μεγάλου μήκους ταινίες το 1971, με το σατιρικό O Passado e o Presente, με θέμα τον αστικό γάμο. Θα ακολουθήσουν άλλες τρεις ταινίες με ερωτική θεματολογία, που θα συγκροτήσουν μια τετραλογία. Όμως η καθιέρωσή του θα έρθει σε αρκετά μεγάλη ηλικία, μετά τα 75 του χρόνια, όταν στράφηκε οριστικά στον "κινηματογράφο του δημιουργού", γυρίζοντας φιλμ που άφησαν εποχή, όπως το επτάωρο Le Soulier de Satin (1985), με το οποίο κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στη Βενετία, ή το πειραματικό Mon Cas (1986).

Από τότε ο Ολιβέιρα άρχισε να γυρίζει μία ταινία κάθε χρόνο, συντηρώντας τη φήμη που είχε αποκτήσει τόσο στους κριτικούς όσο και στο κινηματογραφόφιλο κοινό. Την τελευταία του ταινία γύρισε το 2014, την μικρού μήκους O Velho do Restelo, που παρουσιάστηκε στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας, ενώ το 2012, σε ηλικία 104 ετών, είχε γυρίσει τη μεγάλου μήκους Gebo et l' ombre.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, μολονότι ορκισμένος αντίπαλος του σαλαζαρικού καθεστώτος, κατά τη διάρκεια της "Επανάστασης των γαριφάλων" το μικρό εργοστάσιο που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του κατελήφθη από τους εργάτες, που εφάρμοσαν την αυτοδιαχείριση, οδηγώντας όμως την επιχείρηση στη χρεοκοπία...

πηγή: http://www.avgi.gr/

 

markes-kurosawa culturecy

 

Οι δύο μεγάλοι δημιουργοί μιλούν για τον κινηματογράφο, αλλά και για την ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι τον Αύγουστο του 1945.

ΣΕ ΜΙΑ συνέντευξη-μαμούθ που κράτησε έξι ώρες, ο μεγάλος Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μπόρεσε να εξερευνήσει το έργο, αλλά και την προσωπικότητα του εξαιρετικού Ιάπωνα σκηνοθέτη, Ακίρα Κουροσάβα.

Η συνέντευξη έγινε στο Τόκυο, τον Οκτώβριο του 1990, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ραψωδία τον Αύγουστο, η οποία αναφέρεται στο δράμα της ατομικής (στην πραγματικότητα πυρηνικής βόμβας ουρανίου) επίθεσης στο Ναγκασάκι. Άλλες θρυλικές ταινίες του σκηνοθέτη είναι Οι 7 Σαμουράι, Ρασομόν, Όνειρα, Ραν και Ο Θρόνος του Αίματος.

«Έχω δει την ταινία Red beard έξι φορές και μιλούσα γι’ αυτήν στα παιδιά μου σχεδόν κάθε μέρα, μέχρι να μεγαλώσουν αρκετά για να τη δουν από μόνα τους. Όχι μόνο είναι η αγαπημένη μας ταινία, αλλά για μένα είναι η καλύτερη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου» αποκάλυψε ο Μάρκες στον Κουροσάβα. Ας δούμε μερικά αποσπάσματα από τη συνέντευξη:

Γκαρσία Μάρκες: Τι έρχεται πρώτα στο μυαλό σου, μια ιδέα ή μια εικόνα;

Κουροσάβα: Δεν μπορώ να το εξηγήσω πολύ καλά, αλλά νομίζω ότι όλα ξεκινάνε με σκόρπιες εικόνες. Παρ’ όλα αυτά, ξέρω ότι οι σεναριογράφοι εδώ στην Ιαπωνία πρώτα φτιάχνουν ένα γενικό πλάνο του σεναρίου, το οργανώνουν σκηνή προς σκηνή και στη συνέχεια συστηματοποιούν την πλοκή που θα αναπτύξουν. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος – δεν είμαστε Θεοί.

Γκαρσία Μάρκες: Ήταν η μέθοδός σου το ίδιο διαισθητική όταν μετέφερες στην οθόνη τα έργα του Σέξπιρ, του Γκόρκι ή του Ντοστογιέφσκι;

Κουροσάβα: Οι σκηνοθέτες που χρησιμοποιούν τη μέθοδο που ανέφερα παραπάνω, δεν συνειδητοποιούν πόσο δύσκολο είναι να μεταφέρεις στο κοινό λογοτεχνικές εικόνες μέσα από κινηματογραφικές. Για παράδειγμα, για την προσαρμογή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος στο οποίο ένα πτώμα βρέθηκε δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές, ένας νεαρός σκηνοθέτης επέμενε ότι το πτώμα έπρεπε να τοποθετηθεί στο συγκεκριμένο σημείο που αναφερόταν στο βιβλίο. «Κάνεις λάθος» του είπα. «Δεν καταλαβαίνεις ότι επειδή έχεις διαβάσει το μυθιστόρημα, ξέρεις ότι ένα πτώμα βρέθηκε δίπλα στις ράγες. Αλλά για αυτούς που δεν το έχουν διαβάσει, δεν παίζει κανένα ρόλο το σημείο». Ο νεαρός σκηνοθέτης είχε μαγευτεί από τη δύναμη της λογοτεχνίας, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι οι κινηματογραφικές εικόνες πρέπει να εκφράζονται με διαφορετικό τρόπο.

Γκαρσία Μάρκες: Υπήρχε ποτέ κάποια σκηνή από την αληθινή ζωή, την οποία δυσκολεύτηκες να μεταφέρεις στην οθόνη;

Κουροσάβα: Ναι. Ήταν μια σκηνή σε μια πόλη με ορυχεία που ονομάζεται Ιλιντάτσι, όταν δούλευα σαν βοηθός σκηνοθέτη σε νεαρή ηλικία. Ο σκηνοθέτης είχε αποφασίσει αμέσως μόλις είδε την περιοχή ότι ήταν ιδανική για το γύρισμα, εξαιτίας της μεγαλοπρεπούς και παράξενης ατμόσφαιρας που διέθετε. Αλλά οι εικόνες που γυρίσαμε έδειχναν μια συνηθισμένη πόλη και έλειπε εκείνο το στοιχείο που εμείς γνωρίζαμε ότι τη χαρακτήριζε: το γεγονός ότι οι συνθήκες εργασίας ήταν πολύ επικίνδυνες και ότι οι γυναίκες και τα παιδιά των ανθρακωρύχων ζούσαν με το μόνιμο φόβο των ατυχημάτων. Όταν εμείς βλέπουμε ένα τέτοιο τοπίο μας φαίνεται παράξενο γιατί το «ποτίζουμε» με το συναίσθημα, αλλά η κάμερα δεν βλέπει με τα ίδια μάτια.

 

markes-kurosawa2 culturecy

Ο Ακίρα Κουροσάβα (αριστερά) δίνει οδηγίες στους ηθοποιούς στα γυρίσματα της ταινίας Ο υπόκοσμος (The lower depths), 1957. Πηγή: Supplied

 

Όταν ο Κουροσάβα και ο Μάρκες μίλησαν για την ταινία Ραψωδία τον Αύγουστο, η διάθεση έγινε πιο βαριά. Η ταινία περιγράφει τον αγώνα επιβίωσης μιας ηλικιωμένης γυναίκας, μετά τη φρίκη της επίθεσης στο Ναγκασάκι. Κι ενώ η Χιροσίμα που δέχτηκε την πρώτη επίθεση στις 6 Αυγούστου είχε πολλά εργοστάσια και θεωρούνταν επομένως στρατιωτικός στόχος, το Ναγκασάκι δεν είχε κανένα. Στην πραγματικότητα, ο αρχικός στόχος για τη δεύτερη επίθεση με πυρηνικά στον κόσμο, στις 9 Αυγούστου 1945, ήταν η βιομηχανική πόλη Κιτακιούσου (Kitakyushu). Εκείνη τη μέρα, όμως, η πόλη ήταν καλυμμένη από σύννεφα κι έτσι οι πιλότοι έψαξαν για ένα άλλο μέρος να ρίξουν τη βόμβα, η οποία έπρεπε να πέσει οπωσδήποτε. Το μέρος αυτό ήταν το Ναγκασάκι…

Κουροσάβα: Θυμάμαι τη μέρα της επίθεσης με μεγάλη διαύγεια και ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να πιστέψω ότι συνέβη κάτι τέτοιο στ’ αλήθεια. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι οι Ιάπωνες επέλεξαν να ξεχάσουν.

Γκαρσία Μάρκες: Τι σημαίνει αυτό για το μέλλον της Ιαπωνίας και την ταυτότητα του ιαπωνικού λαού;

Κουροσάβα: Οι Ιάπωνες δεν θέλουν να μιλάνε γι’ αυτό. Οι πολιτικοί μας ειδικά σιωπούν από φόβο μήπως δυσαρεστήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορεί να έχουν αποδεχτεί την εξήγηση του Τρούμαν, ότι η χώρα του κατέφυγε στην ατομική βόμβα για να επισπεύσει το τέλος του πολέμου, αλλά για εμάς ο πόλεμος συνεχίζεται. Ο επίσημος αριθμός των θυμάτων από τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι που δημοσιεύτηκε ήταν 230.000. Στην πραγματικότητα όμως οι νεκροί ήταν πάνω από 500.000. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν 2.700 ασθενείς στο Νοσοκομείο Πυρηνικής Βόμβας, οι οποίοι περιμένουν να πεθάνουν από τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας, μετά από 45 χρόνια αγωνίας. Με άλλα λόγια, ακόμη σκοτώνονται Ιάπωνες από την ατομική βόμβα.

 

markes-kurosawa3 culturecy

Κατεστραμμένος ναός μετά τη ρίψη της πυρηνικής βόμβας στο Ναγκασάκι. Πηγή: Wikimedia Commons

 

Γκαρσία Μάρκες: Η πιο λογική εξήγηση φαίνεται να είναι ότι οι ΗΠΑ βιάστηκαν να τελειώσουν το πόλεμο ρίχνοντας τη βόμβα, από φόβο μήπως προλάβουν να καταλάβουν την Ιαπωνία οι Ρώσοι.

Κουροσάβα: Ναι, αλλά γιατί να ρίξουν τη βόμβα σε μια πόλη που κατοικούνταν αποκλειστικά από πολίτες και δεν είχε καμία σχέση με τον πόλεμο; Υπήρχαν αλλού αμιγώς στρατιωτικοί στόχοι.

Γκαρσία Μάρκες: Και δεν την έριξαν ούτε στο Αυτοκρατορικό Παλάτι, το οποίο πρέπει να ήταν εκτεθειμένο, όντας στην καρδιά του Τόκυο. Νομίζω ότι όλα αυτά εξηγούνται από το γεγονός ότι ήθελαν να αφήσουν άθικτη την πολιτική και στρατιωτική εξουσία, προκειμένου να πετύχουν μια γρήγορη διαπραγμάτευση, χωρίς να χρειαστεί να μοιραστούν τα λάφυρα με τους συμμάχους. Είναι κάτι που καμία άλλη χώρα δεν έχει βιώσει ποτέ σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Τώρα, αν η Ιαπωνία είχε παραδοθεί χωρίς να είχε μεσολαβήσει η επίθεση με την ατομική βόμβα, θα ήταν η ίδια χώρα που είναι σήμερα;

Κουροσάβα: Είναι δύσκολο να το ξέρουμε αυτό. Οι άνθρωποι που επέζησαν μετά την επίθεση στο Ναγκασάκι δεν θέλουν να θυμούνται την εμπειρία αυτή γιατί οι περισσότεροι αναγκάστηκαν, προκειμένου να επιβιώσουν, να εγκαταλείψουν τους γονείς, τα παιδιά και τα αδέλφια τους. Ακόμη δεν έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν τα αισθήματα ενοχής τους. Μετά την επίθεση, οι Αμερικανικές δυνάμεις κατοχής που παρέμειναν στη χώρα για έξι χρόνια, ενίσχυσαν με διάφορους τρόπους τους μηχανισμούς που θα έκαναν τους ανθρώπους να ξεχάσουν, έχοντας τη συναίνεση της Ιαπωνικής κυβέρνησης. Είμαι ακόμη και πρόθυμος να το κατανοήσω όλο αυτό σαν μέρος της απίστευτης τραγωδίας, αλλά νομίζω ότι η χώρα που έριξε τις βόμβες οφείλει να ζητήσει συγγνώμη από τον Ιαπωνικό λαό. Μέχρι να γίνει αυτό, το δράμα θα συνεχίζεται.

 

markes-kurosawa4 culturecy

Σκηνή από την ταινία του Κουροσάβα, Οι 7 Σαμουράι, με τον Tοσίρο Mιφούνε. Πηγή: Supplied

 

Γκαρσία Μάρκες: Δεν είναι όμως άδικο να καταδικάζουμε την πυρηνική ενέργεια, ενώ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με άλλους τρόπους, ωφέλιμους για την ανθρωπότητα;

Κουροσάβα: Τα ανθρώπινα όντα θα γίνουν πιο ανθρώπινα, όταν συνειδητοποιήσουν ότι υπάρχουν πτυχές της πραγματικότητας που δεν μπορούν να τις χειριστούν. Δεν νομίζω ότι έχουμε το δικαίωμα να παράγουμε παιδιά χωρίς πρωκτό ή άλογα με οκτώ πόδια, όπως συνέβη στο Τσερνομπίλ.

Γκαρσία Μάρκες: Κανένας πόλεμος δεν ωφελεί κανέναν.

Κουροσάβα: Ναι. Το πρόβλημα είναι ότι όταν αρχίζουν να πέφτουν οι σφαίρες, ακόμη και ο Χριστός και οι άγγελοι αποκτούν στρατιωτική ιδιότητα.

Εδώ μπορείτε να βρείτε ολόκληρη τη συνέντευξη στα αγγλικά

πηγή: http://www.youmagazine.gr/

sam-roma culturecy

 

«Είμαστε απ όλα. Ο,τιδήποτε θα το βρείτε. Από το χείροτερο μέχρι και το καλύτερο μπορούμε να κάνουμε σαν άνθρωποι»

Ρομά: Ένας «μυστήριος λαός» που η ταυτότητά του χάνεται στα βάθη του χρόνου και στους μακρινούς τόπους της περιπλάνησης.

Από την Ινδία και την Αίγυπτο, μέχρι τη Σουηδία και την Αγγλία και από τα χρόνια του Μέγα Αλέξανδρου ως τα σήμερα οι πλανόδιοι άρχοντες του δρόμου εμφανίζονται στο χάρτη της παγκόσμιας ανθρωπογεωγραφίας. Έκτοτε, ζουν στις παρυφές του περιθωρίου, στο μεταίχμιο της νομιμότητας και στο όριο της κοινωνικής αποδοχής.

Οι Έλληνες Ρομά αγαπούν το χορό, το τραγούδι και τα πανηγύρια ενώ στήνουν τα μεγαλύτερα γλέντια. Ερωτεύονται, «κλέβονται», παντρεύονται και δημιουργούν μεγάλες οικογένειες τηρώντας ευλαβικά τα έθιμα της φυλής. Είναι δαιμόνιοι έμποροι και ικανοί αγρότες ενώ οι γυναίκες κατέχουν άριστα την τέχνη του καφέ και της χειρομαντίας. Η επιβίωση αποτελεί γι αυτούς μια καθημερινή πρόκληση και ένα στοίχημα που πρέπει πάση θυσία να κερδηθεί. Οι Ρομά είναι έξυπνοι και καταφερτζήδες δηλώνοντας με περηφάνια πως «Όποιος μεγαλώνει στο δρόμο μαθαίνει περισσότερα από αυτόν που ξέρει γράμματα».

 

 

Το έλλειμμα της εκπαίδευσης ενεργοποιεί περισσότερο την ευστροφία της φυλής αλλά, όπως ισχυρίζονται, τους φέρνει και ένα βήμα πιο κοντά στην παραβατικότητα που επιτείνεται λόγω της ελληνικής οικονομικής κρίσης και της αδιαφορίας των Ελλήνων πολιτικών. Ωστόσο, παρά τα προβλήματα και τις όποιες αντιξοότητες οι Έλληνες τσιγγάνοι παραμένουν περήφανοι διατηρώντας το φλογερό ταμπεραμέντο που διακρίνει την φυλή τους.

Η περιήγηση στους καταυλισμούς της Αττικής, της Αργολίδας, της Ηλείας και της Αργολίδας και η καθημερινή επαφή μαζί τους έσπασε το φαινομενικό «άβατο» στον «απρόσιτο» κόσμο τους και οδήγησε σε μία κοινωνιολογική παρατήρηση με ενδιαφέροντα συμπεράσματα. «Τα Ρομά» μας υποδέχονται με εγκαρδίοτητα και φιλοξενία ανοίγοντας διάπλατα τα τσαντίρια και τις καρδίες τους.

Συντελεστές
Σενάριο-Σκηνοθεσία: Μαρίνα Δανέζη
Παραγωγή: Νίκος Τριανταφυλλίδης, ΝΙΜΑ Ενέργειες Τέχνης και Πολιτισμού, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Βυζαντινό Μουσείο και Ευρωπαϊκή Ένωση.
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Χρήστος Σαρρής
Μοντάζ: Γιώργος Ζαφείρης
Ηχοληψία: Κώστας Κουτελιδάκης, Γιάννης Αντύπας
Πρωτότυπη Μουσική: Κωστής Ζουλιάτης, Sam Roma.
Μιξάζ: Δημήτρης Μυγιάκης

επισκευτείτε τη σελίδα στο Facebook

πηγή: http://www.nima-productions.com/

 bunuel culturecy

 

του Δώρου Δημητρίου

 

Ο Λουίς Μπουνιουέλ έγινε μια διεθνής διασημότητα με την άνοδο του καλλιτεχνικού κινηματογράφου, γυρίζοντας πειραματικές αλλά και σχετικά συμβατικές ταινίες. Θεωρείται ο πατέρας του κινηματογραφικού σουρεαλισμού και ένας από τους πιο αυθεντικούς σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου,

Γεννήθηκε στην Ισπανία το 1900. Σπούδασε πρώτα σε σχολείο Ιησουιτών και μετά γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης για να ειδικευθεί στην επιστήμη. Στο πανεπιστήμιο γνώρισε τον Σαλβαδόρ Νταλί και τον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Eμπνευσμένος από την ταινία του FritzLangDestiny, ο Μπουνιουέλ πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει κινηματογράφο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 μέσα σε μια άνθηση της avant - garde. Εκεί έγινε βοηθός του πειραματικού σκηνοθέτη JeanEpstein, και το 1928 συνεργάστηκε με μερικούς φίλους, συμπεριλαμβανομένου και του Σαλβαδόρ Νταλί στην ταινία Un Chien Andalou, η οποία θεωρείται ένα κλασικό σουρεαλιστικό έργο.

 

un-chien-andalou culturecy

 

 

Η ταινία προκάλεσε σκάνδαλο, αλλά Μπουνιουέλ απτόητος γύρισε το L' Aged'or το 1930, δημιουργώντας ένα άλλο σκάνδαλο. Το L' Aged'Or θα είναι και η τελευταία φορά που ο SalvadorDali θα συνεργαστεί με τον Μπουνιουέλ αφού ήρθαν σε ρήξη για τον αντι - καθολικισμό της ταινίας.

 

LAge dOr culturecy

 

 

Μετά L' Aged'Or, η αντικληρικοφροσύνη του Μπουνιουέλ γίνεται πιο έντονη και γυρίζει το ντοκιμαντέρ Las Hurdes: Tierra Sin Pan (1932), μελετώντας την αντίθεση ανάμεσα στην φτώχεια, τις ασθένειες και τη μιζέρια του ισπανικού λαού και τον πλούτο της ισπανικής Καθολικής Εκκλησίας. Ακολούθως ο Μπουνιουέλ πήγε να εργαστεί στα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ. Ανάλαβε την μεταγλώττιση στα ισπανικά για λογαριασμό της Paramount στο Παρίσι και την εποπτεία των συμπαραγωγών για την WarnerBrothers στην Ισπανία. Πριν να φύγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, είχε γυρίσει και κάποιες άλλες ταινίες στην Ισπανία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, διετέλεσε διευθυντής του ντοκιμαντέρ στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης. Και πάλι δουλεύει για τα μεγάλα στούντιο του Hollywood, καθώς επίσης και για την κυβέρνηση των ΗΠΑ όπου εποπτεύει τις ισπανόφωνες ταινίες της MGM, γυρίζει ντοκιμαντέρ για τον αμερικανικό στρατό, και επιβλέπει την μεταγλώττιση για την WarnerBrothers. Ο Μπουνιουέλ άρχισε να σκηνοθετεί ταινίες και πάλι μετά από ένα δημιουργικό διάλειμμα σχεδόν 15 ετών, όταν πήγε στο Μεξικό. Εκεί έκανε μια σειρά από ταινίες , συμπεριλαμβανομένων των: Los Olvidados (1950 - βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών), El (1952), και The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz (1955). 

 

The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz-culturecylos-olvidados culturecy

 

 

Οι ταινίες αυτές έφεραν στον Μπουνιουέλ για μια ακόμη φορά τη διεθνή αναγνώριση. Στις μεξικάνικες του ταινίες αρχίζουν να διαφαίνονται και τα μοναδικά χαρακτηριστικά του έργου του, όπως ο συνδυασμός του χιουμοριστικού σουρεαλισμού και της κοινωνικής μελαγχολίας, η αίσθηση ντοκιμαντέρ (‘η έλλειψη στυλ στις ταινίες του είναι ένα είδος στυλ από μόνη της’), η χαλαρή, ασυνεχής μορφή της αφήγησης.

Ο Μπουνιουέλ θα συνεχίσει να κάνει ταινίες στο Μεξικό όπως το Nazarin (1958) ακόμη και μετά τη μετακόμιση του στην Ευρώπη. Ο Μπουνιουέλ επέστρεψε στη Γαλλία το 1955. Οι ταινίες που γύρισε μετά την επιστροφή του στην Ευρώπη τον τοποθέτησαν οριστικά και αμετάκλητα στο πανθεον των σπουδαίων δημιουργών του 20ου αιώνα: Η πρώτη ήταν και μια ευκαιρία να επιστρέψει στην Ισπανία: Το Viridiana που γυρίστηκε το 1961 (Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ των Καννών). Αν και το σενάριο του εγκρίθηκε αρχικά, η ταινία απαγορεύτηκε μετά την κυκλοφορία της λόγω της αντικληρικότητας της. (Η ταινία περιλαμβάνει μια παρωδία του πίνακα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι 'ο Μυστικός Δείπνος'). Παρ’όλα αυτά η ταινία επιτυγχάνει διεθνή αναγνώριση. 

 

Viridiana culturecy

 

 

Η τελευταία του περίοδος απέδειξε ότι δεν έχασε - ακόμη και σε μεγάλη ηλικία – τίποτα από τη νεανική του δημιουργική ορμή. Όλες του σχεδόν οι ταινίες λάμβαναν σημαντικά βραβεία σε φεστιβάλ κινηματογράφου στην Αμερική και την Ευρώπη. Φυσικά τα προβλήματα είτε με τη διανομή και με τη λογοκρισία συνέχισαν να εμφανίζονται σε όλη τη σταδιοδρομία του, όπως στη γαλλική ταινία του Belle de Jour (1967). Παρά τις επιπλοκές με θέματα λογοκρισίας, ο Μπουνιουέλ συνέχισε να είναι ένας από τις πιο δημιουργικούς, πρωτοποριακούς και παραγωγικούς σκηνοθέτες. Για τα επόμενα δέκα χρόνια, πάντα με σουρεαλιστική διάθεση, παρουσίαζε την κάθε του νέα ταινία ως την τελευταία του.

 

Belle de jour culturecy

 

Μέχρι που το That Obscure Object of Desire (1977) έγινε όντως το τελευταίο του αριστούργημα. Πέθανε στην Πόλη του Μεξικού το 1983. Η αυτοβιογραφία του έχει τίτλο Mon Dernier Soupir (1982)

 

Obscure-object-desire culturecy

 

 

Ο μεγάλος Μεξικανός συγγραφέας Οκτάβιο Παζ είχε αποκαλέσει το έργο του Μπουνιουέλ "ένα πάντρεμα της κινηματογραφικής και της ποιητικής εικόνας που δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα... σκανδαλώδη και ανατρεπτική." Και φυσικά ο κινηματογράφος υπήρξε μια ‘τυχερή’ μορφή τέχνης, αφού αυτός ο μεγάλος σουρεαλιστής καλλιτέχνης τον υπηρέτησε.

 

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ:
Unchienandalou (Ο ανδαλουσιανός σκύλος), 1929
Lged'or (Η χρυσή εποχή), 1930
LasHurdes (Γη χωρίς ψωμί) (1933)
Elgrancalavera, 1949
Losolvidados (Ξεχασμένοι από την κοινωνία), 1950
Susana (Κυλισμένη στο βούρκο), 1951
El (Αυτός), 1953
Elbruto, 1953
Las aventuras de Robinson Crusoe (Ροβινσών Κρούσος), 1954
Ensayodeuncrimen (Η εγκληματική ζωή του Αρτσιμπάλντο ντε Λα Κρουζ), 1955
Nazarín (Ναζαρέν), 1959
Viridiana (Βιριδιάνα), 1961
El ángelexterminador (Εξολοθρευτής άγγελος), 1962
Le journal d'une femme de chambre (Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας), 1964
Simódel desierto, 1965
Belledejour (Η ωραία της ημέρας), 1967
Lavoielactée (Ο γαλαξίας), 1969
Tristana (Τριστάνα), 1970
Le charme discret de la bourgeoisie (Η διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας), 1972
Le fantôme de la liberté (Το φάντασμα της ελευθερίας), 1974
Cet obscur objet du désir (Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου), 1977

 

 

 

Ο Δώρος Δημητρίου κατάγεται από τη Λευκωσία.

Είναι 44 ετών, απόφοιτοςτου Queen Mary University Of London (BEng) καιτου University of East London με MA στο Visual Theories.

Ειδικεύεται στην ιστορία του κινηματογράφου την οποία διδάσκει.

Είναι επίσης ιδιοκτήτης του χώρου εκδηλώσεων 'Συνεμά Ξάνθης 3' στο Καϊμακλί.

 

 

tarkofski culturecy

 

Αν ο Σεργκέι Άιζενστάιν είναι ο άνθρωπος που ουσιαστικά δημιουργεί το ρωσικό κινηματογράφο, ο Αντρέι Ταρκόφσκι είναι αυτός που τον καθιερώνει. Ο σπουδαίος Ρώσος δημιουργός ήρθε στη ζωή στις 4 Απριλίου του 1932, στην Ζαβράγιε της Ρωσίας για να «φύγει» στις 29 Δεκεμβρίου του 1986

Γόνος καλλιτεχνικής οικογένειας, ο πατέρας του Αρσένι Ταρκόφσκι ήταν ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της Ρωσίας, στράφηκε από νωρίς στις τέχνες. Σπούδασε μουσική, ζωγραφική και γλυπτική. Στο «βιογραφικό» του περιλαμβάνεται και η γνώση αραβικών.

Το 1956, ο 24χρονος Αντρέι αποφασίζει να εισέλθει στο κόσμο του κινηματογράφου και εγγράφεται στη κινηματογραφική σχολή της Μόσχας VGIK. Δίπλα στο σκηνοθέτη Μιχαήλ Ρομμ («Αληθινός φασισμός», «Παχουλή») θα μάθει τα μυστικά της 7ης τέχνης, με συμφοιτήτρια και στενή του φίλη την Ελληνίδα αντιστασιακή μαχήτρια Μαρία Μπέικου.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Αντρέι Ταρκόφσκι, θα αποφοιτήσει έχοντας γυρίσει και την πρώτη του ταινία, την 46λεπτη «Ο βιολιστής και ο οδοστρωτήρας», η οποία αποτελεί ουσιαστικά και την πρώτη του ταινία. Η αναγνώριση έρχεται πολύ γρήγορα. Συγκεκριμένα, το 1962 ο Αντρέι Ταρκόφσκι ολοκληρώνει το αριστουργηματικό «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» και βραβεύεται με τον «Χρυσό Λέοντα» στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Ακολουθεί το «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (το θρησκευτικό περιεχόμενο της ταινίας προκάλεσε την αντίδραση του Σοβιετικού καθεστώτος), τα επιστημονικής φαντασίας «Σολάρις» και «Στάλκερ», «Ο Καθρέπτης», «Ταξίδι στο χρόνο», «Νοσταλγία» και το κύκνειο άσμα «Θυσία», το οποίο κέρδισε δύο βραβεία στο Φεστιβάλ των Καννών.

Τα έργα του ισορροπούσαν ανάμεσα στο μεταφυσικό και το ρεαλιστικό. Μνήμες και όνειρα πηγάζουν μέσα από το έργο του, το οποίο βασίζεται σε αυτό που ο ίδιος βάπτισε «γλυπτική του χρόνου». Αυτή η κινηματογραφική θεωρία αναγνωρίζει ως βασικό γνώρισμα της 7ης τέχνης, την καταγραφή της αληθινής ανθρώπινης εμπειρίας του χρόνου.

Τα μεγάλης διάρκειας και μακρινά πλάνα καθώς και ο αργός ρυθμός εξυπηρετούν ακριβώς αυτό τον σκοπό. Ο ίδιος απαρνήθηκε τον «συμβολισμό» και τον χαρακτηρισμό «ποιητικός κινηματογράφος».

Το έργο του αντιμετωπίστηκε από τις Σοβιετικές αρχές, τηρουμένων των αναλογιών της εποχής, με επιείκεια. Ο ίδιος μέσα στις σελίδες του ημερολογίου του (* «Μαρτυρολόγιο»), το οποίο διατηρούσε από τη στιγμή που εγκαταστάθηκε σε Ιταλία και Γαλλία, αναφέρει: «Είμαι χαμένος. Δεν μπορώ να ζήσω στη Ρωσία, αλλά ούτε μακριά από αυτήν» και εκφράζει το παράπονό του ότι δεν του επέτρεψαν να υλοποιήσει όλες του τις ιδέες.

 

SOLARIS

 

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντρέι Ταρκόφσκι (Andrei Tarkovsky)

ΧΩΡΑ: Σοβιετική Ένωση 1972 ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 165΄ έγχρωμη

ΜΟΥΣΙΚΗ: Έντουαρντ Αρτέμυεφ (Eduard Artemyev) ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Georgi Rerberg

ΣΕΝΑΡΙΟ: Αντρέι Ταρκόφσκι, και Fridrikh Gorenshtein βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Στανισλάβ Λεμ (Stanisław Lem)

ΠΑΙΖΟΥΝ: Ναταλία Μπονταρτσούκ (Natalya Bondarchuk), Ντονάτας Μπανιόνις (Donatas Banionis), Γιούρι Γιάρβετ (JüriJärvet), Ανατόλι Σολονίστι (Anatoli Solonitsyn), Βλαντισλάβ Ντβορζέτσκι (Vladislav Dvorzhetsky), Νικολάι Γκρίνκο (NikolaiGrinko), Όλγα Μπάρνετ (Olga Barnet), Σος Σαρκισιάν (Sos Sargsyan) κ.ά.

ΚΑΙ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ: Αυτή η ταινία, γυρισμένη με βάση μια ιστορία του Στανισλάβ Λεμ, διεθνώς γνωστού συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, ακολουθεί το οδοιπορικό του Κρις Κελβίν, που έχει σταλεί σε αποστολή στον πλανήτη Solaris για να ξεδιαλύνει τα μυστήρια που αναφέρθηκαν από έναν προηγούμενο κοσμοναύτη, τον Μπάρτον. Ο Κέλβιν αφήνει τη γη του και τη ντάτσα του και μετά από ένα μεγάλο ταξίδι, βρίσκει το διαστημικό σταθμό σχεδόν εγκαταλελειμμένο. Ένας επιστήμονας έχει αυτοκτονήσει. Μένουν ο Σνάουτ και ο Σαρτόριους, δυο παράξενοι επιστήμονες που καταλαμβάνονται από οπτασίες. Ο Κρις Κέλβιν καταλαβαίνει γρήγορα ότι η δύναμη του ωκεανού του Solaris πάνω στον οποίο βρίσκεται ο διαστημικός σταθμός, συνίσταται στο να δίνει ζωή σε οπτασίες και πρόσωπα που αντανακλά η μνήμη. Ο Κρις συναντά έτσι την παλιά του αγαπημένη, τη Χάρι, και μπορεί να ξαναζήσει τα περισσότερα επεισόδια που σημάδεψαν το παρελθόν του.

 

Ο ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Το Σολάρις μιλούσε για ανθρώπους χαμένους στο σύμπαν και αναγκασμένους, θέλοντας και μη, να αποκτούν και να κατακτούν ολοένα περισσότερη γνώση. Η αδιάκοπη αναζήτηση του ανθρώπου για γνώση, η οποία του παρέχεται δωρεάν, αποτελεί πηγή τρομερής έντασης, γιατί συνεπάγεται μόνιμο άγχος, κόπο, θλίψη και απογοήτευση, εφόσον η τελική αλήθεια δεν γίνεται ποτέ γνωστή. Επιπλέον ο άνθρωπος είναι προικισμένος με συνείδηση, που σημαίνει ότι βασανίζεται όταν οι πράξεις του παραβαίνουν τον ηθικό νόμο – και απ’ αυτήν την άποψη η συνείδηση, περιέχει και ένα στοιχείο τραγωδίας. Τα πρόσωπα του Σολάρις τα κυνηγούν οι απογοητεύσεις, και η διέξοδος που τους προτείναμε ήταν αρκετά πλασματική: όνειρα, ευκαιρία να αναγνωρίσουν τις ρίζες τους, τις ρίζες που συνήθως δένουν για πάντα τον άνθρωπο με τη Γη. Αλλά για τους ήρωες της ταινίας ακόμα και αυτοί οι δεσμοί δεν υφίστανται πλέων.

[…] Δυστυχώς, το στοιχείο επιστημονικής φαντασίας του Σολάρις ήταν πολύ έντονο και περισπούσε τον θεατή, Είχε μεγάλο ενδιαφέρον να φτιάξουμε τους πυραύλους και τους διαστημικούς σταθμούς, όπως απαιτούσε το μυθιστόρημα του Στανισλάβ Λεμ· σήμερα όμως μου φαίνεται πως η ιδέα της ταινίας θα προβαλλόταν πιο ζωντανά και τολμηρά, αν τελικά δεν χρειαζόταν τίποτα απ΄ όλα αυτά. Νομίζω πως η πραγματικότητα που κάνει τον καλλιτέχνη να τη διαλέγει σα μέσο για να πει όσα θέλει να πει πρέπει να είναι –συγχωρέστε μου την ταυτολογία- πραγματική· κοντολογίς, κατανοητή σε κάποιον άλλο, οικεία από τα παιδικά του χρόνια. Όσο πιο πραγματική είναι μ’ αυτή την έννοια μια ταινία τόσο πιο πειστική θα είναι η μαρτυρία του δημιουργού.

Αντρέι Ταρκόφσκι Σμιλεύοντας το χρόνο μετάφραση Σεραφείμ Βελέντζας. Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1987

25 Φεβρουαρίου 1972

Ο Ρομανόφ δεν δέχεται να παραλάβει το φιλμ (το Σολάρις). Μου δώσανε μια άλλη λίστα με τις οριστικές τροποποιήσεις, που εγώ δεν προτίθεμαι να πραγματοποιήσω φυσικά.

Το φιλμ πρέπει να περικοπεί κατά 300 μ. τουλάχιστον.
Πρέπει να απαλειφθεί η αυτοκτονία της Χάρεϊ.
Να κοπεί η πόλη.
Να αφαιρεθεί η σκηνή με τη μητέρα.
Να αφαιρεθεί η σκηνή όπου ο Κρις σχίζει το φόρεμα της Χάρεϊ.
Να αφαιρεθεί η σκηνή του φινάλε με το νερό που κυλάει.
Εγώ δεν πρόκειται ν’ αλλάξω τίποτα.

3 Μαρτίου 1972

Στις 26 του μηνός ήρθε στο στούντιο ο Ρομάνοφ, και παρέλαβε το Σολάρις χωρίς καμία αλλαγή. Σ’ όποιον το λέμε δεν το πιστεύει. Όλοι μιλούν για ένα μοναδικό φαινόμενο: Ο ίδιος ο Ρομάνοφ υπέγραψε όλα τα χαρτιά! Ίσως κάποιος να τον έκανε να φοβηθεί.

Άκουσα πως ο Σίζοφ έδειξε την ταινία σε τρείς διακεκριμένους επιστήμονες. Πρόκειται για τρεις αυθεντίες, που η γνώμη τους φαίνεται πως έπαιξε αποφασιστικό ρόλο. Ε λοιπόν, συμβαίνουν καμιά φορά και θαύματα. Ποιος ξέρει, μπορεί ν’ αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο.

Αντρέι Ταρκόφσκι Μαρτυρολόγιο. Ημερολόγια 1970-1986, μετάφραση Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδόσεις Ίνδικτος. Αθήνα 2006

 

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

Στον πλανήτη Solaris, ο Κέλβιν συναντήθηκε με τη γυναίκα του, που είχε πεθάνει τριάντα χρόνια νωρίτερα· είναι η μονή ερωτική ιστορία, που διηγείται ο Ταρκόφσκι, μέσα από αυτή την απίθανη σχέση;

Α. Ταρκόφσκι: Αυτή η ιστορία αγάπης είναι μια από τις πλευρές της ταινίας. Ίσως, πράγματι η αποστολή του Κέλβιν στον Solaris να είχε έναν και μόνο σκοπό: να δείξει ότι η αγάπη για τον άλλον είναι απαραίτητη για κάθε ζωή. Ένας άνθρωπος χωρίς αγάπη, δεν είναι άνθρωπος πια. Όλη η «σολαριστική» έχει σκοπό να δείξει ότι η ανθρωπότητα οφείλει να αγαπά.

Μα αυτή η περιπέτεια που φαίνεται κατ’ αρχήν σαν ιστορία επιστημονικής φαντασίας, είναι ταυτόχρονα και μια πνευματική περιπέτεια.

Α. Ταρκόφσκι: Είναι περισσότερο η περιπέτεια που συντελείται στη συνείδηση ενός ανθρώπου. Ήθελα να γυρίσω ένα φιλμ ξεκινώντας από το μυθιστόρημα του Στανισλάβ Λεμ, «Solaris», χωρίς να κάνω ένα πραγματικό διαστημικό ταξίδι. Αυτό θα ήταν αναμφισβήτητα πολύ πιο ενδιαφέρον, αλλά ο Λεμ δεν ήταν σύμφωνος.

Αυτό που ενδιαφέρει τον Ταρκόφσκι στο διάστημα, είναι «ο άνθρωπος που ξεπηδάει απ’ αυτό», για να χρησιμοποιήσουμε τα δικά σας λόγια. Αυτό επίσης είναι ένας τρόπος να τον απελευθερώσει από το διαστημικό ταξίδι.

Α. Ταρκόφσκι: Είναι αρκετά αληθινό.

Αυτό το διάστημα, όπως αργότερα η Ζώνη του Stalker, δεν είναι μια μεταφορά του καθαρτηρίου, αυτού του τόπου όπου μοναδική επιθυμία είναι ν’ αλλάξει κανείς τον ίδιο του τον εαυτό;

Α. Ταρκόφσκι: Πιστεύω ότι ακόμα και χωρίς καθαρτήριο, η ζωή του ανθρώπου σκοπεύει σ’ αυτήν ακριβώς την αλλαγή. Το καθαρτήριο μας είναι απαραίτητο περισσότερο για να ηρεμούμε, για να δροσίζουμε τον πόνο μας. Αλλά δεν αποκλείω το ότι το καθαρτήριο είναι πάνω στη γη…

Antoine de Baecque, ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ. Μια ξενάγηση στο έργο του, μετάφραση: Δώρα Δημητρούλια, εκδόσεις Γκοβόστης. Αθήνα 1991

 

NOSTALGHIA

 

 

Αν και επιθυμία του ήταν να γυρίζει «δύο ταινίες κάθε χρόνο», όπως εξομολογείται στα κείμενα του, ο Αντρέι Ταρκόφσκι μέσα σε 23 χρόνια ολοκλήρωσε μόλις 7 ταινίες. Επτά ταινίες που σημάδεψαν για πάντα τον παγκόσμιο κινηματογράφο και αδιαμφισβήτητα κατατάσσουν τον δημιουργό τους στους κορυφαίους κινηματογραφιστές όλων των εποχών.

Στις 29 Δεκεμβρίου 1986, ο «ποιητής» του κινηματογράφου – ο ίδιος δεν αποδέχτηκε ποτέ τον χαρακτηρισμό «ποιητικός κινηματογράφος» - Αντρέι Ταρκόφσκι, αφήνει την τελευταία του πνοή χτυπημένος από την επάρατη νόσο και το όνομα του γράφεται με χρυσά γράμματα στην παγκόσμια ιστορία της 7ης τέχνης.

* Το προσωπικό ημερολόγιο του Andrei Tarkovsky, το οποίο διατηρούσε από το 1970 έως το 1986 και το οποίο έχει εκδοθεί με τον τίτλο «Μαρτυρολόγιο».

* Πρόσφατα βρέθηκε μια ακόμη ταινία του Tarkovsky, από τα φοιτητικά του χρόνια με τίτλο «Φονιάδες», την σκηνοθεσία της οποίας υπογράφει με την Μαρία Μπέικου.


ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ του ΑΝΤΡΕΪ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

1932 Στις 4 Απριλίου γεννιέται ο Αντρέι Ταρκόφσκι (Андрей Арсеньевич Тарковский) στο Ζαβράσγε, ένα χωριό που βρίσκεται βορειοανατολικά της Μόσχας. Πατέρας του, ο διάσημος ποιητής και μεταφραστής Αρσένι Ταρκόφσκι, μητέρα του ή Μάγια Ιβάνοβνα Βισνιγιάκοβα.

1936 Ο Αρσένι Ταρκόφσκι εγκαταλείπει τη γυναίκα του και τα δύο του παιδιά, τον Άντρέι και την Μαρίνα.

1936 Ο Ταρκόφσκι επισκέπτεται ένα σχολείο της Μόσχας. Αναγκάζεται να διακόψει τα μαθήματα, επειδή ξεσπάει ο πόλεμος. Κατά τη διάρκεια του πολέμου η Μάγια Ίβάνοβνα μένει με τα δυο παιδιά της σε σπίτια συγγενών, στο χωριό Γιούργεβετς.

1943 Ξαναρχίζει να πηγαίνει σ’ ένα σχολείο της Μόσχας, ενώ παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα μουσικής και σχεδίου. Η μητέρα του εργάζεται ως διορθώτρια στο τυπογραφείο του Ζντάνοφ.

1951 Αρχίζει να σπουδάζει ανατολικές γλώσσες σ’ ένα Ινστιτούτο της Μόσχας. Διακόπτει τις σπουδές του για λόγους υγείας.

1952 Για ένα χρόνο δουλεύει ως απλός εργάτης με μια ομάδα γεωλόγων στην περιοχή του Τουρουχάνσκ (Σιβηρία), κοντά στον ποταμό Κουρέικα.

1954 Αρχίζει σπουδές στο Πανενωσιακό Κρατικό Ινστιτούτο Κινηματογραφίας (ΠΚΙΚ) της Μόσχας, όπου διδάσκει και ο γνωστός Σοβιετικός σκηνοθέτης Μιχαήλ Ρόμ. Στη σχολή αύτη γνωρίζει τον μέλλοντα γαμπρό του Αλεξάντερ Γκορντόν και συνδέεται φιλικά με τον Αντρόν Μιχάλκοφ-Κοντζαλόφσκι, με τον όποιο θα συνεργαστεί αργότερα στις ταινίες «Το Βιολί και ο Οδοστρωτήρας» και «Αντρέι Ρουμπλιόφ».

1957 Παντρεύεται την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα Ιρμα Ράους.

1959 Γυρίζει μαζί με τον Αλεξάντερ Γκορντόν το τηλεοπτικό φιλμ «Δεν έχει άδεια απόψε», με το όποιο παίρνει το προδίπλωμα της σχολής.

1960 Παίρνει το πτυχίο του με την ταινία «Το Βιολί και ο Οδοστρωτήρας» (στο σενάριο συνεργάστηκε με τον Α. Μ.-Κοντζαλόφσκι).

1961 Του απονέμεται το πρώτο βραβείο στο κινηματογραφικό φεστιβάλ σπουδαστών (Ν. Υόρκη).

1962 Γυρίζει την ταινία «Τα Παιδικά Χρόνιο του Ιβάν», που είχε αρχίσει ο Ε. Αμπάλοφ και που βασίζεται στη νουβέλα Ιβάν του Βλαντίμψ Μπογκομόλοφ. Το φιλμ παίζεται στο Φεστιβάλ της Βενετίας και βραβεύεται με το Χρυσό Λιοντάρι. Οι κριτικοί της Δ. Ευρώπης βλέπουν στο πρόσωπο του Ταρκόφσκι τη νέα μεγάλη ελπίδα του σοβιετικού κινηματογράφου.

Του απονέμεται επίσης ή Χρυσή Γέφυρα για την καλύτερη σκηνοθεσία στο φεστιβάλ του Σαν Φρανσίσκο. Γεννιέται ο γιος του Αρσένι.

1963 Άλλα τέσσερα βραβεία για την ταινία «Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν»: Βραβείο της λέσχης των Πολωνών κριτικών, βραβείο για την καλύτερη ταινία στο φεστιβάλ της Λιουμπλιάνας, Ασημένια Δάφνη του Ντ. Σέλτσνικ, βραβείο της Εθνικής Έκθεσης του Δελχί.

1964 Γυρίζει την ταινία «Αντρέι Ρουμπλιόφ» (στο σενάριο συνεργάζεται με τον Α. Μ.-Κοντζαλόφσκι).

1966 Δίνεται η πρεμιέρα του Αντρέι Ρουμπλιόφ μπροστά σε επιλεγμένους θεατές. Η ταινία κατακρίνεται ως ανήθικη και εξαιρετικά ωμή και μπαίνει στο αρχείο, μια και ο σκηνοθέτης αρνείται να αλλάξει το παραμικρό.

1968 Η Ένωση Γάλλων Κριτικών δίνει το πρώτο βραβείο στα «Παιδικά Χρόνια του Ιβάν».

1969 Βραβείο FIPRESCI για τα «Παιδικά Χρόνια του Ιβάν».

1970 Ό Ταρκόφσκι χωρίζει από την Ίρμα Ράους, για να παντρευτεί την Λαρίσα Πάβλοβνα. Αποκτούν ένα γιο, τον Αντρέι (ή Αντριούσα ή Τιάπους ή Τιάπα), για τον όποιο ο σκηνοθέτης δείχνει από την αρχή υπερβολική αδυναμία.

1971 Γυρίζει την ταινία «Σολάρις», πού βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στανισλάβ Λεμ (στο σενάριο συνεργάστηκε με τον Φρίντριχ Γκόρενστάιν). Παίζεται, με αρκετές περικοπές, στους κινηματογράφους της Μόσχας ο «Αντρέι Ρουμπλιόφ».

1972 Το «Σολάρις» προβάλλεται στο φεστιβάλ των Καννών και αποσπά το μεγάλο βραβείο της επιτροπής.

Το Κρυστάλλινο Αστέρι της Γαλλικής Ακαδημίας απονέμεται στην Ίρμα Ράους για την ερμηνεία της στα «Παιδικά Χρόνια του Ιβάν». Το φιλμ «Σολάρις» βραβεύεται με τις έξης διακρίσεις: Βραβείο για την καλύτερη ταινία της χρονιάς στο Φεστιβάλ του Λονδίνου, βραβείο του Διεθνούς Ευαγγελικού Κέντρου Κινηματογράφου, τιμητικό δίπλωμα του Διεθνούς Φεστιβάλ του Στράτφορντ.

1973 Τέλη Φεβρουαρίου ο Ταρκόφσκι παθαίνει καρδιακή προσβολή ενώ βρίσκεται στη Λ. Δ. της Γερμανίας. Προβάλλεται για πρώτη φορά στο εξωτερικό ο «Αντρέι Ρουμπλιόφ». Του απονέμονται τα έξης βραβεία: Ελσίνκι, βραβείο για την καλύτερη ταινίας της χρονιάς· Ιταλία, μεγάλο βραβείο του διεθνούς φεστιβάλ του Αζόλο. Βελιγράδι, 1ο βραβείο για την καλύτερη ταινία στο φεστιβάλ των φεστιβάλ Βελιγράδι, 1o βραβείο της Ένωσης των Κινηματογραφιστών.

1974 Γυρίζει την ταινία «Ο Καθρέφτης» (το σενάριο το έγραψε με τον Αλεξάντρ Μισάριν). Η ταινία, που περιέχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, κατακρίνεται για τον ελιτισμό και τον υποκειμενισμό της.

1976 Δημοσιεύεται στο κινηματογραφικό περιοδικό Ίσκοϋστβο Κινό (αρ. 8, Οκτώβριος) το σενάριο Χοφμανιάνα, πού βασίζεται στη ζωή και το έργο του Ε. Τ. Α. Χόφμαν.

Σκηνοθετεί σ’ ένα θέατρο της Μόσχας τον Άμλετ του Σαίξπηρ με τον Ανατόλι Σολονίτσιν στον ομώνυμο ρόλο.

1977 Πρεμιέρα του Άμλετ στις 18 Φεβρουαρίου.

1978 Στις 5 Απριλίου παθαίνει έμφραγμα. Τον Ιούνιο νοσηλεύεται σ’ ένα σανατόριο.

1979 Γυρίζει στα περίχωρα του Τσερνομπίλ την ταινία «Στάλκερ», πού βασίζεται στο βιβλίο των αδελφών Στρουγκάτσκι«Πικνίκ στην άκρη του δρόμου», πάνω σε σενάριο δικό τους.

Από τον Ιούλιο ως τον Σεπτέμβριο γυρίζει στην Ιταλία το «Tempo di Viaggio» για την ιταλική τηλεόραση. Στις 5 Οκτωβρίου πεθαίνει ή μητέρα του.

1980 Βραβείο Ντονατέλο και βραβείο Βισκόντι για τον «Καθρέφτη».

1983 Γυρίζει στην Ιταλία την ταινία «Νοσταλγία», πού είναι μια ιταλοσοβιετική παραγωγή (στο σενάριο το έγραψε μαζί με τον Τονίνο Γκουέρα). Η ταινία παίζεται στις Κάννες και μοιράζεται το Μέγα Βραβείο του κινηματογράφου των δημιουργών με το»Χρήμα» του Ρομπέρ Μπρεσόν. Ο Μπονταρτσούκ, πού είναι μέλος της επιτροπής, μποϊκοτάρει την ταινία του Ταρκόφσκι.

Τον Νοέμβριο σκηνοθετεί στο Κόβεν Γκάρντεν του Λονδίνου τον Μπόρις Γχοντουνόφ του Μουσόργκσκι με διευθυντή ορχήστρας τον Κλάουντιο Άμπάντο.

1984 Σε μια συνέντευξη τύπου πού πραγματοποιείται στο Παλάτσο Τζαμπελόνι του Μιλάνου στις 10 Ιουλίου, ο Ταρκόφσκι ανακοινώνει στους Ιταλούς και ξένους δημοσιογράφους την απόφαση τη δική του και της γυναίκας του Λαρίσα να παραμείνουν στη Δύση. Αυτή είναι η χειρότερη στιγμή της ζωής μου λέει στην αρχή της συνέντευξης. Παρόντες είναι εκεί και δύο άλλοι διαφωνούντες: ο Ροστροπόβιτς και ο Λιουμπίμοφ.

1985 Παίρνει τη γερμανική υποτροφία της DAAD και πηγαίνει στο Βερολίνο.

Γυρίζει, στην Σουηδία και σε σενάριο δικό του, την ταινία «Η Θυσία», πού είναι αφιερωμένη στο γιο του Αντριούσα, στον όποιο οι σοβιετικές αρχές δεν δίνουν άδεια να φύγει στο εξωτερικό. Τα εξωτερικά αυτής της ταινίας γυρίζονται εξ ολοκλήρου στο νησί Γκότλαντ. Κυκλοφορεί στα γερμανικά το βιβλίο του «Σμιλεύοντας το χρόνο», με απόψεις του για την τέχνη και την αισθητική του κινηματογράφου. Ο Ταρκόφσκι αρρωσταίνει βαριά. Πάσχει από καρκίνο των πνευμόνων.

1986 «Η Θυσία» προβάλλεται στο φεστιβάλ των Καννών και παίρνει το βραβείο της επιτροπής πού, λόγω της κατάστασης του σκηνοθέτη, παραλαμβάνει ο γιος του Άντριούσα. Ο Άντριούσα συνάντησε τον πατέρα του ύστερα από τέσσερα χρόνια χωρισμού, μετά από προσωπική επέμβαση του Φρανσουά Μιτεράν, πού έστειλε μια επιστολή προς τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

Ο Αντρέι Ταρκόφσκι πεθαίνει στο Παρίσι στις 29 Δεκεμβρίου. Τον θάβουν στο νεκροταφείο της Σαίν Ζενεβιέβ ντι Μπουά, όπου βρίσκονται θαμμένοι και άλλοι Ρώσοι εμιγκρέδες.

1987 Προβάλλεται, στα πλαίσια ενός αφιερώματος που διοργανώθηκε στη Μόσχα για να τιμηθεί ο Ταρκόφσκι, η αρχική κόπια του «Αντρέι Ρουμπλιόφ», 21 χρόνια μετά την παγκόσμια πρώτη της ταινίας. Το αφιέρωμα αυτό οργανώθηκε κατά τη διάρκεια του 15ου φεστιβάλ της Μόσχας.

1989 Πραγματοποιείται στην Μόσχα, από τις 10 ως τις 14 Απριλίου, το 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο με θέμα το έργο του Ταρκόφσκι.

Το σπίτι του στην Μόσχα μετατρέπεται σε μουσείο και οι ταινίες του παίζονται στους κινηματογράφους και στην τηλεόραση.

Τον Φεβρουάριο κυκλοφορεί στα γερμανικά ο πρώτος τόμος των Ημερολογίων του, που έχει τον τίτλο Μαρτυρολόγιο.

Τον Ιούνιο πεθαίνει ο πατέρας του Αρσένι Ταρκόφσκι.

1990 Του απονέμεται μετά θάνατον το βραβείο Λένιν για την εξαιρετική συμβολή του στην ανάπτυξη της κινηματογραφικής τέχνης και για το ανανεωτικό του έργο, που στοχεύει στην κατάφαση των πανανθρώπινων αξιών και του ουμανισμού.

Πηγή: Αντρέι Ταρκόφσκι «Μαρτυρολόγιο, Ημερολόγια 1970-1986″ μετάφραση Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδόσεις Ίνδικτος. Αθήνα 2006

πηγές: http://tvxs.gr/, http://dimartblog.com/

More...

No sub-categories to show!
Template Settings

Color

For each color, the params below will give default values
Tomato Green Blue Cyan Pink Purple

Body

Background Color
Text Color

Footer

Select menu
Google Font
Body Font-size
Body Font-family
Direction