Albert.Giacometti culturecy

 

Ο Alberto Giacometti -ο μεγαλύτερος ίσως γλύπτης του 20ου αιώνα, γεννήθηκε στις 10/10 του 1901 σε ένα από τα υπέροχα χωριά της Ιταλόφωνης Ελβετίας. Ο πατέρας του Giacomo ήταν γνωστός μετεμπρεσσιονιστής ζωγράφος κι έτσι ο Αλμπέρτο μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον έντονα καλλιτεχνικό. Σπούδασε στη Γενεύη αλλά το 1922 έφυγε για το Παρίσι όπου κι εγκαταστάθηκε για να γίνει κομμάτι της τρομερής εκείνης παρέας μοντέρνων καλλιτεχνών που έμελλε να σημαδέψουν δημιουργικά την παγκόσμια πορεία της τέχνης. Και μιλάμε για τον Μπρετόν και τους άλλους σουρεαλιστές του, τον Picassο. τον Max Ernst, τον Mirò, κ.α. Το ότι επηρεάστηκε από τον δυναμισμό ιδιαίτερα των σουρεαλιστών-και όχι μόνο, είναι χωρίς αμφιβολία. Μόνο που καλλιτέχνες σαν τον Τζακομέτι είναι καθαρό ότι δεν χωράνε σε προκαθορισμένους προσδιορισμούς όσο ευρείς κι αν είναι αυτοί. Άφησε τον εαυτό του να περιπλανηθεί σε ότι μαγικό είχε να του δώσει αυτή η τρομερή εποχή της "παρακμής" (που μόνο παρακμή δεν ήταν) για να καταλήξει αρκετά αργότερα, και σε μια ώριμη γι αυτόν εποχή, το 1962 στην Biennale της Βενετίας να κερδίσει το πρώτο βραβείο γλυπτικής και να γίνει παγκόσμια γνωστός.

 

Alberto Giacometti Lotor culturecy

 

Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε αφιερώσει τη ζωή του στην αναζήτηση της απόλυτης ουσίας, του αόρατου εκείνου συστατικού που τον μάγευε, κρυμμένο μέσα στα σώματα, στα αντικείμενα, στα βλέμματα τα ίδια. Τι έψαχνε λοιπόν φτιάχνοντας αυτές τις αδύνατες επιμήκεις φιγούρες του πού όλο και μίκραιναν, έφθιναν, χάνονταν λες, καθώς ξεφλούδιζε την "αλήθεια "σίγουρος πως κάτι ουσιαστικότερο υπάρχει από κάτω; Την ομορφιά; Μάλλον όχι. Τον ίδιο το Θεό, μέσα σε πράγματα ζώντα και μη; Πολύ πιθανότερο.


Τι ήταν λοιπόν ο Giacometti;Η διαφορετική ματιά του ρεαλισμού; Ένας απλός κυβιστής οπαδός του Αrchipenko; Μετεμπρεσσιονιστης; Σουρεαλιστής; Ένας Μodigliagni της γλυπτικής. Ένας πιστός του υπαρξισμού; Η απλά ένας λάτρης όλων των παραπάνω που χωρίς να θέτει περιορισμούς ανάμεσα στα διαφορετικά κοιτάγματα πάνω στη ζωή ,τους ανθρώπους και τα αντικείμενα, αναζητούσε την βαθιά ουσία και χωρίς να το καταλαβαίνει ίσως, τον προσωπικό του λόγο;Xαράζοντας πάνω σε έτσι κι αλλιώς ζωντανά και ήδη ομιλούντα υλικά, τις γραμμές του δικού του προσωπικού μυστηρίου, που γι αυτόν ήταν και το μόνο ζητούμενο.

 

Giacometti1 culturecy

 

«Στροβιλίζομαι στο κενό. Μέσα στο άπλετο φως της μέρας ατενίζω το διάστημα και τα άστρα που διαπερνούν το ρευστό ασήμι γύρω μου… Αδιάκοπα αιχμαλωτίζομαι από κατασκευές που με θέλγουν και που ζουν μέσα στο υπερπραγματικό τους κλίμα...»

Ένας καλλιτέχνης που αναδημιουργούσε την πραγματικότητα σε ένα επίπεδο εντελώς ιδιαίτερο και εντελώς "δικό του", νοιώθοντας την ανάγκη για νέες αισθήσεις και εμπειρίες μέσα σε μια αέρινη και διαρκώς ανανεωμένη παρθενία. Η που απλά διέλυε σαν παιδί το παιχνίδι του μέχρι τέλος, και προσπαθούσε να το ξαναφτιάξει, επιχειρώντας να αγγίξει την ίδια την ψυχή του, χωρίς φυσικά να τα καταφέρνει. Και ευτυχώς! Γιατί μόνο έτσι, με την ίδια μανία ξεκινούσε την επόμενη από την αρχή.


«Ξέρω ότι μου είναι τελείως αδύνατον να πλάσω, να ζωγραφίσω ή να σχεδιάσω, για παράδειγμα, ένα κεφάλι όπως το βλέπω, και παρόλα αυτά είναι το μόνο πράγμα που προσπαθώ να κάνω... Δεν ξέρω αν δουλεύω τόσο για να κάνω κάτι, όσο για να καταλάβω γιατί δεν μπορώ να κάνω αυτό που θα θελα».

 

 

 

«Πιστεύω ότι γλυπτική δεν είναι παρά αυτό που δεν μπορεί να λεχθεί παρά μόνον μέσα από τη γλυπτική. Οτιδήποτε μπορεί να λεχθεί μέσα από τη ζωγραφική είναι καλύτερα να το πούμε με τη ζωγραφική.»

 

«....έχω την εντύπωση, ή την ψευδαίσθηση, ότι κάνω προόδους κάθε μέρα. Αυτό είναι που με σπρώχνει, σαν να έπρεπε σώνει και καλά να φτάσω να καταλάβω τον πυρήνα τής ζωής. Και συνεχίζω γνωρίζοντας ότι όσο πλησιάζω το πράγμα, τόσο αυτό απομακρύνεται. Η απόσταση ανάμεσα σε μένα και στο μοντέλο έχει την τάση να αυξάνει συνεχώς. Όσο πλησιάζω, τόσο απομακρύνεται. Είναι μια αναζήτηση χωρίς τέλος»

 

20081209 giacometti kolesnica culturecy

 

Αισθητικά μπορούμε να πούμε ότι κοιτάζοντας τις σκουλπτούρες του Τζιακομέττι βλέπουμε μέσα τους ένα μεγάλο κομμάτι της πορείας της τέχνης, όπως εξελίχτηκε στην εποχή του. Τις γραμμές και τη σκιά πολλών άλλων μεγάλων καλλιτεχνών, ζωγράφων, ποιητών, διανοουμένων κλπ. βιωμένων όμως απόλυτα από το δικό του παράξενο βλέμμα. Ένα βλέμμα γεμάτο χαρίσματα, παιδικές περιέργειες, αδυναμίες, και πάνω από όλα έρωτα γι αυτό πού έκανε. Ένα βλέμμα "ολόκληρο" και γι αυτό σπουδαίο και μεγάλο.
Ο Giacometti έφυγε πριν 54 χρόνια, στις 11 Ιανουαρίου του 1966 χτυπημένος από περικαρδίτιδα και βρογχίτιδα αφήνοντας πίσω την τέχνη του στην διάθεση του χρόνου και των ανθρώπων που ψάχνουν μια πιο πλατιά αλήθεια.

«Έχουμε την τάση να πιστεύουμε…ότι το μέλλον τοποθετεί όλα τα έργα τέχνης μια για πάντα στη θέση τους. Πού; Πότε;…Τίποτε δεν οριστικοποιείται, κάθε εποχή ανασύρει από το παρελθόν τις εποχές και τα έργα που τής είναι απαραίτητα, και ύστερα τα έργα αυτά και οι εποχές αυτές βυθίζονται εκ νέου στη σκιά για να επανεμφανιστούν πιθανόν αιώνες ή χιλιετίες αργότερα.»                                               

 

Alberto Giacometti(1901-1966)

 

πηγή:http://giorgossarris.blogspot.com

 

 

 

Giacometti, πόσο μόνοι περιπλανώμαστε…? 

 

Ο 20ος αιώνας ήταν μια καταλυτική περίοδος για την Τέχνη. Συγκλονισμένος από το Σουρεαλισμό και την Αφηρημένη Τέχνη περιπλανήθηκε σε δύσβατα μονοπάτια για τον απλό, αμύητο θεατή. Δεν πρέπει ωστόσο να λησμονείται ποτέ πως ήδη το απόσταγμα της Γλυπτικής, γίνεται πια Κατασκευή, γίνεται Οπτική Τέχνη, γίνεται Happening, μεταλλάσσοντας τις προηγούμενες εκφράσεις. Κάπου εκεί επιβίωσαν μεγαλουργώντας και καλλιτέχνες που αφενός αγκάλιασαν με παραδοσιακότερο τρόπο την έκφραση, αφετέρου δεν κατάργησαν εντελώς την έννοια του «Πλάθω». Έτσι η Γλυπτική –που στενά εννοιολογικά εξισώνει τον Γλύπτη με το λιθοξόο, εκείνον που σκαλίζει και αφαιρεί, διακρίνεται από την Πλαστική –που προσανατολίζεται στον Πλαστουργό, εκείνον που πλάθει, που τροποποιεί, που προσθέτει.

 

artwork images culturecy-giacometti

 

 

 

Εκ των κορυφαίων μιας τέτοιας παρέας είναι ο Alberto Giacometti (1901 – 1966). Ελβετός, στον άμεσο οικογενειακό του περίγυρο υπήρχαν άνθρωποι της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας της χώρας του. Νέες μελέτες θεωρούν πως ο Τζιακομέτι σημαδεύτηκε όχι μόνο από τον αδόκητο θάνατο της μητέρας του από τύφο, αλλά και εξαιτίας του πατέρα του και τριών ακόμη συγγενών του που τον εκμεταλλεύονταν ως γυμνό μοντέλο. Ο Τζιακομέτι ουδέποτε ξεπέρασε τον εξευτελισμό να ποζάρει καθηλωμένος βλέποντας τις εκφράσεις του πατέρα του. Φοίτησε στην τάξη του διάσημου γλύπτη Antoine Bourdelle όπου πειραματίστηκε στον κυβισμό και τον σουρεαλισμό, και έφθασε να θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σουρεαλιστές (;) γλύπτες του αιώνα.

 

giacometti culturecy

 

 

Εξαιτίας ίσως των παιδικών του τραυμάτων είχε μια αποκλίνουσα συμπεριφορά, μια εμμονή με τα πορνεία, γεμάτος από σεξουαλικές φαντασιώσεις, σαδιστική βία και ευνουχισμούς. Η παρωτίτιδα που πέρασε ίσως του άφησε και μια παροδική ανικανότητα που τον κατέτρεχε  Το πρώτο αξιόλογο έργο του κατά τον μεσοπόλεμο είναι Το ζευγάρι (1926), σε νέγρικο στυλ. Θα ακολουθήσει η Γυναίκα Κουτάλι (1927), αμφότερα επηρεασμένα από μυθολογικές αναφορές, από αρχετυπικά ομοιώματα σεξουαλισμού, της πίστης στη Γονιμότητα. Σε παρόμοια σκιρτήματα, ακόμη πιο επιθετικά εντάσσεται και το έργο Αιωρούμενη Σφαίρα (1930), που ακόμη και για τον πολύ Salvador Dali θα γίνει μια αφετηρία για ερωτικά φορτισμένα αντικείμενα.

 

Άλλοτε τεράστια και άλλοτε μικροσκοπικά, τα έργα του αποπνέουν μια απομόνωση, οι γυναίκες είναι ή παρθένες ή πόρνες, ο γλύπτης μάχεται να πλάσει ένα δικό του κόσμο, κι όλο αποτυγχάνει, νιώθει κανείς πως τα πάντα μένουν ημιτελή, όλα θα μπορούσαν να έχουν παρελθόν και μέλλον. Το “στυλ Giacometti” όμως μένει στην ιστορία όταν κάνει τη μεγάλη στροφή στην καριέρα του κι απασχολείται με τις αποστεωμένες ανθρώπινες μορφές. Θέμα του γίνεται το κενό του χώρου, και όχι ο κενός χώρος.

 

Χαράζει μια νέα σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο, μορφές αβαρείς, εύθραυστες και γεμάτες ένταση, φαίνονται να περιπλανώνται προς το πουθενά. Βαδίζουν σαν ιερογλυφικά, δίχως ποτέ να συναντιούνται, με χέρια τεντωμένα προς τα έξω, με μια καθετότητα που δηλώνει την αντίθεση στην οριζοντιοποίηση του θανάτου. Ολομόναχοι, σε μια άσκοπη πορεία, υπερβαίνουν το ορατό χωρίς να φέρνουν το αόρατο πιο κοντά. Σκληρά και κοφτερά τα περιγράμματα, αποτυπώνουν την ανήσυχη ατμόσφαιρα ενός μεταπολεμικού κόσμου. Οι δημιουργίες του Giacometti αποτελούν ένα οριακό σημείο της Ευρωπαϊκής Πλαστικής. Tα ισχνά μέλη αυτονομούνται, τα πρόσωπα γίνονται μάσκα, το βλέμα είναι απλανές. 

 

 

Μου είναι αδύνατο να συλλάβω μια μορφή στο σύνολό της.  Αν άρχιζα από μια λεπτομέρεια, τη φτέρνα ή τη μύτη, δεν είχα καμία ελπίδα να φτάσω κάποτε στο όλον … η απόσταση ανάμεσα στα δύο πτερύγια της μύτης είναι σαν τη Σαχάρα, πουθενά όρια, τίποτε σταθερό, όλα ξεφεύγουν

 

 

 

Άφησε βεβαίως και ζωγραφικά έργα που αποτελούν ανάλογα βραχυσμένες μορφές, το κεφάλι μικρό, οι ώμοι μεγάλοι, συνεχίζει και στο καβαλέτο το ίδιο παιγνίδι με το χώρο και το κενό του. Ο ίδιος έλεγε πως “η Τέχνη και η Επιστήμη είναι η προσπάθεια να μάθουμε. Η αποτυχία ή η επιτυχία παίζουν δευτερεύοντα ρόλο.”

 

xartografos

 

 

 

πηγή: http://xartografos.wordpress.com

 

Αλμπέρτο Τζιακομέτι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 

Αλμπέρτο Τζιακομέτι (ιταλ. Alberto Giacometti, 10 Οκτωβρίου 1901 - 11 Ιανουαρίου 1966), ελβετός γλύπτης και ζωγράφος που από το 1922 και μετά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.

Ο Τζιακομέτι ανήκει στους σημαντικότερους γλύπτες του 20ου αιώνα. Το έργο του χαρακτηρίζεται από στοιχεία του κυβισμού, του σουρεαλισμού και των φιλοσοφικών αναζητήσεων του υπαρξισμού και της ανθρώπινης φύσης (conditio humana).[1]

Το 1935 σταμάτησε να ασχολείται με τον σουρεαλισμό και αφοσιώθηκε στις "Συνθέσεις με Φιγούρες". Στο διάστημα 1938-1944 οι φιγούρες αυτές δεν ξεπερνούσαν σε μέγεθος τα 7 εκ.[2] Ο Τζιακομέτι ήθελε να αντικατοπτρίζουν την απόσταση που έβλεπε να υπάρχει μεταξύ του καλλιτέχνη και του μοντέλου του.

 

 

Την μεταπολεμική περίοδο δημιούργησε τα πιο γνωστά έργα του. Τα πολύ μεγάλα και λεπτά αγάλματα ενσωμάτωσαν μια νέα εμπειρία του Τζιακομέτι: την διαφορά που αναγνώρισε ανάμεσα στην μέχρι τότε οπτική του ίδιου και αυτής του κινηματογράφου και της φωτογραφίας.[3]

Μέσω της υποκειμενικής οπτικής εμπειρίας δημιούργησε την πλαστική απεικόνιση όχι ως σωματική απομίμηση, αλλά ως φαντασιακή εικόνα σε έναν ταυτόχρονα πραγματικό και φαντασιακό, απτό αλλά και μη προσβάσιμο χώρο.[4]

 

Πηγές 

 
  1.  , http://www.cosmopolis.ch/cosmo29/alberto_giacometti.htm
  2.  Angela Schneider: Wie aus weiter Ferne. Konstanten im Werk Giacomettis. In: Angela Schneider: Giacometti. S. 71
  3.  Dieter Honisch: Groß und klein bei Giacometti. In: Angela Schneider: Giacometti. S. 65
  4.  Reinhold Hohl: Lebenschronik. In: Angela Schneider: Giacometti. S. 26
 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

Published in Τέχνη

More...

No sub-categories to show!
Template Settings

Color

For each color, the params below will give default values
Tomato Green Blue Cyan Pink Purple

Body

Background Color
Text Color

Footer

Select menu
Google Font
Body Font-size
Body Font-family
Direction