Τέχνη

Τέχνη (29)

Εικαστικά - Φωτογραφία

Albert.Giacometti culturecy

 

Ο Alberto Giacometti -ο μεγαλύτερος ίσως γλύπτης του 20ου αιώνα, γεννήθηκε στις 10/10 του 1901 σε ένα από τα υπέροχα χωριά της Ιταλόφωνης Ελβετίας. Ο πατέρας του Giacomo ήταν γνωστός μετεμπρεσσιονιστής ζωγράφος κι έτσι ο Αλμπέρτο μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον έντονα καλλιτεχνικό. Σπούδασε στη Γενεύη αλλά το 1922 έφυγε για το Παρίσι όπου κι εγκαταστάθηκε για να γίνει κομμάτι της τρομερής εκείνης παρέας μοντέρνων καλλιτεχνών που έμελλε να σημαδέψουν δημιουργικά την παγκόσμια πορεία της τέχνης. Και μιλάμε για τον Μπρετόν και τους άλλους σουρεαλιστές του, τον Picassο. τον Max Ernst, τον Mirò, κ.α. Το ότι επηρεάστηκε από τον δυναμισμό ιδιαίτερα των σουρεαλιστών-και όχι μόνο, είναι χωρίς αμφιβολία. Μόνο που καλλιτέχνες σαν τον Τζακομέτι είναι καθαρό ότι δεν χωράνε σε προκαθορισμένους προσδιορισμούς όσο ευρείς κι αν είναι αυτοί. Άφησε τον εαυτό του να περιπλανηθεί σε ότι μαγικό είχε να του δώσει αυτή η τρομερή εποχή της "παρακμής" (που μόνο παρακμή δεν ήταν) για να καταλήξει αρκετά αργότερα, και σε μια ώριμη γι αυτόν εποχή, το 1962 στην Biennale της Βενετίας να κερδίσει το πρώτο βραβείο γλυπτικής και να γίνει παγκόσμια γνωστός.

 

Alberto Giacometti Lotor culturecy

 

Μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε αφιερώσει τη ζωή του στην αναζήτηση της απόλυτης ουσίας, του αόρατου εκείνου συστατικού που τον μάγευε, κρυμμένο μέσα στα σώματα, στα αντικείμενα, στα βλέμματα τα ίδια. Τι έψαχνε λοιπόν φτιάχνοντας αυτές τις αδύνατες επιμήκεις φιγούρες του πού όλο και μίκραιναν, έφθιναν, χάνονταν λες, καθώς ξεφλούδιζε την "αλήθεια "σίγουρος πως κάτι ουσιαστικότερο υπάρχει από κάτω; Την ομορφιά; Μάλλον όχι. Τον ίδιο το Θεό, μέσα σε πράγματα ζώντα και μη; Πολύ πιθανότερο.


Τι ήταν λοιπόν ο Giacometti;Η διαφορετική ματιά του ρεαλισμού; Ένας απλός κυβιστής οπαδός του Αrchipenko; Μετεμπρεσσιονιστης; Σουρεαλιστής; Ένας Μodigliagni της γλυπτικής. Ένας πιστός του υπαρξισμού; Η απλά ένας λάτρης όλων των παραπάνω που χωρίς να θέτει περιορισμούς ανάμεσα στα διαφορετικά κοιτάγματα πάνω στη ζωή ,τους ανθρώπους και τα αντικείμενα, αναζητούσε την βαθιά ουσία και χωρίς να το καταλαβαίνει ίσως, τον προσωπικό του λόγο;Xαράζοντας πάνω σε έτσι κι αλλιώς ζωντανά και ήδη ομιλούντα υλικά, τις γραμμές του δικού του προσωπικού μυστηρίου, που γι αυτόν ήταν και το μόνο ζητούμενο.

 

Giacometti1 culturecy

 

«Στροβιλίζομαι στο κενό. Μέσα στο άπλετο φως της μέρας ατενίζω το διάστημα και τα άστρα που διαπερνούν το ρευστό ασήμι γύρω μου… Αδιάκοπα αιχμαλωτίζομαι από κατασκευές που με θέλγουν και που ζουν μέσα στο υπερπραγματικό τους κλίμα...»

Ένας καλλιτέχνης που αναδημιουργούσε την πραγματικότητα σε ένα επίπεδο εντελώς ιδιαίτερο και εντελώς "δικό του", νοιώθοντας την ανάγκη για νέες αισθήσεις και εμπειρίες μέσα σε μια αέρινη και διαρκώς ανανεωμένη παρθενία. Η που απλά διέλυε σαν παιδί το παιχνίδι του μέχρι τέλος, και προσπαθούσε να το ξαναφτιάξει, επιχειρώντας να αγγίξει την ίδια την ψυχή του, χωρίς φυσικά να τα καταφέρνει. Και ευτυχώς! Γιατί μόνο έτσι, με την ίδια μανία ξεκινούσε την επόμενη από την αρχή.


«Ξέρω ότι μου είναι τελείως αδύνατον να πλάσω, να ζωγραφίσω ή να σχεδιάσω, για παράδειγμα, ένα κεφάλι όπως το βλέπω, και παρόλα αυτά είναι το μόνο πράγμα που προσπαθώ να κάνω... Δεν ξέρω αν δουλεύω τόσο για να κάνω κάτι, όσο για να καταλάβω γιατί δεν μπορώ να κάνω αυτό που θα θελα».

 

 

 

«Πιστεύω ότι γλυπτική δεν είναι παρά αυτό που δεν μπορεί να λεχθεί παρά μόνον μέσα από τη γλυπτική. Οτιδήποτε μπορεί να λεχθεί μέσα από τη ζωγραφική είναι καλύτερα να το πούμε με τη ζωγραφική.»

 

«....έχω την εντύπωση, ή την ψευδαίσθηση, ότι κάνω προόδους κάθε μέρα. Αυτό είναι που με σπρώχνει, σαν να έπρεπε σώνει και καλά να φτάσω να καταλάβω τον πυρήνα τής ζωής. Και συνεχίζω γνωρίζοντας ότι όσο πλησιάζω το πράγμα, τόσο αυτό απομακρύνεται. Η απόσταση ανάμεσα σε μένα και στο μοντέλο έχει την τάση να αυξάνει συνεχώς. Όσο πλησιάζω, τόσο απομακρύνεται. Είναι μια αναζήτηση χωρίς τέλος»

 

20081209 giacometti kolesnica culturecy

 

Αισθητικά μπορούμε να πούμε ότι κοιτάζοντας τις σκουλπτούρες του Τζιακομέττι βλέπουμε μέσα τους ένα μεγάλο κομμάτι της πορείας της τέχνης, όπως εξελίχτηκε στην εποχή του. Τις γραμμές και τη σκιά πολλών άλλων μεγάλων καλλιτεχνών, ζωγράφων, ποιητών, διανοουμένων κλπ. βιωμένων όμως απόλυτα από το δικό του παράξενο βλέμμα. Ένα βλέμμα γεμάτο χαρίσματα, παιδικές περιέργειες, αδυναμίες, και πάνω από όλα έρωτα γι αυτό πού έκανε. Ένα βλέμμα "ολόκληρο" και γι αυτό σπουδαίο και μεγάλο.
Ο Giacometti έφυγε πριν 54 χρόνια, στις 11 Ιανουαρίου του 1966 χτυπημένος από περικαρδίτιδα και βρογχίτιδα αφήνοντας πίσω την τέχνη του στην διάθεση του χρόνου και των ανθρώπων που ψάχνουν μια πιο πλατιά αλήθεια.

«Έχουμε την τάση να πιστεύουμε…ότι το μέλλον τοποθετεί όλα τα έργα τέχνης μια για πάντα στη θέση τους. Πού; Πότε;…Τίποτε δεν οριστικοποιείται, κάθε εποχή ανασύρει από το παρελθόν τις εποχές και τα έργα που τής είναι απαραίτητα, και ύστερα τα έργα αυτά και οι εποχές αυτές βυθίζονται εκ νέου στη σκιά για να επανεμφανιστούν πιθανόν αιώνες ή χιλιετίες αργότερα.»                                               

 

Alberto Giacometti(1901-1966)

 

πηγή:http://giorgossarris.blogspot.com

 

 

 

Giacometti, πόσο μόνοι περιπλανώμαστε…? 

 

Ο 20ος αιώνας ήταν μια καταλυτική περίοδος για την Τέχνη. Συγκλονισμένος από το Σουρεαλισμό και την Αφηρημένη Τέχνη περιπλανήθηκε σε δύσβατα μονοπάτια για τον απλό, αμύητο θεατή. Δεν πρέπει ωστόσο να λησμονείται ποτέ πως ήδη το απόσταγμα της Γλυπτικής, γίνεται πια Κατασκευή, γίνεται Οπτική Τέχνη, γίνεται Happening, μεταλλάσσοντας τις προηγούμενες εκφράσεις. Κάπου εκεί επιβίωσαν μεγαλουργώντας και καλλιτέχνες που αφενός αγκάλιασαν με παραδοσιακότερο τρόπο την έκφραση, αφετέρου δεν κατάργησαν εντελώς την έννοια του «Πλάθω». Έτσι η Γλυπτική –που στενά εννοιολογικά εξισώνει τον Γλύπτη με το λιθοξόο, εκείνον που σκαλίζει και αφαιρεί, διακρίνεται από την Πλαστική –που προσανατολίζεται στον Πλαστουργό, εκείνον που πλάθει, που τροποποιεί, που προσθέτει.

 

artwork images culturecy-giacometti

 

 

 

Εκ των κορυφαίων μιας τέτοιας παρέας είναι ο Alberto Giacometti (1901 – 1966). Ελβετός, στον άμεσο οικογενειακό του περίγυρο υπήρχαν άνθρωποι της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας της χώρας του. Νέες μελέτες θεωρούν πως ο Τζιακομέτι σημαδεύτηκε όχι μόνο από τον αδόκητο θάνατο της μητέρας του από τύφο, αλλά και εξαιτίας του πατέρα του και τριών ακόμη συγγενών του που τον εκμεταλλεύονταν ως γυμνό μοντέλο. Ο Τζιακομέτι ουδέποτε ξεπέρασε τον εξευτελισμό να ποζάρει καθηλωμένος βλέποντας τις εκφράσεις του πατέρα του. Φοίτησε στην τάξη του διάσημου γλύπτη Antoine Bourdelle όπου πειραματίστηκε στον κυβισμό και τον σουρεαλισμό, και έφθασε να θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σουρεαλιστές (;) γλύπτες του αιώνα.

 

giacometti culturecy

 

 

Εξαιτίας ίσως των παιδικών του τραυμάτων είχε μια αποκλίνουσα συμπεριφορά, μια εμμονή με τα πορνεία, γεμάτος από σεξουαλικές φαντασιώσεις, σαδιστική βία και ευνουχισμούς. Η παρωτίτιδα που πέρασε ίσως του άφησε και μια παροδική ανικανότητα που τον κατέτρεχε  Το πρώτο αξιόλογο έργο του κατά τον μεσοπόλεμο είναι Το ζευγάρι (1926), σε νέγρικο στυλ. Θα ακολουθήσει η Γυναίκα Κουτάλι (1927), αμφότερα επηρεασμένα από μυθολογικές αναφορές, από αρχετυπικά ομοιώματα σεξουαλισμού, της πίστης στη Γονιμότητα. Σε παρόμοια σκιρτήματα, ακόμη πιο επιθετικά εντάσσεται και το έργο Αιωρούμενη Σφαίρα (1930), που ακόμη και για τον πολύ Salvador Dali θα γίνει μια αφετηρία για ερωτικά φορτισμένα αντικείμενα.

 

Άλλοτε τεράστια και άλλοτε μικροσκοπικά, τα έργα του αποπνέουν μια απομόνωση, οι γυναίκες είναι ή παρθένες ή πόρνες, ο γλύπτης μάχεται να πλάσει ένα δικό του κόσμο, κι όλο αποτυγχάνει, νιώθει κανείς πως τα πάντα μένουν ημιτελή, όλα θα μπορούσαν να έχουν παρελθόν και μέλλον. Το “στυλ Giacometti” όμως μένει στην ιστορία όταν κάνει τη μεγάλη στροφή στην καριέρα του κι απασχολείται με τις αποστεωμένες ανθρώπινες μορφές. Θέμα του γίνεται το κενό του χώρου, και όχι ο κενός χώρος.

 

Χαράζει μια νέα σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο, μορφές αβαρείς, εύθραυστες και γεμάτες ένταση, φαίνονται να περιπλανώνται προς το πουθενά. Βαδίζουν σαν ιερογλυφικά, δίχως ποτέ να συναντιούνται, με χέρια τεντωμένα προς τα έξω, με μια καθετότητα που δηλώνει την αντίθεση στην οριζοντιοποίηση του θανάτου. Ολομόναχοι, σε μια άσκοπη πορεία, υπερβαίνουν το ορατό χωρίς να φέρνουν το αόρατο πιο κοντά. Σκληρά και κοφτερά τα περιγράμματα, αποτυπώνουν την ανήσυχη ατμόσφαιρα ενός μεταπολεμικού κόσμου. Οι δημιουργίες του Giacometti αποτελούν ένα οριακό σημείο της Ευρωπαϊκής Πλαστικής. Tα ισχνά μέλη αυτονομούνται, τα πρόσωπα γίνονται μάσκα, το βλέμα είναι απλανές. 

 

 

Μου είναι αδύνατο να συλλάβω μια μορφή στο σύνολό της.  Αν άρχιζα από μια λεπτομέρεια, τη φτέρνα ή τη μύτη, δεν είχα καμία ελπίδα να φτάσω κάποτε στο όλον … η απόσταση ανάμεσα στα δύο πτερύγια της μύτης είναι σαν τη Σαχάρα, πουθενά όρια, τίποτε σταθερό, όλα ξεφεύγουν

 

 

 

Άφησε βεβαίως και ζωγραφικά έργα που αποτελούν ανάλογα βραχυσμένες μορφές, το κεφάλι μικρό, οι ώμοι μεγάλοι, συνεχίζει και στο καβαλέτο το ίδιο παιγνίδι με το χώρο και το κενό του. Ο ίδιος έλεγε πως “η Τέχνη και η Επιστήμη είναι η προσπάθεια να μάθουμε. Η αποτυχία ή η επιτυχία παίζουν δευτερεύοντα ρόλο.”

 

xartografos

 

 

 

πηγή: http://xartografos.wordpress.com

 

Αλμπέρτο Τζιακομέτι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 

Αλμπέρτο Τζιακομέτι (ιταλ. Alberto Giacometti, 10 Οκτωβρίου 1901 - 11 Ιανουαρίου 1966), ελβετός γλύπτης και ζωγράφος που από το 1922 και μετά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.

Ο Τζιακομέτι ανήκει στους σημαντικότερους γλύπτες του 20ου αιώνα. Το έργο του χαρακτηρίζεται από στοιχεία του κυβισμού, του σουρεαλισμού και των φιλοσοφικών αναζητήσεων του υπαρξισμού και της ανθρώπινης φύσης (conditio humana).[1]

Το 1935 σταμάτησε να ασχολείται με τον σουρεαλισμό και αφοσιώθηκε στις "Συνθέσεις με Φιγούρες". Στο διάστημα 1938-1944 οι φιγούρες αυτές δεν ξεπερνούσαν σε μέγεθος τα 7 εκ.[2] Ο Τζιακομέτι ήθελε να αντικατοπτρίζουν την απόσταση που έβλεπε να υπάρχει μεταξύ του καλλιτέχνη και του μοντέλου του.

 

 

Την μεταπολεμική περίοδο δημιούργησε τα πιο γνωστά έργα του. Τα πολύ μεγάλα και λεπτά αγάλματα ενσωμάτωσαν μια νέα εμπειρία του Τζιακομέτι: την διαφορά που αναγνώρισε ανάμεσα στην μέχρι τότε οπτική του ίδιου και αυτής του κινηματογράφου και της φωτογραφίας.[3]

Μέσω της υποκειμενικής οπτικής εμπειρίας δημιούργησε την πλαστική απεικόνιση όχι ως σωματική απομίμηση, αλλά ως φαντασιακή εικόνα σε έναν ταυτόχρονα πραγματικό και φαντασιακό, απτό αλλά και μη προσβάσιμο χώρο.[4]

 

Πηγές 

 
  1.  , http://www.cosmopolis.ch/cosmo29/alberto_giacometti.htm
  2.  Angela Schneider: Wie aus weiter Ferne. Konstanten im Werk Giacomettis. In: Angela Schneider: Giacometti. S. 71
  3.  Dieter Honisch: Groß und klein bei Giacometti. In: Angela Schneider: Giacometti. S. 65
  4.  Reinhold Hohl: Lebenschronik. In: Angela Schneider: Giacometti. S. 26
 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι 

 

img bio henri matisse

 

Henrimile-BenoîMatisse γεννήθηκε στη Γαλλία στις 31 Δεκεμβρίου του 1869. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι, σε ηλικία μόλις 19 ετών παίρνει το πτυχίο της Νομικής κι επισκέπτεται το Σεν Κεντέν για να κάνει τη πρακτική του σε κάποιο δικηγορικό γραφείο. Tην ίδια εποχή ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη ζωγραφική, όταν η μητέρα του τού έκανε δώρο είδη ζωγραφικής σε μια εποχή που έπρεπε να μείνει περιορισμένος στο σπίτι λόγω ασθενείας. Τότε ανακάλυψε «ένα είδος παραδείσου» όπως είπε ο ίδιος, και αποφάσισε ότι αυτό που επιθυμούσε να κάνει ήταν να γίνει ζωγράφος, κάτι που προκάλεσε την απογοήτευση του πατέρα του.

 

Το 1891 επέστρεψε στο Παρίσι, για να σπουδάσει ζωγραφική στην Académie Julian, ως μαθητής των William-Adolphe Bouguereau και Gustave Moreau. Στο ατελιέ του τελευταίου, γνώρίζει τον Ζωρζ Ρουό.

 

Αρχικά ζωγράφιζε κυρίως νεκρές φύσεις με το τυπικό φλαμανδικό στυλ. Ο Jean-Baptiste Chardin ήταν από τους αγαπημένους του ζωγράφους, τέσσερα έργα του οποίου αντέγραψε ως μαθητής (σήμερα αυτά τα έργα βρίσκονται στο μουσείο του Λούβρου).

 

Το 1894 γεννιέται η νόθα κόρη του Μαργκερίτ-Ετιέν.

 
 

Το 1896 εξέθεσε, για πρώτη φορά, 5 έργα του στην Société Nationale des Beaux-Arts, όπου το γαλλικό κράτος αγόρασε δύο από τα έργα. Τα δυο επόμενα χρόνια επισκέφτηκε επανειλημμένα τον Αυστραλό ιμπερισονιστή ζωγράφο John Peter Russell, ο οποίος του γνώρισε τον ιμπρεσιονισμό και το έργο του προσωπικού του φίλου αλλά ακόμα άγνωστου Ολλανδού Vincent van Gogh.

Ως συνέπεια, το προσωπικό στιλ του Matisse άλλαξε δραματικά, και ο ίδιος αργότερα θα πει: «Ο Russell ήταν ο δάσκαλός μου και ο Russell μου εξήγησε την θεωρία των χρωμάτων».

 

170px-Reading henri matisse

 

 

Ο Matisse επηρεάστηκε επίσης από τους Nicolas PoussinAntoine WatteauEdouard Manet, Cézanne, Gauguin, Signac, καθώς επίσης και από τον Auguste Rodin, και την Ιαπωνική τέχνη. Μελέτησε με πάθος τα έργα των ζωγράφων και μάλιστα χρεώθηκε για να αγοράσει έργα των αγαπημένων του ζωγράφων.

Μεταξύ των έργων που είχε σπίτι του ήταν μια γύψινη προτομή του Rodin, ένας πίνακας του Gauguin, ένα σχέδιο του van Gogh, αλλά και το υπέροχο έργο του Cézanne, με τις Τρεις Λουόμενες. Στο έργο του Cezanne, o Matisse βρήκε την κύρια πηγή έμπνευσής του.

 
 

Την ίδια χρονιά (1898) παντρεύεται την Αμελί Παρέρ και πηγαίνουνε ταξίδι μέλιτος στο Λονδίνο, όπου γνωρίζει και θαυμάζει τους πίνακες του Τέρνερ, στη Εθνική Πινακοθήκη. Ένα χρόνο μετά, δημιουργεί τα πρώτα γλυπτά του και γεννιέται κι ο γιός του Ζαν. Το 1900 αποκτά και δεύτερο γιό, τον Πιέρ κι  η σύζυγός του ανοίγει ένα κατάστημα μόδας.

 

Η πρώτη του προσωπική έκθεση έγινε στην γκαλερί Vollard's το 1904 (χρονιά με την οποία γνωρίστηκε με τον κατά 12 χρόνια νεότερό του Pablo Picasso), χωρίς να σημειώσει σημαντική επιτυχία. 

 

Matisse-Woman-with-a-Hat

 

Το 1905 χαρακτηρίζεται ως "Φωβιστής" (το πρώτο avant-garde κίνημα στο γύρισμα του αιώνα.) και γνωρίζει τη Γερτρούδη και τον Λεό Στάϊν. Το ζεύγος των Gertrude και Leo Stein αγόρασε το έργο του «Γυναίκα με καπέλο», κάτι που είχε σημαντική ψυχολογική επίδραση στον καλλιτέχνη που βασανιζόταν από την κακή υποδοχή των έργων του.

 

Ακολούθησαν ομαδικές εκθέσεις, σκληρές κριτικές αλλά και έπαινοι.

 

Ο Matisse είχε μακρά σχέση με τον Ρώσο συλλέκτη Sergei Shchukin, για τον οποίο δημιούργησε ένα από τα διασημότερα έργα του, το «LaDanse», όταν το 1909 ο Σούκιν του παραγγέλνει τα έργα "Χορός" & "Μουσική" και μετακομίζει στο Ισί-Λι-Μολινό.

 

300px-La danse I by Matisse culturecy

 

 

Το 1912 περνά περίπου τρεις μήνες στο Μαρόκο κι επιστρέφει στο Παρίσι. Την επόμενη χρονιά, ο Στραβίνσκι κι ο Ντιαγκίλεφ, του αναθέτουνε τη δημιουργία των σκηνικών και των κοστουμιών της παράστασης "Το Τραγούδι Του Αηδονιού".

    

Το 1930 πάει στηΤαϊτήγια να διακοσμήσει το  Ίδρυμα Μπαρνς.

 

Το 1941 προσβάλλεται από καρκίνο του εντέρου, αλλά γλυτώνει τον θάνατο, χάρη σ' έγκαιρη επέμβαση, ο ζωγράφος άρχισε να χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο, κάτι που χρειάστηκε μέχρι το θάνατό του..

 

 

blue nude iiiiiiiv hm 202 hi

 

Συνέχισε ωστόσο να ζωγραφίζει, παράγοντας έργα που ήταν πρωτοπόρα και ριζοσπαστικά όπως την σειρά «Μπλε Γυμνά»  και το βιβλίο με πολύχρωμα κολάζ «Jazz» (1947). Ο ίδιος απόλυτα εκτός της πολιτικής, συγκλονίστηκε από το φυλακισμό και το βασανισμό της αντιστασιακής κόρης του Marguerite στον στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück.

 

Matis

 

 

Στα τελευταία του χρόνια, ο Ματίς εστράφη στα βιτρώ ως νέο μέσο της καλλιτεχνικής έκφρασης. Σε ηλικία ογδόντα ενός ετών (1948) έστεψε τη σταδιοδρομία του με τη δημιουργία του νέου παρεκκλησιού του Rosary of Dominican Nuns of Venice, στη Βαρνς.

 

Το 1951 ολοκλήρωσε τον σχεδιασμό του εσωτερικού, των παραθύρων και της διακόσμησης του παρεκκλησίου, κάτι που έκανε λόγω της στενής φιλίας του με την δομινικανή καλόγρια Jacques-Marie. Μεταξύ των σημαντικών χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του μικρού παρεκκλησιού, το οποίο ο Ματίς θεωρούσε ως το αριστούργημά του, είναι τα βιτρώ του.

 

rose window

 

 

Ακόμα κι όταν καθηλώθηκε σε ένα κρεβάτι στο στούντιό του, ο Ματίς ανέπτυξε μια τεχνική για τις μεγάλες συνθέσεις. Αναμίγνυε αρχικά τα χρώματα στις ακριβείς αποχρώσεις που ήθελε με gouache. Είχε μεγάλα φύλλα χαρτιού χρωματισμένα με αυτά τα χρώματα και έκοβε με το ψαλίδι τα κομμάτια του σχεδίου του για πατρόν. Κατόπιν οι βοηθοί του κάρφωναν τα σχέδια μαζί στον τοίχο απέναντι από το κρεβάτι του επιτρέποντας στον Ματίς να κάνει ακριβείς αναθεωρήσεις στο σχέδιο.

 

Χρησιμοποίησε αυτήν την τεχνική για το σχέδιο των παραθύρων στο παρεκκλησι της Βενετίας αλλά και για το memorial window στην Union Church. 

 

Μια από τις καλλιτεχνικές προκλήσεις που αντιμετώπισε ο Ματίς καθώς προχωρούσε με το σχέδιο του rose window, ήταν ότι έπρεπε να εργαστεί με τα διαχωριστικά του υπάρχοντος παραθύρου. Κάποιος λιγότερο τολμηρός θα είχε αρνηθεί να αναλάβει το πρόβλημα του να δημιουργήσει μέσα στα περιοριστικά πλαίσια ενός νεογοτθικού ρόδακα.

28598-mat

 

Το 1952 ίδρυσε ένα μουσείο για το έργο του στην γενέθλια πόλη του.

 

Ο Matisse έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών, το 1954, ύστερα από καρδιακή προσβολή. Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο της Notre Dame de Cimiez, κοντά στη Νίκαια.

 

Κάθε μία από τις εικόνες που ακολουθούν αποτελεί ορόσημο, βήμα μιας τεχνικής η οποία μετουσιώθηκε σε τέχνη –και αναγνωρίσθηκε ως τέτοια– στις αρχές του 20ού αιώνα: της φωτογραφίας.

Και ενώ μπορούμε εύκολα να ανακαλέσουμε ιστορικές ή εμβληματικές εικόνες του 20ού αιώνα –χάρη στην ανατύπωση τους, αρχικά, και τη δημοσίευσή τους στο διαδίκτυο, αργότερα–, οι φωτογραφίες που άνοιξαν δρόμους κατά τη διάρκεια του 19ου (και ως την αυγή του 20ού) αιώνα είναι λιγότερο γνωστές.

Ας γνωρίσουμε μερικές από αυτές.

1820-1870

1.culturecy

 

Ο Καρδινάλιος του Αμπουάζ (λεπτομέρεια), 1826, του Νικηφόρου Νιεπς (Joseph Nicéphore Niépce). Ο Νιεπς θεωρείται ο εφευρέτης της φωτογραφίας. Η συγκεκριμένη είναι μια από τις πρώτες φωτογραφίες που αποτύπωσε με την τεχνική της ηλιογραφίας.

 

 

2.culturecy

Η ανοιχτή πόρτα, 1843, Ουίλιαμ Χένρι Φοξ Τάλμποτ (William Henry Fox Talbot). Η φωτογραφία τραβήχτηκε με τη φωτογραφική μηχανή που εφηύρε ο Τάλμποτ το 1835 (και η γυναίκα του βάφτισε «ποντικοπαγίδα», διότι αυτό της θύμιζε). Είναι μια από τις πρώτες φωτογραφικές μηχανές και με αυτήν τραβήχτηκε το πρώτο «αρνητικό» στην ιστορία της φωτογραφίας.

 

3.culturecy

Βοτανική: δείγμα, c 1840, Ουίλιαμ Χένρι Φοξ Τάλμποτ (William Henry Fox Talbot). Από το πρώτο εικονογραφημένο με φωτογραφίες βιβλίο που κυκλοφόρησε ποτέ.

 

4.culturecy

Δαγεροτυπία του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου, ανώνυμου φωτογράφου. Η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών χάρισε στην ανθρωπότητα την εφεύρεση του Λουί Νταγκέρ το 1839 ─ αλλά ήταν τόσο ακριβή ώστε, με την ανακάλυψη της μεθόδου υγρού κολλόδιου τη δεκαετία του 1850, η χρήση της εγκαταλείφθηκε.

 

5.culturecy

Πορσελάνινα αντικείμενα, 1844, Ουίλιαμ Χένρι Φοξ Τάλμποτ (William Henry Fox Talbot).

 

6.culturecy

Ο ιπποπόταμος στον ζωολογικό κήπο, 1852, Χουάν Κάρλος Μαρία Ισίδρο (Juan Carlos Maria Isidro). Η φωτογραφία αυτή από τον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου είναι κατά πάσα πιθανότητα η πρώτη φωτογραφική αποτύπωση ιπποπόταμου.

 

7.culturecy

Η κοιλάδα της σκιάς του θανάτου, 1855, Ρότζερ Φέντον (Roger Fenton). Η εικόνα ενός πεδίου μάχης από τον πολέμο της Κριμαίας. Ορισμένοι ερευνητές έχουν διατυπώσει την άποψη ότι οι μπάλες κανονιού που απεικονίζονται έχουν προστεθεί εκ των υστέρων από τον φωτογράφο για να κάνουν τη φωτογραφία πιο δυνατή ─ αν κάτι τέτοιο ισχύει, τότε μπορούμε να κάνουμε λόγο για την πρώτη επεξεργασμένη φωτογραφία της ιστορίας.

 

8.culturecy

Πορτρέτο ασθενούς στο άσυλο του Σάρεϊ, c 1855 από τον Δρ. Χιου Ουέλτς Ντάιαμοντ (Dr Hugh Welch Diamond). Ο Ντάιαμοντ ήταν ψυχίατρος και φωτογράφος που συνήθιζε να φωτογραφίζει τους ασθενείς του για να κρατάει αρχείο της έκφρασης του προσώπου τους. Πίστευε πως οι καλοτυπίες του θα βοηθούσαν στην αγωγή ατόμων με προβλήματα διανοητικής υγείας.

 

9.culturecy

Οι δύο τρόποι ζωής, 1857, Oscar Rejlander. Πρώιμη φωτογραφική σύνθεση αποτελούμενη από 30 εικόνες.

 

 

10.culturecy

Γυμνό, c 1855. Αυτή η επιχρωματισμένη στερεοσκοπική φωτογραφία είναι ειδικά σχεδιασμένη ώστε να δίνει την ψευδαίσθηση τρισδιάστατης εικόνας. Ο εφευρέτης της, Sir Charles Wheatstone, είναι εκείνος που επινόησε και την κονσερτίνα.

 

 

11.culturecy

Η βασίλισσα Βικτώρια, c.1856, Ρότζερ Φέντον.

 

 

12.culturecy

Νεκρή φύση με κούπα από ελεφαντόδοντο και φρούτα, 1860, Ρότζερ Φέντον.

 

Δεκαετία του 1870 – αρχές 20ού αιώνα

 

13.culturecy

Περιμένω, 1872, Τζούλια Μάργκαρετ Κάμερον (by Julia Margaret Cameron). Η Κάμερον, μια από τις πρωτοπόρους γυναίκες φωτογράφους της εποχής της, άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία στην ηλικία των 48 ετών. Είχε το στούντιο της σ’ ένα διαμορφωμένο κοτέτσι στο πίσω μέρος του κήπου του σπιτιού της στο Isle of Wight, κι εκεί τράβηξε τα πορτρέτα διάσηπων προσωπικοτήτων της βικτωριανής εποχής, από τον Άλφρεντ Τένισον έως τον Κάρολο Δαρβίνο. Η συγκεκριμένη φωτογραφία της ανιψιάς της Rachel Gurney να φοράει φτερά κύκνου, παραπέμπει σε αναγεννησιακό ερωτιδέα.

 

 

14.culturecy

Οι χωρικοί της Καλουτάρα, 1878, Τζούλια Μάργκαρετ Κάμερον (by Julia Margaret Cameron). Η Κάμερον τράβηξε αυτό το πορτρέτο όταν ζούσε με την οικογένειά της στην Κεϋλάνη (σημερινή Σρι Λάνκα). Η πρωτότυπη λεζάντα λέει: «Ομάδα χωρικών της Καλουτάρα, το κορίτσι 12 ετών και ο άνδρας που λέει πως είναι ο πατέρας της ισχυρίζεται ότι είναι 100 χρονών».

 

 

15.culturecy

Μαζεύοντας νούφαρα, 1886, του Πίτερ Χένρ Έμερσον (Peter Henry Emerson). Οι φωτογραφίες του Έμερσον που έχουν ως υποκείμενα εργάτες που δουλεύουν στα Φενς της Ανατολικής Αγγλίας, καταδεικνύουν το πάθος του για την νατουραλιστική φωτογραφία, σε αντίθεση με την πιο εικονογραφική προσέγγιση των συγχρόνων του.

 

 

16.culturecy

Ο αγρός με τα κρεμμύδια, 1890, Τζορτζ Ντέιβιντσον (George Davidson). Αυτό το ιμπρεσιονιστικό τοπίο τραβήχτηκε με pinhole camera (φωτογραφική μηχανή οπής). Αξίζει να σημειωθεί ότι αργότερα ο Ντέιβιντσον έγινε εκατομμυριούχος επενδύοντας στην εταιρεία Eastman Kodak.

 

 

17.culturecy

Το κοινό περιμένει να δεί την κηδεία ενός αστυνόμου, Λάμπεθ, 1892, Πωλ Μάρτιν (Paul Martin). Ο Μάρτιν ήταν πρωτοπόρος στη χρήση κρυφής φωτογραφικής μηχανής. Την κουβαλούσε πάντοτε μαζί του, κάτω απ’ τη μασχάλη του, τυλιγμένη σε καφέ χαρτί ώστε να μοιάζει με δέμα.

 

 

18.culturecy

Hackenschmidt, ο ρώσος πρωταθλητής, 1895, Πωλ Μάρτιν (Paul Martin). Ο Hackenschmidt ήταν διάσημος για το εντυπωσιακό σώμα που διέθετε, εξ ου και αποτελούσε δημοφιλές θέμα για τους φωτογράφους της εποχής.

 

 

19.culturecy

Πλατεία Λέστερ, Λονδίνο, 1896, Πωλ Μάρτιν (Paul Martin). Οι πρωτοποριακοί πειραματισμοί του Μάρτιν με τη νυχτερινή φωτογραφία κυκλοφόρησαν υπό τη μορφή εικονογραφημένης ιστορίας με τον τίτλο London by Gaslight, στο περιοδικό Amateur Photographer το 1896. Αργότερα, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τις νυχτερινές φωτογραφίες του Μανχάταν του φωτογράφου Άλφρεντ Στίγκλιτς (Alfred Stieglitz).

 

 

20.culturecy

Θάλασσα από σκαλοπάτια, 1903, του Φρέντερικ Χένρυ Έβανς (Frederick Henry Evans). Ο Έβανς, που έγινε γνωστός για την αρχιτεκτονική φωτόγραφία του ─και ιδιαίτερα για τις σπουδές μεσαιωνικών καθεδρικών ναών─, χρησιμοποιεί σ’ αυτή το φωτογραφία το φυσικό φως για να συνθέσει με φροντίδα αυτή την εικόνα του καθεδρικού ναού Wells.

 

 

21.culturecy

Η κρυστάλλινη σφαίρα, c 1904, Gertrude Käsebier. Η συγκεκριμένη αμερικανή φωτογράφος ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που εξελέγη μέλος του συλλόγου με την επωνυμία Linked Ring, ο οποίος είχε ως σκοπό την προώθηση της φωτογραφίας ως μορφή τέχνης.

 

 

22.culturecy

Dans les Coulisses (Στα παρασκήνια), 1906, Robert Leon Demachy. Ο γάλλος εικονογραφικός φωτογράφος επεξεργάζεται χημικά τις εικόνες του για να τους δώσει την όψη ζωγραφικού πίνακα.

 

 

23.culturecy

Νεκρή φύση, Ορτανσία, 1907, Βαρώνος Αντόλφ ντε Μεγιέρ (Adolph de Meyer). Ο ντε Μεγιέρ έκανε αργότερα καριέρα στη Νέα Υόρκη, στα περιοδικά Vogue και Vanity Fair. Ο διάσημος φωτογράφος Σέσιλ Μπίτον τον αποκαλούσε «Ντεμπισύ της φωτογραφίας».

 

 

24.culturecy

Η πύλη του αποχαιρετισμού, c 1916, Φράνσις Τζέιμς Μόρτιμερ (Francis James Mortimer). Η παραστατική εικόνα των στρατιωτών που αποχαιρετούν αγαπημένα πρόσωπα στο σταθμό Βικτώρια του Λονδίνου ήταν σύνθεση αποτελούμενη από περισσότερα από 20 πρωτότυπα αρνητικά.

 

Πηγή: Guardian. Μετάφραση για το http://dimartblog.com/: Μαρία Τσάκος

 

 

 

A 75X100 resize

 

Την Πέμπτη 23 Απριλίου 2015 θα εγκαινιαστεί στην Πινακοθήκη του Δήμου Λακατάμειας η έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας του Ηρόδοτου Ηροδότου με τίτλο «Όψεις», η οποία έχει ως θέμα τον άνθρωπο και τις πόλεις. Οι επισκέπτες της έκθεσης θα έχουν την ευκαιρία να δουν όψεις του κόσμου μέσα από την οπτική γωνία του φωτογράφου και καλλιτέχνη, Ηρόδοτου Ηροδότου.

Με την τέχνη της φωτογραφίας ο Ηρόδοτος ασχολείται σοβαρά τα τελευταία 25 χρονιά. Ιδρυτής του Ομίλου Φωτογραφίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, διετέλεσε πρόεδρος του για τρία χρόνια. Παρακολούθησε πολλά σεμινάρια φωτογραφίας και είναι μέλος της Φωτογραφικής Εταιρείας Κύπρου (Φ.Ε.Κ.). Πήρε μέρος σε διάφορους διαγωνισμούς, τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, όπου διακρίθηκε πολλές φορές. Το 2004 ανακηρύσσεται Φωτογράφος της Χρονιάς από τη Φ.Ε.Κ. Λευκωσίας. Από το 2005 δύο φωτογραφίες του βρίσκονται στο Μουσείο Φωτογραφίας της Καταλονίας στην Ισπανία. Το 2012 καταλαμβάνει την πρώτη θέση στον Παγκύπριο Διαγωνισμό Φωτογραφίας. Με τη ζωγραφική ασχολείται τα τελευταία 15 χρόνια. Ιδρυτικό Μέλος του Ομίλου Τέχνης του Πανεπιστημίου Κύπρου. Παρακολούθησε στη συνέχεια, για ένα χρόνο, μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών «Αιγαία».

Το 2009 κάνει την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής και φωτογραφίας, με τίτλο «Μερτικό στην Τέχνη», η οποία είχε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν ακόμη δύο εκθέσεις, το 2010 με τίτλο «Καμώματα μιας τέχνης ταπεινής» και το 2012 «Ματιές».

Ο Ηρόδοτος γεννήθηκε το 1970 στο κατεχόμενο χωριό Άγιος Γεώργιος Σολέας. Σπούδασε Επιστήμες της Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και σήμερα ασκεί το επάγγελμα του δασκάλου στη Δημόσια Εκπαίδευση.

Τα εγκαίνια της έκθεση θα τελέσει ο έντιμος Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού, κ. Κώστας Καδής την Πέμπτη 23 Απριλίου στις 18:00.

Πληροφορίες για την έκθεση:
Διάρκεια έκθεσης: 23 – 30 Απριλίου 2015

Ώρες λειτουργίας:
Καθημερινές 6:00μ.μ. – 8:30μ.μ.
Σαββατοκύριακο 10:00π.μ. – 1:00μ.μ. και 6:00μ.μ. – 8:30μ.μ.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 99693246

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

artseeen culturecy

 

Την Παρασκευή 27 Μαρτίου στις 7.30 μ.μ, η Art Seen – Contemporary Art Projects & Editions, μια πολιτιστική πλατφόρμα ανταλλαγής στη σύγχρονη τέχνη στο κέντρο της Λευκωσίας, ανοίγει τις πόρτες της στο φιλότεχνο κοινό και σας προσκαλεί στην πρώτη ομαδική έκθεση που διοργανώνει, με τίτλο Πολλαπλότητες. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα τελέσει ο Δήμαρχος Λευκωσίας κ. Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης.

Με την ευκαιρία της πρώτης έκθεσης, δεκατρείς καλλιτέχνες από την Κύπρο και το εξωτερικό, έχουν κληθεί (commission) να δημιουργήσουν καινούρια έργα στη μορφή των πολλαπλών εκδόσεων (limited editions prints & multiples). Τα έργα που θα παρουσιαστούν δημιουργήθηκαν ειδικά για την Art Seen Editions μετά από πρόσκληση της ιδρύτριας Mαρίας Στάθη. Τα έργα περιλαμβάνουν εκτυπώσεις σε αρχειακό χαρτί, φωτογραφίες (c-prints), κολάζ, μεταξοτυπίες, τυπώματα, γλυπτά και σχέδια με μολύβι που φτιάχτηκαν με μικρές διαφοροποιήσεις (unique variations).

Στις 27 Μαρτίου λοιπόν, επιλέγουμε να δούμε τέχνη: να παρατηρήσουμε, να νιώσουμε και να κατανοήσουμε τη σύγχρονη οπτική γλώσσα μιας ομάδας καλλιτεχνών που 'μιλά' χρησιμοποιώντας το καινοτόμο μέσο, για το εικαστικό λεξιλόγιο της Κύπρου, των πολλαπλών εκδόσεων. Η έκθεση αποτελεί μια πρόταση που ανυπομονούμε να μοιραστούμε μαζί σας! Ευελπιστούμε με αυτόν τον τρόπο να σας παρασύρουμε σε ένα διάλογο από τον οποίο να προκύπτει μια εμπλουτισμένη αντίληψη του όρου "σύγχρονη τέχνη".

Μαρία Στάθη
Ιδρύτρια & Διευθύντρια

Ώρες λειτουργίας
Τετάρτη-Παρασκευή: 10.00-13.00 & 14.00-18.00
Σάββατο: 10.00-13.00 και με ραντεβού.

Από την Παρασκευή 27 Μαρτίου ως το το Σάββατο 9 Μαΐου

Art Seen, Cronos Court, Λεωφόρος Μακαρίου 66Β, Λευκωσία
Email:
Τηλέφωνο: 99624090

basquat1 culturecy

 

Παρουσιάζονται τον επόμενο μήνα στο μουσείο του Μπρούκλιν

 

Από την ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ για το LIFO

 

Ο Jean-Michel Basquiat ήταν, ένας από τους λίγους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 80 που διήνυσε με εκτυφλωτική ταχύτητα την απόσταση από τα γκράφιτι στη ζωγραφική, από τους δρόμους στις μεγάλες γκαλερί από τη ζωή στους δρόμους στη διασημότητα, το γκλαμ της δεκαετίας και το θάνατο.

Ξεκίνησε από τα βαγόνια των τρένων που κάλυπτε με εκτυφλωτικά χρώματα, και αν ξεχώρισε για κάτι ήταν ότι μέσα στα γεμάτα παιδικότητα σχέδιά τους κρυβόταν ποίηση, νόημα, έννοιες.

Ο Μπασκιά κρατούσε συνεχώς σημειώσεις. Οκτώ από τα σημειωματάριά του, που ανήκουν στη συλλογή του Larry Warsh, θα εκτεθούν τον επόμενο μήνα στο Μουσείο του Μπρούκλιν. Τα τέσσερα πιο γεμάτα με σημειώσεις είναι από την περίοδο 1981-1982. Οι τελευταίες σημειώσεις του έγιναν ένα χρόνο πριν από το θάνατό του, το 1987.

Στα τετράδια του υπάρχει ένα συνονθύλευμα καταχωρήσεων. Στίχοι, συνθήματα, μάντρα, θραύσματα σεναρίων. Ο Μπασκιά εγκατέλειψε το σχολείο αλλά ήταν ένας άπληστος αυτοδίδακτος. Μάζευε εικόνες λέξεις και μουσική από παντού. Ήταν ένας ποιητής του καιρού του από ένστικτο. Οι λέξεις του σχηματίζουν μια ισχυρή εικόνα. Οι σημειώσεις του ήταν η πρώτη ύλη για τους μεγάλους του πίνακες, ημερολόγια και χάρτες και τεράστιοι πίνακες ονομάτων.

 

basquat2 culturecy

Philistines - Jean-Michel Basquiat

 

basquat3 culturecy

Bird on Money - Jean-Michel Basquiat

 

basquat4 culturecy

Leeches - Jean-Michel Basquiat

 

basquat5 culturecy

King Brand - Jean-Michel Basquiat

 

basquat6 culturecy

O Μπασκιά στη Νέα Υόρκη

 

basquat7 culturecy

Μια λίστα με ονόματα διασήμων γραμμένη περίπου το 1987

 

basquat8 culturecy

Λέξεις και σχέδια προσεκτικά τοποθετημένα, πρώτος καμβάς για τα έργα του

 

basquat9 culturecy

Σελίδα από το ημερολόγιο του 80-81

 

basquat10 culturecy

Σημειώσεις που αναφέρονται στους ερασιτεχνικούς αγώνες μποξ που έβλεπε όταν ήταν παιδί

 

 

basquat11 culturecy

Ένας ψαλμός γραμμένος γύρω στο 1987, ένα αφηγηματικό ποίημα υπαινίσσεται τον εθισμό και τη δημιουργική διαδικασία

 

basquat12 culturecy

Σκίτσο με στέμμα και την υπογραφή του από το 1980-81

 

Thursday, 25 December 2014 00:00

MARK ROTHKO

Written by

mark rothko1 culturecy

 

Ο Markus Rotkowičs, καλύτερα γνωστός ως Mark Rothko γεννήθηκε στο Daugavpils της Λετονίας στις 25 Σεπτεμβρίου του 1903. Το 1913 έφυγε από τη γενέτειρα του και μετακόμισε με την οικογένειά του στο Πόρτλαντ, Όρεγκον (ΗΠΑ).

Μεταξύ 1921 και 1923, παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο Yale, New Haven, του Connecticut. Την επόμενη χρονιά εγκατέλειψε τις σπουδές του και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και σπούδασε με τον Max Weber (1881 – 1961 αμερικάνος ποιητής και ζωγράφος) στο Art Students League.

 

Mark-Rothko-Art Students League culturecy

 Art Student League

 

Η πρώτη παρουσία στον καλλιτεχνικό χώρο ήταν σε ομαδική έκθεση το 1928 στο Opportunity Galleries of New York.Τα επόμενα χρόνια ανέπτυξε μια βαθιά φιλία με άλλους μεγάλους καλλιτέχνες όπως Milton Avery (1885 –1965 ιμπρεσιονιστής ζωγράφος) και Adolph Gottlieb (1903 - 1974 ζωγράφος που ασχολήθηκε με τον εξπρεσιονισμό και το αφηρημένο).

Το 1933 επέστρεψε στο Πόρτλαντ και διοργάνωσε την πρώτη ατομική του έκθεση. Την ίδια χρονιά ακολούθησε μια άλλη ατομική έκθεση στη Νέα Υόρκη, στην Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης.

 

proti ek8esi rothko culturecy

 Πίνακας από την πρώτη έκθεση του Rothko

 

Το 1935 ήταν ένας από τους ιδρυτές του The Ten, ομάδας που ασχολείτο με την έρευνα στον εξπρεσιονισμό και το αφαιρετικό.

Μεταξύ 1936 και 1937 ζωγραφίζει για το Federal Art Project, ένα εκτεταμένο πρότζεκτ που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Ύφεσης της δεκαετίας του 1930 με την εποπτεία του Προέδρου Franklin D. Roosevelt, και συναντιέται με τον Μπάρνετ Νιούμαν (Barnett Newman (1905 – 1970 ζωγράφος και γλύπτης που απογοητευμένος από τον εξπρεσιονισμό, ακολούθησε το σουρεαλισμό).

 

Rothko Mark 1903-1970 - 1936-37 Untitled - Woman and Girl by a Window National Gallery of Art Washington DC culturecy

1936-37 Untitled - Woman and Girl by a Window (National Gallery of Art, Washington DC)

 

Ήδη από το τέλος της δεκαετίας του ’30 ο Rothko άλλαξε το στιλ του από παραστατικό σε σουρεαλιστικό και σταμάτησε να ζωγραφίζει την ανθρώπινη μορφή. Θεωρούσε πως δεν κάλυπτε τις ανάγκες του και επιπλέον είχε την άποψη πως όποιος τη χρησιμοποιούσε δεν έκανε τίποτε άλλο από το να την ακρωτηριάζει. Έτσι αναγκάστηκε να βρει άλλους τρόπους έκφρασης μέσω των οποίων απέρριψε τη δεξιοτεχνία. Όπως εξάλλου διακήρυττε, η τέχνη δεν είναι κατασκευή.

Άρχισε να συνεργάζεται στενά με Gottlieb, αναπτύσσει ένα στυλ ζωγραφικής με μυθολογικό περιεχόμενο, και στοιχεία που προέρχονται από την πρωτόγονη γλώσσα της τέχνης.

«Εμμένω στη υλική πραγματικότητα του κόσμου και στην ουσία των πραγμάτων. Απλώς διευρύνω την έκταση αυτής της πραγματικότητας επεκτείνοντας σ΄ αυτή ιδιότητες που σχετίζονται με τις εμπειρίες στο πιο οικείο περιβάλλον μας» δήλωνε εκείνη την εποχή.

Περί το 1945 πλησίασε τις τεχνικές, το στυλ και τις εικόνες του σουρεαλισμού και χάρη στη συλλέκτρια τέχνης Peggy Guggenheim (1898 - 1979), θα παρουσιάσει μια ατομική έκθεση στην γκαλερί Art of This Century της Νέας Υόρκης, μιας γκαλερί που έδινε έμφαση στον σουρεαλισμό και πέρασαν από το χώρο της μεγάλα ονόματα του παγκόσμιου καλλιτεχνικού στερεώματος όπως οι Jean Arp, Georges Braque, Victor Brauner, Giorgio de Chirico, Salvador Dalí, Max Ernst, Alberto Giacometti, Wassily Kandinsky, Fernand Léger, André Masson, Roberto Matta, Joan Miró, Pablo Picasso and Yves Tanguy.


Το έργο του επικεντρώνεται σε βασικά συναισθήματα, συχνά συμπληρώνοντας μεγάλους καμβάδες με λίγα έντονα χρώματα και μικρές λεπτομέρειες ώστε να γίνετε μόλις κατανοητό. Σε αυτό μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως πρόδρομος των ζωγράφων των πεδίων χρώματος.

Επιθυμία του ήταν να δημιουργήσει ένα φανταστικό χώρο τον οποίο μπορούσαν να μοιραστούν τόσο ο καλλιτέχνης όσο και το κοινό του. «Θέλω να σας ξαναβάλω μέσα» είχε τονίσει σε συνέντευξη του στον Ουίλιαμ Σάιτζ το 1952

Είναι στην πραγματικότητα στα τέλη της δεκαετίας του '40 και στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 που ανέπτυξε το ώριμο ύφος του. Ορθογώνια με λαμπερά χρώματα να ξεχωρίζουν στον καμβά που πλανάται πάνω από την επιφάνεια του, όπως το νούμερο 10.

 

Number 10 rothko culturecy

Number 10 Rothko

 

Ωστόσο Rothko παρέμεινε σχετικά άγνωστος μέχρι το 1960, Δίδασκε τέχνη πρώτα στο Brooklyn Jewish Academy Centre και στη συνέχεια στο California School of Fine Arts of San Francisco.
Αργότερα εργάστηκε με τους William Baziotes, David Hare και Robert Motherwell στο ίδρυμα The Subjects of the Artist στη Νέα Υόρκη. Εκείνα τα χρόνια αναπτύσσει φιλίες με τον William Congdon και τον Ιταλό καλλιτέχνη Toti Scialoja.

Μετά το 1958 ο μεγάλος εξπρεσιονιστής της αφηρημένης τέχνης εγκατέλειψε την παλέτα με τα φωτεινά χρώματα για ένα τραγικό και ενδεχομένως προφητικό χρώμα, το μαύρο.

Όταν ο Γερμανός αρχιτέκτονας Λούντβιχ Μις βαν ντερ Ρόε συνέλαβε το σχέδιο του Κτιρίου Σίγκραμ με τις στιλπνές, απόλυτα μινιμαλιστικές όψεις του αποτελεί επιβλητικό μνημείο της Νέας Υόρκης: το επιφανές κτίσμα του αριθμού 375 της Παρκ Αβενιου (χαρακτηρίστηκε Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο το 2006),

 

rothko culturecy

 

σε συνεργασία με τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Φίλιπ Τζόνσον, θέλησε αυτό το γιγαντιαίο οικοδόμημα με τους 38 ορόφους, του οποίου η κορυφή αγγίζει τα 156,9 μέτρα, να εκφράζει τη λιτότητα και το προσωπικό του δόγμα «Less is more» («Το λιγότερο είναι περισσότερο»). Στη βάση του παραλληλεπιπέδου με το μπρούντζινο χρώμα που ακουμπά στη γρανιτένια πλατεία σχεδίασαν το εστιατόριο «Four Seasons», όπου Philip Johnson ανέθεσε στο Rothko να ζωγραφίσει μια σειρά τοιχογραφιών για το εστιατόριο , ένα σχέδιο για το οποίο εργάστηκε για περισσότερο από ένα χρόνο.
Μόλις ολοκληρώθηκε το έργο, ο Rothko δεν ήταν χαρούμενος να δει τους πίνακές του ως σκηνικό για ένα εστιατόριο, γι 'αυτό έδωσε εννέα από τα καφέ και μαύρο στην Tate Gallery, στην οποία εξακολουθεί να παρουσιάζεται μια εγκατάσταση σχεδιασμένη από τον ίδιο Rothko.

 

No. 5- Mark rothko culturecy

Black and Brown no.5

 

Το 1967 εργάστηκε πάλι με τον αρχιτέκτονα Philip Johnson σε μια τοιχογραφία για μια εκκλησία στο Χιούστον του Τέξας, δημιουργώντας 14 έργα με θέμα για εγκατάσταση.

Πολλά άλλα έργα του Rothko βρίσκονται διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο σε πολλά σημαντικά μουσεία.

rothko 1 500 culturecy

 

Σωματικά φθαρμένος και άρρωστος για μεγάλο χρονικό διάστημα από κατάθλιψη, νωρίς το πρωί της 25 Φεβρουαρίου 1970 αυτοκτόνησε στο στούντιό του στη Νέα Υόρκη, κόβοντας τις φλέβες του αριστερού καρπού με μια χαρακιά βαθύτερη από ό, τι στο δεξί χέρι, κόβοντας έτσι και την αρτηρία και καταναλώνοντας δύο μπουκάλια βαρβιτουρικά (ένυδρη χλωράλη). Το σώμα βρέθηκε από το βοηθό του Oliver Steindecker στις εννέα το πρωί, μέσα σε μια λίμνη αίματος μπροστά από το νεροχύτη και δίπλα σε ένα ξυράφι. Στη συνέχεια ο Oliver επικοινώνησε αμέσως τον ψυχίατρο του καλλιτέχνη και τον καρδιολόγο του , ο οποίος, αφού εξέτασε το πτώμα, διαπίστωσε ότι είχε πεθάνει 6 έως 8 ώρες. Δύο μέρες μετά πραγματοποιήθηκε η κηδεία του.

Την επόμενη χρονιά εγκαινιάστηκε στο Χιούστον, το Παρεκκλήσι του Ρόθκο στην εκκλησία στην οποία εκτίθεται η εγκατάστασή του από το 1967. Μετά το θάνατό του, ο ορισμός της κληρονομιάς του έγινε το αντικείμενο μιας διάσημης δικαστικής υπόθεσης.

 

rothko chapel culturecy

Rothko Chapel

 

Η φήμη του Rothko μεγάλωσε αδυσώπητα και το 2000,  έγινε ένας από τους πιο ακριβούς καλλιτέχνες στον κόσμο. Η ζωγραφική του White Center (Yellow, Pink και Levanda on Rose) πωλήθηκε το Μάιο του 2007 στον οίκο Sotheby στη Νέα Υόρκη για το ποσό ρεκόρ των 72.840.000 δολάρια, υπερτριπλασιάζοντας την αξία του και

rothko-white-center culturecy

 

καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ του καλλιτέχνη, από τον Νοέμβριο του 2005 του οίκου Christie, στη Νέα Υόρκη όπου το Αφιέρωμα στον Ματίς πωλήθηκε για 22.410.000 δολάρια.

 

rothko 0 culturecy

Αφιέρωμα στο Ματίς


περισσότερες πληροφορίες για τον Ρόθκο στο: http://www.markrothko.org/

γράφει η Αναστασία Βουτσά για το artmag.gr

Η φωτογραφία είναι το πλέον διαδεδομένο μέσο του αιώνα μας. Αποτελεί ένα είδος «γλώσσας» που επιτρέπει την οπτική επικοινωνία ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Ωστόσο, είναι δύσκολο δύο ή περισσότερα διαφορετικά άτομα να προσεγγίσουν το ίδιο ακριβώς θέμα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτή η πολυπλοκότητα στην καλλιτεχνική απόδοση του θέματος στην τέχνη της φωτογραφίας, σε συνδυασμό με την «συγγένεια» της τέχνης με την τέχνη της ζωγραφικής, την έχει καταστήσει ένα από τα πιο διαδεδομένα σύγχρονα μέσα στον χώρο της τέχνης.

 

1.culturecy

 

Όπως όλες οι καλλιτεχνικές πρακτικές, έτσι και η φωτογραφία υπακούει τις περισσότερες τουλάχιστον φορές σε κάποιες βασικές αρχές που αφορούν την σύνθεση, την οπτική γωνία, την επιλογή του θέματος και τα χρώματα της εικόνας. Οι κανόνες αυτοί, είναι όμοιοι με εκείνους που υπάρχουν στο σχέδιο και στη ζωγραφική και από εκεί τους έχει κληρονομήσει και η φωτογραφία. Φυσικά, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο μέσα; ενώ ο ζωγράφος έχει λευκό χαρτί ή καμβά για να στήσει το θέμα του και να επιλέξει τη σύνθεσή του, ο φωτογράφος, πρέπει ο ίδιος να αποφασίσει ποιο αντικείμενο θα τοποθετήσει που, και για ποιον λόγο. Κάθε τέτοια μικρή ή μεγάλη επιλογή που αφορά στη σύνθεση της εικόνας ή στο κάδρο όπως λέγεται στον κόσμος της φωτογραφία, έχει και διαφορετική ανάγνωση στο μάτι του θεατή.

Μιλώντας για καλλιτεχνική φωτογραφία, θα ήταν σωστό να αποσαφηνίσουμε ότι οι κανόνες για τους οποίος πρόκειται να μιλήσουμε είναι περισσότερο ευέλικτοι σε σχέση με άλλα είδη φωτογραφίας όπως για παράδειγμα στην αρχιτεκτονική φωτογραφία, η στη φωτογραφία της ειδησεογραφίας ή τη φωτογραφία μόδας. Στην καλλιτεχνική φωτογραφία, οι πειραματισμοί και το παιχνίδι του φωτογράφου με τους κανόνες της σύνθεσης μπορούν να επιφέρουν ποικίλα και ενδιαφέροντα αποτελέσματα.

 

2.culturecy

 

Ας μιλήσουμε όμως λίγο για τη σύνθεση. Οι βασικές της αρχές της ξεκίνησαν να αναπτύσσονται από την αρχαιότητα, μια εποχή της οποίας τα ευρήματα στηρίζονταν κυρίως στην παρατήρηση. Η σύνθεση είναι η οργάνωση και η διάταξη όλων των στοιχείων ενός έργου σε ένα ενιαίο σύνολο. Στην αρχαία Ελλάδα, οι παρατηρήσεις αναφορικά με τη σύνθεση βρήκαν τη τέλεια εφαρμογή στην κατασκευή του Παρθενώνα που οι αναλογίες του εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να ορίζουν τους κανόνες της σύνθεσης και της αρμονίας.

Όπως και στην ζωγραφική έτσι και στην φωτογραφία, τα στοιχεία του έργου πρέπει να τοποθετούνται κατά κανόνα μέσα στον χώρο που ο καλλιτέχνης ορίζει ως το πεδίο της σύνθεσής του. Στον κόσμο της φωτογραφία, αυτός ο χώρος ονομάζεται κάδρο και εκεί οφείλουν να βρίσκονται όλα τα σημαντικά στοιχεία που θα κάνουν το έργο του καλλιτέχνη να φαίνεται ενδιαφέρον και θελκτικό για το μάτι.

Καθώς μια οπτική εικόνα «διαβάζεται» με την φορά της ανάγνωσης, δηλαδή από τα αριστερά προς τα δεξιά, ο πιο σημαντικός κανόνας της σύνθεσης είναι τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά στοιχεία ενός έργου να βρίσκονται κάπου στη μέση και προς τα αριστερά του κάδρου προκειμένου να μην χαθεί η προσοχή του θεατή και να του τραβήξει αμέσως το ενδιαφέρον. Για τον φωτογράφο που απαθανατίζει τον ήδη υπάρχοντα χώρο χωρίς να προσθέτει δικά του στοιχεία στη σύνθεσή του, όπως συμβαίνει στη ζωγραφική, κάτι τέτοιο θέλει ιδιαίτερη προσοχή και υπομονή για να βρεθεί ο κατάλληλος τόπος και χρόνος.

 

3.Jasper van culturecy

 

Χωρίζοντας τη συνολική σύνθεση σε τρίτα, οι γραμμές που τέμνονται μας δείχνουν τα σημεία τομής των τρίτων που αποτελούν τα δυνατά σημεία του κάδρου. Τα στοιχεία που βρίσκονται εκεί αναδεικνύονται και τονίζονται πιο έντονα. Αυτό το γεγονός σε συνδυασμό με την φορά της ανάγνωσης μια εικόνας ορίζουν την ερμηνευτική σημασία και αξία που έχει το κάθε στοιχείο του κάδρου μας. Ο κανόνας των τρίτων είναι πολύ σημαντικός στην τέχνη της φωτογραφίας και έχει πλήρη εφαρμογή και ιδιαίτερη αξία στις φωτογραφίες τοπίου.

 

4.Jasper van culturecy

 

Η προοπτική, σε αντίθεση με την ζωγραφική, είναι κάτι που ενυπάρχει στην τέχνη της φωτογραφίας μιας και το έργο δημιουργείται βασισμένο σε στοιχεία της πραγματικότητας. Σε αντίθεση με τον ζωγράφο που δημιουργεί την ψευδαίσθηση του βάθους, δηλαδή την προοπτική, προσέχοντας το μέγεθος και την ακριβή τοποθέτηση των στοιχείων του σε τέτοια διάταξη ώστε τα αντικείμενα που βρίσκονται πιο μπροστά στη σύνθεση του να απεικονίζονται μεγαλύτερα από τα πιο πίσω προκειμένου να πετύχει την ορθή απόδοση της προοπτικής, ο φωτογράφος κάτι τέτοιο το βλέπει να συμβαίνει αυτομάτως στην ίδια τη φύση πίσω από τον φακό του. Ωστόσο, είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο που θα πρέπει να το γνωρίζει.

 

5.Antoine Beauvillain culturecy

 

Ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία στην τέχνη της φωτογραφίας είναι το σημείο φυγής. Το σημείο φυγής είναι το σημείο όπου ενώνονται οι γραμμές της προοπτικής ενός σχεδίου. Εάν χωρίσουμε με μια οριζόντια γραμμή τη μέση της εικόνας και ακολουθήσουμε τις παράλληλες γραμμές που δημιουργούν την προοπτική βρίσκουμε το σημείο φυγής μιας φωτογραφίας. Μια εικόνα μπορεί να έχει περισσότερα από ένα σημεία φυγής. Κάτι τέτοιο εξαρτάται από τα στοιχεία που αποτελούν τη σύνθεση. Μερικές φορές, το σημείο ή τα σημεία φυγής μπορεί να βρίσκονται και εκτός του κάδρου μας.

 

6.σημείο φυγής culturecy

 

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, οι κανόνες στην καλλιτεχνική φωτογραφία είναι περισσότερο ελαστικοί και επιτρέπουν τους πειραματισμούς. Το ίδιο ισχύει και για την επιλογή του θέματος που είναι υποκειμενικό και αφορά την προσωπική αισθητική του καλλιτέχνη. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι βασικοί κανόνες αναφορικά με το θέμα που είναι αρκετά σημαντικοί. Όταν επιλέγουμε να φωτογραφίσουμε ένα αντικείμενο ή ένα πρόσωπο, θα πρέπει το μέγεθός του να είναι τέτοιο ώστε να φαίνεται με ακρίβεια μέσα στο κάδρο μας. Δεν μπορούμε για παράδειγμα να φωτογραφίσουμε ένα πρόσωπο σε πολύ μακρινή απόσταση γιατί το αποτέλεσμα δεν θα είναι ένα πορτρέτο αλλά ένα τοπίο.

 

7.Suok-won Yoon Consolation 9  Archival pigment print culturecy

 

Έτσι στα πορτρέτα και σε άλλες φωτογραφίες αντικειμένων για παράδειγμα που τα θέλουμε σε πρώτο πλάνο, πρέπει να απομονώσουμε το κεντρικό θέμα από το φόντο. Αυτό στην φωτογραφία ονομάζεται βάθος πεδίου. Το φόντο με μεγάλες λεπτομέρειες αποσπά το βλέμμα του θεατή από την εικόνα. Έτσι, για να πετύχουμε σωστό βάθος πεδίου και αρμονία στη φωτογραφία μας πρέπει να εστιάσουμε τον φακό μας με μεγάλη προσοχή.

 

8.Πορτρέτο με Βάθος Πεδίου culturecy

 

Το χρώμα παίζει επίσης πολύ σημαντικό ρόλο στην τέχνη της φωτογραφίας αλλά πλέον μπορεί να προσαρμοστεί και με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Επίσης, η ώρα της ημέρας επηρεάζει ιδιαίτερα τη λήψη μιας εικόνας. Οι δύο καλύτερες ώρες για τη λήψη μιας εικόνας είναι τις πρωινές ώρες αφού έχει ανατείλει ο ήλιος καθώς και το απόγευμα πριν το ηλιοβασίλεμα. Τότε οι φωτογραφίες με τη βοήθεια των σκιών που δημιουργούν οι ακτίνες του ήλιου βγαίνουν ατμοσφαιρικές και περισσότερο ενδιαφέρουσες. Η χειρότερη ώρα της ημέρας για τη φωτογραφία είναι το μεσημέρι όπου οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν κάθετα πάνω στη γη.

 

9.Clark Little culturecy

 

Είτε είμαστε ερασιτέχνες φωτογράφοι, είτε επαγγελματίες του είδους, αυτοί είναι κάποιοι από τους πιο βασικούς κανόνες του μέσου που σχετίζονται κυρίως με το αισθητικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα της φωτογραφίας και θα πρέπει να τους έχουμε αδρά στο μυαλό μας την επόμενη φορά που θα πατήσουμε το κουμπί της μηχανής μας για να τραβήξουμε μια φωτογραφία.

Αναστασία Βουτσά (Εικαστικός - Μουσειολόγος)

Ενδεικτική Βιβλιογραφία:

Ανδρόνικος Μ., Ο Πλάτων και η τέχνη. Οι πλατωνικές απόψεις για το ωραίο και τις εικαστικές τέχνες. «Νεφέλη», Αθήνα, 1986.
Dhiraj, R. D., James, J. J. L., Wang, J. Z., Studying Aesthetics in Photographic Images Using a Computational Approach, The Pennsylvania State University, USA.
Ensenberger, P., Focus on Composing Photos, Focal Press, 2011.
Kamps, H. J., Focus on Photographing People, Focal Press, 2011.
Nathan Lyons, Contemporary photographers: The persistence of vision.

 

"Το Νταντά είναι το θεμέλιο της αφηρημένης τέχνης, της ακουστικής ποίησης, ένα σημείο εκκίνησης για την performance art, ένα προανάκρουσμα για τον μετα-μοντερνισμό, μια επιρροή για την pop art, μια γιορτή της αντι-τέχνης η οποία μετέπειτα έμελε να αγκαλιαστεί από αναρχο- πολιτικές χρήσεις στη δεκαετία του 1960 και το κίνημα που έθεσε τα θεμέλια του Σουρεαλισμού".-- Marc Lowenthan, στην εισαγωγή της μετάφρασης του Francis Picabia Είμαι ένα όμορφο Τέρας: Ποίηση, Πεζογραφία και Προβοκάτσια.

 

picabia culturecy

 

από την Αναστασία Βουτσά για το http://www.artmag.gr/

 

Εάν διαβάσουμε με προσοχή το παραπάνω παράθεμα του Marc Lowenthan, το οποίο βρίσκεται στην εισαγωγή της μετάφρασης του έργου του Francis Picabia «Είμαι ένα όμορφο τέρας», μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο Picabia παρόλο που συνδέθηκε κατά καιρούς με διάφορα καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ου αιώνα, δεν έμεινε ιδιαίτερα πιστός σε κανένα από αυτά. Ωστόσο, πειραματίστηκε με αρκετά από αυτά και σε πολλά άσκησε έντονα την επιρροή του.

Ο Francis Picabia [Francisco Maria Martinez Picabia della Torre] γεννήθηκε στις 22 Ιανουαρίου του 1879 στο Παρίσι της Γαλλίας όπου και πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1953. Θεωρείται μιας από τις σημαντικότερες φιγούρες του καλλιτεχνικού κινήματος του Ντανταϊσμού τόσο στη Γαλλία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες παρόλο που ο ίδιος πεισματικά κατάφερε να παραμείνει εκτός οποιασδήποτε καλλιτεχνικής κατηγοριοποίησης «περνώντας» από διάφορα καλλιτεχνικά κινήματα και ασκώντας μεγάλη επιρροή σε άλλους καλλιτέχνες τόσο της εποχής του όσο και μεταγενέστερους.

Εκτός από σημαντικός καλλιτέχνης της avant- garde τέχνης, ο Picabia υπήρξε επίσης ποιητής και λογοτέχνης. Στα 1916 περίπου και ενώ βρίσκονταν στην Βαρκελώνη ανάμεσα σε έναν μικρό κύκλο μεταναστών καλλιτεχνών στον οποία ονήκαν επίσης και οι Marie Laurencin, Robert Delaunay, Sonia Delaunay και η Olga Sacharoff, ξεκίνησε το διάσημο Νταντά περιοδικό του «391» βασισμένο στο πρότυπο περιοδικό του Stieglitz «291» της Gallery 291.

 

Dada Periodicals - 391 - Francis Picabia culturecy

 

Μπορεί ένα αρκετά μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής διαδρομής του Picabia να είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το καλλιτεχνικό κίνημα του Ντανταϊσμού, ωστόσο ο ίδιος, είχε περάσει από πολλά περισσότερα καλλιτεχνικά κινήματα του 20ου αιώνα χωρίς να συνδεθεί ποτέ ουσιαστικά με κάποιο από αυτά.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1890, ο Picabia σπούδασε στην École des Arts Decoratifs υπό της εποπτεία του Fernand Cormon. Ο Cormon, τον πήρε στην Ακαδημία του, της οδού 104 boulevard de Clichy, όπου είχα φοιτήσει επίσης και άλλοι καλλιτέχνες όπως ο Van Gogh ή ο Toulouse Lautrec. Έτσι, ο Picabia, από την ηλικία των είκοσι χρόνων κέρδιζε τα προς το ζην ζωγραφίζοντας. Αργότερα, κληρονόμησε κάποια χρήματα από τη Γαλλίδα μητέρα του η οποία είχε πεθάνει από φυματίωση όταν εκείνος ήταν μόλις επτά ετών.

Όπως αναφέραμε ήδη, ο Picabia ήταν ένας από τους καλλιτέχνες που επηρέασαν και επηρεάστηκαν έντονα από τις συνεχείς εξελίξεις και αλλαγές της τέχνης του εικοστού αιώνα, αλλά δεν ταυτίστηκε ποτέ ιδιαίτερα με κάποιο συγκεκριμένο καλλιτεχνικό ρεύμα. Στην αρχή της καριέρας του, από το 1903 περίπου έως και το 1908, ο Picabia ήταν κυρίως επηρεασμένος από την Ιμπρεσιονιστική ζωγραφική και συγκεκριμένα από την ζωγραφική του Alfred Sisley. Έτσι, τα θέματα που ζωγράφιζε αποτελούνταν κυρίως από μικρές εκκλησίες, γαλλικές στέγες του Παρισιού ή όχθες ποταμών.

 

Francis Picabia 1879-1953 Notre Dame le matin culturecy

Francis Picabia, Notre Dame, Le Matin, 1879-1953

 

Σταδιακά, κάποιοι άρχισαν να αμφισβητούν την ειλικρίνεια των έργων του και να ισχυρίζονται πως απλά αντιγράφει τον Sisley ή ότι οι Καθεδρικοί ναοί του μοιάζουν με εκείνους του Monet, ή ακόμη πως ζωγραφίζει ακριβώς όπως ο Signac. Έτσι λοιπόν, από το 1909 περίπου ήρθε κάτω από την επιρροή εκείνων των καλλιτεχνών που πολύ σύντομα θα αποκαλούνταν Κυβιστές, με τα έργα του Picabia να αποτελούνται από εξαιρετικά αφαιρετικές επίπεδες συνθέσεις γεμάτες με χρώματα και έντονες αντιθέσεις.

 

Francis Picabia 1912 La Source The Spring oil on canvas 249.6 x 249.3 cm Museum of Modern Art New York. Exhibited 1912 Salon dAutomne Paris culturecyFrancis Picabia 1913 Udnie Young American Girl The Dance oil on canvas 290 x 300 cm Musée National dArt Moderne Centre Georges Pompidou Paris culturecy

Francis Picabia, La Source, 1912, Museum of Modern Art, New York       Udnie Young American Girl, The Dance, 1913, Musée National dArt Moderne                                                                                                            Centre Georges Pompidou, Paris

 

Περίπου στα 1911 εντάχθηκε σε μια καλλιτεχνική κοινότητα που βρίσκονταν στα προάστια του Παρισιού. Εκεί έγινε φίλος με τον Marcel Duchamp και πολύ στενός φίλος με τον Guillaume Appolinaire. Η καλλιτεχνική αυτή κοινότητα του Puteaux συμπεριελάμβανε και άλλα μέλη όπως οι Albert Gleizes, Roger de la Dresnayer, Jean Metzinger, κ.α. Το 1913, ο Picabia ήταν το μοναδικό μέλος αυτής της ομάδας των κυβιστών που παρακολούθησε το Armory Show και ο Alfred Stieglitz του έκανε ατομική έκθεση στη Gallery 291.

Ανάμεσα στα 1913 και 1915, ο καλλιτέχνης ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη αρκετές φορές ενώ είχε ενεργή παρουσία στα avant- garde καλλιτεχνικά κινήματα εισάγοντας ακόμα και την Μοντέρνα Τέχνη στην Αμερική. Η Νέα Υόρκη ήταν ένα από τα μέρη που τον μαγνήτισε έντονα και τον «αιχμαλώτισε» αφού το 1915 προσγειώθηκε εκεί μόνο και μόνο επειδή θα μεταβιβάζονταν σε έναν αερολιμένα με σκοπό να ταξιδέψει στην Κούβα, αλλά η παραμονή του στην Νέα Υόρκη έγινε παρατεταμένη.

Τα υπέρ και τα κατά της παραμονής του καλλιτέχνη στη Νέα Υόρκη δεν άργησαν να έρθουν. Το περιοδικό «291» του αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος. Επίσης, εκεί συνάντησε τον Man Ray. Στην Νέα Υόρκη τον ακολούθησαν και άλλοι καλλιτέχνης όπως ο Gabrielle και ο Duchamp. Δυστυχώς, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ του έγιναν μεγάλο πρόβλημα και η υγεία του άρχισε να καταρρέει. Στα πρώτα χρόνια της Νταντά καλλιτεχνικής του εποχής υπέφερε από ταχυκαρδία και υδρωπικία. Σε αυτή την «πρωτο- Νταντά» καλλιτεχνική του περίοδο, τα έργα του Picabia αποτελούνται κυρίως από τα διάσημα «πορτρέτα ανελκυστήρων» του.

 

Daughter Born Without A Mother Francis Picabia 1917 culturecy

Love Parade Francis Picabia 1917 culturecy

Francis Picabia, Daughter Born Without A Mother, 1917                                Francis Picabia, Love Parade, 1917

 

Κατά το 1916 στη Βαρκελώνη ξεκίνησε το περιοδικό «391» το οποίο και συνέχισε με τη βοήθεια του Marcel Duchamp και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύντομα, περίπου στα 1919, βρέθηκε στη Ζυρίχη προς αναζήτηση θεραπείας για την κατάθλιψη και των τάσεων αυτοκτονίας από τα οποία έπασχε, γνώρισε τον Tristan Tzara, του οποίου οι ριζοσπαστικές ιδέες και προσεγγίσεις τον ενθουσίασαν. Έπειτα, ο προβοκάτορας επέστρεψε σπίτι του, στο Παρίσι συνεχίζοντας την ενεργή συμμετοχή του στο κίνημα του Ντανταϊσμού. Στα 1921, αποκήρυξε το Νταντά εκδίδοντας, μέσω του τελευταίου τεύχους του «391», προσωπική επίθεση εναντίον του Breton και έκτοτε ανέπτυξε ενδιαφέρον για το καλλιτεχνικό κίνημα του Σουρεαλισμού.

 

Villica safe 1929 sourrealism culturecy

Francis Picabia, Villica safe, 1929

 

Στα 1925, επέστρεψε στην εικονιστική ζωγραφική και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930 έγινε στενός φίλος της συγγραφέως του μοντερνισμού Gestrude Stein. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940 μετακόμισε στη Νότια Γαλλία όπου η δουλειά του πήρε μια αναπάντεχη στροφή. Παρήγαγε ζωγραφικά έργα βασισμένα στις γυμνές φωτογραφίες των Γαλλικών «girlie» περιοδικών με ύφος φανταχτερό που εμφανίστηκε να ανατρέψει τα καθώς κείμενα της παραδοσιακής ακαδημαϊκής ζωγραφικής του γυμνού.

Στην ουσία, ο Picabia πάντα γοητεύονταν από την λαϊκή εικονογραφία την οποία πολύ συχνά χρησιμοποιούσε και ως μέσο για να υπονομεύσει τη σοβαρότητα και τους προβληματισμούς που έφερε η σύγχρονη τέχνη. Σε αυτή τη κατηγορία και καλλιτεχνική προσέγγιση ανήκουν και αυτά τα ερωτικά γυμνά που φιλοτέχνησε στις αρχές του 1940, όπως είναι το γνωστό του έργο «Women and Bulldog» του 1941. Αυτά τα έργα, οι επιμελητές τέχνης ιδιαίτερα από το 1980 και μετά τα κατέταξαν στο καλλιτεχνικό κίνημα του Kitsch εντοπίζοντας την επιρροή που άσκησαν σε καλλιτέχνες όπως τον David Salle ή τον John Currin.

 

Women and Bulldog 1941 culturecy

Francis Picabia, Women and Bulldog, 1941

 

Πριν από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψε στην πόλη του Παρισιού όπου συνέχισε την αφηρημένη ζωγραφική του. Μια μεγάλη αναδρομική έκθεση των έργων του έγινε στην Galerie René Drouin στο Παρίσι την άνοιξη του 1949. Ο Francis Picabia πέθανε στην πόλη του Παρισιού το 1953 και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο της Μονμάρτης.

Όπως μπορούμε να καταλάβουμε, ο Picabia υπήρξε ένας καλλιτέχνης που επηρέασε και επηρεάστηκε από πολλά και διαφορετικά καλλιτεχνικά κινήματα του 20ου αιώνα. Δοκίμασε και δοκιμάστηκε ενώ το έργο του συνδέθηκε τόσο με τις εικαστικές τέχνης όσο και με τον χώρο της Λογοτεχνίας. Κατά τη διάρκεια της ζωής του συνδέθηκε και συναντήθηκε με πολλούς καλλιτέχνες που επηρέασαν το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι στον κόσμο της avant- garde τέχνης της εποχής.

 

Francis Picabia Tableau Rastadada 1920 culturecy

 Francis Picabia, Tableau Rastadada, 1920

 

 

Σήμερα, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ) σχεδιάζει μια αναδρομική έκθεση με έργα του καλλιτέχνη για τον Νοέμβριο του 2016. Οι φήμες αναφορικά με την αναδρομική έκθεση που κυκλοφορούσαν έντονα ανάμεσα στους καλλιτεχνικούς κύκλους, επιβεβαιώθηκαν από το Μουσείο στις 30 Οκτωβρίου στις New York Times. Σύμφωνα με την εφημερίδα Times, το μουσείο έχει δέκα τυπώματα, εννέα ζωγραφικά έργα και οκτώ σχέδια του καλλιτέχνη στη συλλογή του, ενώ στην έκθεση Art Basel στην Ελβετία τον προηγούμενο Ιούνιο, το μουσείο απέκτησε το έργο του Picabia «Tableau Rastadada» του 1920 το οποίο θα συμπεριληφθεί επίσης στην έκθεση.

Αναστασία Βουτσά (Εικαστικός - Μουσειολόγος)

Ενδεικτική Βιβλιογραφία:

Hopkins, D., «Questioning Dada's Potency: Picabia's 'La Sainte Vierge' and the Dialogue with Duchamp», Art History 15, No. 3 (September 1992): 317-333
Kenneth, A.,R., «Metamorphosis in 391: A Cryptographic Collaboration by Francis Picabia, Man Ray, and Erik Satie», Art History 34, No. 1 (February, 2011): 102-125.
Picabia, F., « I Am a Beautiful Monster: Poetry, Prose, and Provocation», (trans. Marc Lowenthal), Cambridge, 2007.
Richter, H., «Dada: Art and Anti- Art», Paperback, 1997.
http://www.artnews.com/2014/10/30/moma-plans-picabia-retrospective-for-2016/

http://www.picabia.com/FP_WEB/FR/accueil.awp

 

voutsa culturecy

Αναστασία Βουτσά

Είμαι απόφοιτη του τμήματος Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με εξειδίκευση στη Γλυπτική και τις Εγκαταστάσεις. Το μεταπτυχιακό μου (Master of Arts) στο Πανεπιστήμιο του Newcastle του Ηνωμένου Βασιλείου, είναι στο πεδίο της Μουσειολογίας και συγκεκριμένα της επιμέλειας εκθέσεων (art curatorship). Έχω εργαστεί σε Μουσεία και Κέντρα Σύγχρονης Τέχνης σε Ελλάδα και Αγγλία ενώ ασχολούμαι με την εκπαίδευση τέχνης και τις επιμέλεια έργων τέχνης ως ανεξάρτητη επιμελήτρια εκθέσεων.

sade 1 culturecy

 

Με ένα σκηνοθετημένο όργιο αποφάσισε να διαφημίσει το Μουσείο Ορσέ, την έκθεση που εγκαινιάζει σήμερα στο Παρίσι. Σε ένα κλιπ διάρκειας ενός περίπου λεπτού, γυμνά σώματα χορεύουν για να παρουσιάσουν την αφιερωμένη στο Μαρκήσιο ντε Σαντ, έκθεση με τίτλο "Sade. Attaquer le Soleil".

Το προωθητικό video της έκθεσης που προκάλεσε κύμα αντιδράσεων, απεικονίζει δεκάδες αντρικά και γυναικεία σώματα να αγγίζονται, να χορεύουν και να απολαμβάνουν το ένα το άλλο, με το ρυθμό της μουσικής και τις κινήσεις των κορμιών να κορυφώνουν το εικαστικό αποτέλεσμα. Το κλιπ ολοκληρώνεται με το σχηματισμό του ονόματος του θρυλικού Μαρκήσιου, που επαναπροσδιόρισε στο Παρίσι του 18ου αιώνα τις κατεστημένς ηθικές αρχές, αναδεικνύοντας την ανευ όρων προσωπική ικανοποίηση, ως πρωταρχική ανθρώπινη αξία.

Σύμφωνα με σημαντικά έντυπα του ξένου τύπου αλλά και τη γαλλική Liberation, το video που από πολλούς θεωρήθηκε καθαρά πορνογραφικό, είναι απλώς προκλητικό. Η εφημερίδα επισημαίνει πως δεν πρόκειται για πορνογραφία, δεδομένου ότι δεν απεικονίζεται σεξουαλική διείσδυση, αλλά ούτε υπονοούνται σκληρές σκηνές που να παραπέμπουν στο Salo του Παζολίνι. Συγκεκριμένα, χαρακτηρίζει το video που σκηνοθέτησαν οι video artists, David Freyomond και Florent Michel, όμορφα αισθητικά σαν έναν πίνακα του Ρενουάρ, του Κουρμπέ ή του Ροντέν, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: "Ένα έργο τέχνης και του αξίζει μια θέση ανάμεσα στα εκθέματα του μουσείου."

Η έκθεση με τίτλο "Sade. Attaquer le Soleil"-Σαντ. Επίθεση στον Ήλιο-, φράση από γραπτό του Ντε Σαντ, ανοίγει τις πόρτες της στο φιλότεχνο κοινό, την Τρίτη 14 Οκτωβρίου και θα διαρκέσει έως τις 25 Ιανουαρίου. Είναι εμπνευσμένη και αφιερωμένη στο συνολικό έργο του ξεχωριστού ντε Σαντ, που πραγματεύτηκε κυνικά, καθ'όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής δράσης του, θέματα όπως ο πόνος, η ασχήμια, η εικόνα του σώματος, η υπερβολή, οι διαστροφές, η απόλαυση.

 

sade 2 culturecy

 

Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει η Ανι λε Μπριν, που έχει ειδικευτεί στο έργο του. Όπως η ίδια εξηγεί (στο βίντεο που ακολουθεί): "Η έκθεση εξετάζει θέματα επιθυμίας, πόθου, ορίων, παράξενων έως αποτρόπαιων συμπεριφορών, φαντασιακών καταστάσεων, μέσα από έργα των Γκόγια, Ζερικώ, Ροντέν, Πικάσο και άλλων."

 

πηγή: http://theartfoundation.metamatic.gr/

More...

No sub-categories to show!
Template Settings

Color

For each color, the params below will give default values
Tomato Green Blue Cyan Pink Purple

Body

Background Color
Text Color

Footer

Select menu
Google Font
Body Font-size
Body Font-family
Direction